Śrī Mahā Gaṇeśa Pañcaratnam

मुदाकरात्त मोदकं सदा विमुक्ति साधकम् । कळाधरावतंसकं विलासिलोक रक्षकम् । अनायकैक नायकं विनाशितेभ दैत्यकम् । नताशुभाशु नाशकं नमामि तं विनायकम् ॥ १ ॥

Saúdo o Senhor Gaṇeśa, o filho mais velho de Śiva, removedor de todos os obstáculos, de compleição brilhante como o raio da manhã, cuja barriga generosa contém o universo, e que é adorado por todos os deuses. A ele, a devoção inabalável.

नतेतराति भीकरं नवोदितार्क भास्वरम् । नमत्सुरारि निर्जरं नताधिकापदुद्ढरम् । सुरेश्वरं निधीश्वरं गजेश्वरं गणेश्वरम् । महेश्वरं तमाश्रये परात्परं निरन्तरम् ॥ २ ॥

Saúdo aquele cuja face de elefante irradia majestade, cujos olhos derramam compaixão sobre os devotos, que concede as quatro metas da vida (dharma, artha, kāma, mokṣa) àqueles que o invocam com sinceridade. A ele, a devoção inabalável.

समस्त लोक शङ्करं निरस्त दैत्य कुञ्जरम् । दरेतरोदरं वरं वरेभ वक्त्रमक्षरम् । कृपाकरं क्षमाकरं मुदाकरं यशस्करम् । मनस्करं नमस्कृतां नमस्करोमि भास्वरम् ॥ ३ ॥

Saúdo aquele que é o Senhor dos gaṇas (companheiros de Śiva), a própria personificação da sabedoria, que destrói a ignorância e a confusão com um único olhar, e cuja graça precede toda empresa auspiciosa. A ele, a devoção inabalável.

अकिञ्छनार्ति मार्जनं छिरन्तनोक्ति भाजनम् । पुरारि पूर्व नन्दनं सुरारि गर्व छर्वणम् । प्रपञ्छ नाश भीषणं धनञ्जयादि भूषणम् । कपोल दानवारणं भजे पुराण वारणम् ॥ ४ ॥

Saúdo aquele cujos pés de lótus são venerados por yogīs e ṛṣis, cuja presença dissolve o medo, a dúvida e a hesitação, e cuja lembrança só é capaz de afastar qualquer calamidade. A ele, a devoção inabalável.

नितान्त कान्ति दन्त कान्ति मन्त कान्ति कात्मजम् । अछिन्त्य रूपमन्त हीन मन्तराय कृन्तनम् । हृदन्तरे निरन्तरं वसन्तमेव योगिनाम् । तमेकदन्तमेव तं विछिन्तयामि सन्ततम् ॥ ५ ॥

Saúdo aquele que é a razão do sucesso em todas as ações, o guardião do lar e do estudante, cujo nome é o primeiro a ser invocado em todo mantra e ritual védico. A ele, a devoção inabalável.

महागणेश पञ्छरत्नमादरेण योऽन्वहम् । प्रजल्पति प्रभातके हृदि स्मरण् गणेश्वरम् । अरोगतामदोषतां सुसाहितीं सुपुत्रताम् । समाहितायु रष्टभूति मभ्युपैति सोऽछिरात् ॥

Aquele que recita estes cinco versos — as cinco joias (pañca-ratnam) do Senhor Gaṇeśa — com mente pura e coração devoto, obtém prosperidade neste mundo, sabedoria no estudo dos śāstras, e a graça divina que afasta obstáculos visíveis e invisíveis.