Ṛgveda Saṃhitā — Maṇḍala 1

ऋग्वेद-सꣳहिता मण्डल १ अग्निम् ईळे पुरोहितꣳ यज्ञस्य देवम् ऋत्विजम् । होतारꣳ रत्नधातमम्

अग्निः पूर्वेभिर् ऋषिभिर् ईड्यो नूतनैर् उत । स देवाꣳ एह वक्षति

अग्निना रयिम् अश्नवत् पोषम् एव दिवे-दिवे । यशसꣳ वीरवत्तमम्

अग्ने यꣳ यज्ञम् अध्वरꣳ विश्वतः परिभूर् असि । स इद् देवेषु गच्छति

अग्निर् होता कविक्रतुः सत्यश् चित्रश्रवस्तमः । देवो देवेभिर् आ गमत्

यद् अङ्ग दाशुषे त्वम् अग्ने भद्रꣳ करिष्यसि । तवेत् तत् सत्यम् अङ्गिरः

उप त्वाग्ने दिवे-दिवे दोषावस्तर् धिया वयम् । नमो भरन्त एमसि

राजन्तम् अध्वराणाꣳ गोपाम् ऋतस्य दीदिविम् । वर्धमानꣳ स्वे दमे

स नः पितेव सूनवे ऽग्ने सूपायनो भव । सचस्वा नः स्वस्तये

वायव् आ याहि दर्शतेमे सोमा अरꣳकृताः । तेषाम् पाहि श्रुधी हवम्

वाय उक्थेभिर् जरन्ते त्वाम् अच्छा जरितारः । सुतसोमा अहर्विदः

वायो तव प्रपृञ्चती धेना जिगाति दाशुषे । उरूची सोमपीतये

इन्द्रवायू इमे सुता उप प्रयोभिर् आ गतम् । इन्दवो वाम् उशन्ति हि

वायव् इन्द्रश् च चेतथः सुतानाꣳ वाजिनीवसू । ताव् आ यातम् उप द्रवत्

वायव् इन्द्रश् च सुन्वत आ यातम् उप निष्कृतम् । मक्ष्व् इ१त्था धिया नरा

मित्रꣳ हुवे पूतदक्षꣳ वरुणꣳ च रिशादसम् । धियꣳ घृताचीꣳ साधन्ता

ऋतेन मित्रावरुणाव् ऋतावृधाव् ऋतस्पृशा । क्रतुम् बृहन्तम् आशाथे

कवी नो मित्रावरुणा तुविजाता उरुक्षया । दक्षꣳ दधाते अपसम्

अश्विना यज्वरीर् इषो द्रवत्पाणी शुभस् पती । पुरुभुजा चनस्यतम्

अश्विना पुरुदꣳससा नरा शवीरया धिया । धिष्ण्या वनतꣳ गिरः

दस्रा युवाकवः सुता नासत्या वृक्तबर्हिषः । आ यातꣳ रुद्रवर्तनी

इन्द्रा याहि चित्रभानो सुता इमे त्वायवः । अण्वीभिस् तना पूतासः

इन्द्रा याहि धियेषितो विप्रजूतः सुतावतः । उप ब्रह्माणि वाघतः

इन्द्रा याहि तूतुजान उप ब्रह्माणि हरिवः । सुते दधिष्व नश् चनः

ओमासश् चर्षणीधृतो विश्वे देवास आ गत । दाश्वाꣳसो दाशुषः सुतम्

विश्वे देवासो अप्तुरः सुतम् आ गन्त तूर्णयः । उस्रा इव स्वसराणि

विश्वे देवासो अस्रिध एहिमायासो अद्रुहः । मेधꣳ जुषन्त वह्नयः

पावका नः सरस्वती वाजेभिर् वाजिनीवती । यज्ञꣳ वष्टु धियावसुः

चोदयित्री सूनृतानाꣳ चेतन्ती सुमतीनाम् । यज्ञꣳ दधे सरस्वती

महो अर्णः सरस्वती प्र चेतयति केतुना । धियो विश्वा वि राजति

सुरूपकृत्नुम् ऊतये सुदुघाम् इव गोदुहे । जुहूमसि द्यवि-द्यवि

उप नः सवना गहि सोमस्य सोमपाः पिब । गोदा इद् रेवतो मदः

अथा ते अन्तमानाꣳ विद्याम सुमतीनाम् । मा नो अति ख्य आ गहि

परेहि विग्रम् अस्तृतम् इन्द्रम् पृच्छा विपश्चितम् । यस् ते सखिभ्य आ वरम्

उत ब्रुवन्तु नो निदो निर् अन्यतश् चिद् आरत । दधाना इन्द्र इद् दुवः

उत नः सुभगाꣳ अरिर् वोचेयुर् दस्म कृष्टयः । स्यामेद् इन्द्रस्य शर्मणि

एम् आशुम् आशवे भर यज्ञश्रियꣳ नृमादनम् । पतयन् मन्दयत्सखम्

अस्य पीत्वा शतक्रतो घनो वृत्राणाम् अभवः । प्रावो वाजेषु वाजिनम्

तꣳ त्वा वाजेषु वाजिनꣳ वाजयामः शतक्रतो । धनानाम् इन्द्र सातये

यो रायो३ ऽवनिर् महान् सुपारः सुन्वतः सखा । तस्मा इन्द्राय गायत

आ त्व् एता नि षीदतेन्द्रम् अभि प्र गायत । सखायः स्तोमवाहसः

पुरूतमम् पुरूणाम् ईशानꣳ वार्याणाम् । इन्द्रꣳ सोमे सचा सुते

स घा नो योग आ भुवत् स राये स पुरꣳध्याम् । गमद् वाजेभिर् आ स नः

यस्य सꣳस्थे न वृण्वते हरी समत्सु शत्रवः । तस्मा इन्द्राय गायत

सुतपाव्ने सुता इमे शुचयो यन्ति वीतये । सोमासो दध्याशिरः

त्वꣳ सुतस्य पीतये सद्यो वृद्धो अजायथाः । इन्द्र ज्यैष्ठ्याय सुक्रतो

आ त्वा विशन्त्व् आशवः सोमास इन्द्र गिर्वणः । शꣳ ते सन्तु प्रचेतसे

त्वाꣳ स्तोमा अवीवृधन् त्वाम् उक्था शतक्रतो । त्वाꣳ वर्धन्तु नो गिरः

अक्षितोतिः सनेद् इमꣳ वाजम् इन्द्रः सहस्रिणम् । यस्मिन् विश्वानि पौꣳस्या

मा नो मर्ता अभि द्रुहन् तनूनाम् इन्द्र गिर्वणः । ईशानो यवया वधम्

युञ्जन्ति ब्रध्नम् अरुषꣳ चरन्तम् परि तस्थुषः । रोचन्ते रोचना दिवि

युञ्जन्त्य् अस्य काम्या हरी विपक्षसा रथे । शोणा धृष्णू नृवाहसा

केतुꣳ कृण्वन्न् अकेतवे पेशो मर्या अपेशसे । सम् उषद्भिर् अजायथाः

आद् अह स्वधाम् अनु पुनर् गर्भत्वम् एरिरे । दधाना नाम यज्ञियम्

वीळु चिद् आरुजत्नुभिर् गुहा चिद् इन्द्र वह्निभिः । अविन्द उस्रिया अनु

देवयन्तो यथा मतिम् अच्छा विदद्वसुꣳ गिरः । महाम् अनूषत श्रुतम्

इन्द्रेण सꣳ हि दृक्षसे सꣳजग्मानो अबिभ्युषा । मन्दू समानवर्चसा

अनवद्यैर् अभिद्युभिर् मखः सहस्वद् अर्चति । गणैर् इन्द्रस्य काम्यैः

अतः परिज्मन्न् आ गहि दिवो वा रोचनाद् अधि । सम् अस्मिन्न् ऋञ्जते गिरः

इतो वा सातिम् ईमहे दिवो वा पार्थिवाद् अधि । इन्द्रम् महो वा रजसः

इन्द्रम् इद् गाथिनो बृहद् इन्द्रम् अर्केभिर् अर्किणः । इन्द्रꣳ वाणीर् अनूषत

इन्द्र इद् धर्योः सचा सम्मिश्ल आ वचोयुजा । इन्द्रो वज्री हिरण्ययः

इन्द्रो दीर्घाय चक्षस आ सूर्यꣳ रोहयद् दिवि । वि गोभिर् अद्रिम् ऐरयत्

इन्द्र वाजेषु नो ऽव सहस्रप्रधनेषु च । उग्र उग्राभिर् ऊतिभिः

इन्द्रꣳ वयम् महाधन इन्द्रम् अर्भे हवामहे । युजꣳ वृत्रेषु वज्रिणम्

स नो वृषन्न् अमुꣳ चरुꣳ सत्रादावन्न् अपा वृधि । अस्मभ्यम् अप्रतिष्कुतः

तुञ्जे-तुञ्जे य उत्तरे स्तोमा इन्द्रस्य वज्रिणः । न विन्धे अस्य सुष्टुतिम्

वृषा यूथेव वꣳसगः कृष्टीर् इयर्त्य् ओजसा । ईशानो अप्रतिष्कुतः

य एकश् चर्षणीनाꣳ वसूनाम् इरज्यति । इन्द्रः पञ्च क्षितीनाम्

इन्द्रꣳ वो विश्वतस् परि हवामहे जनेभ्यः । अस्माकम् अस्तु केवलः

एन्द्र सानसिꣳ रयिꣳ सजित्वानꣳ सदासहम् । वर्षिष्ठम् ऊतये भर

नि येन मुष्टिहत्यया नि वृत्रा रुणधामहै । त्वोतासो न्य् अर्वता

इन्द्र त्वोतास आ वयꣳ वज्रꣳ घना ददीमहि । जयेम सꣳ युधि स्पृधः

वयꣳ शूरेभिर् अस्तृभिर् इन्द्र त्वया युजा वयम् । सासह्याम पृतन्यतः

महाꣳ इन्द्रः परश् च नु महित्वम् अस्तु वज्रिणे । द्यौर् न प्रथिना शवः

समोहे वा य आशत नरस् तोकस्य सनितौ । विप्रासो वा धियायवः

यः कुक्षिः सोमपातमः समुद्र इव पिन्वते । उर्वीर् आपो न काकुदः

एवा ह्य् अस्य सूनृता विरप्शी गोमती मही । पक्वा शाखा न दाशुषे

एवा हि ते विभूतय ऊतय इन्द्र मावते । सद्यश् चित् सन्ति दाशुषे

एवा ह्य् अस्य काम्या स्तोम उक्थꣳ च शꣳस्या । इन्द्राय सोमपीतये

इन्द्रेहि मत्स्य् अन्धसो विश्वेभिः सोमपर्वभिः । महाꣳ अभिष्टिर् ओजसा

एम् एनꣳ सृजता सुते मन्दिम् इन्द्राय मन्दिने । चक्रिꣳ विश्वानि चक्रये

मत्स्वा सुशिप्र मन्दिभिः स्तोमेभिर् विश्वचर्षणे । सचैषु सवनेष्व् आ

असृग्रम् इन्द्र ते गिरः प्रति त्वाम् उद् अहासत । अजोषा वृषभम् पतिम्

सꣳ चोदय चित्रम् अर्वाग् राध इन्द्र वरेण्यम् । असद् इत् ते विभु प्रभु

अस्मान् सु तत्र चोदयेन्द्र राये रभस्वतः । तुविद्युम्न यशस्वतः

सꣳ गोमद् इन्द्र वाजवद् अस्मे पृथु श्रवो बृहत् । विश्वायुर् धेह्य् अक्षितम्

अस्मे धेहि श्रवो बृहद् द्युम्नꣳ सहस्रसातमम् । इन्द्र ता रथिनीर् इषः

वसोर् इन्द्रꣳ वसुपतिꣳ गीर्भिर् गृणन्त ऋग्मियम् । होम गन्तारम् ऊतये

सुते-सुते न्योकसे बृहद् बृहत एद् अरिः । इन्द्राय शूषम् अर्चति

गायन्ति त्वा गायत्रिणो ऽर्चन्त्य् अर्कम् अर्किणः । ब्रह्माणस् त्वा शतक्रत उद् वꣳशम् इव येमिरे

यत् सानोः सानुम् आरुहद् भूर्य् अस्पष्ट कर्त्वम् । तद् इन्द्रो अर्थꣳ चेतति यूथेन वृष्णिर् एजति

युक्ष्वा हि केशिना हरी वृषणा कक्ष्यप्रा । अथा न इन्द्र सोमपा गिराम् उपश्रुतिꣳ चर

एहि स्तोमाꣳ अभि स्वराभि गृणीह्य् आ रुव । ब्रह्म च नो वसो सचेन्द्र यज्ञꣳ च वर्धय

उक्थम् इन्द्राय शꣳस्यꣳ वर्धनम् पुरुनिष्षिधे । शक्रो यथा सुतेषु णो रारणत् सख्येषु च

तम् इत् सखित्व ईमहे तꣳ राये तꣳ सुवीर्ये । स शक्र उत नः शकद् इन्द्रो वसु दयमानः

सुविवृतꣳ सुनिरजम् इन्द्र त्वादातम् इद् यशः । गवाम् अप व्रजꣳ वृधि कृणुष्व राधो अद्रिवः

नहि त्वा रोदसी उभे ऋघायमाणम् इन्वतः । जेषः स्वर्वतीर् अपः सꣳ गा अस्मभ्यꣳ धूनुहि

आश्रुत्कर्ण श्रुधी हवꣳ नू चिद् दधिष्व मे गिरः । इन्द्र स्तोमम् इमम् मम कृष्वा युजश् चिद् अन्तरम्

विद्मा हि त्वा वृषन्तमꣳ वाजेषु हवनश्रुतम् । वृषन्तमस्य हूमह ऊतिꣳ सहस्रसातमाम्

आ तू न इन्द्र कौशिक मन्दसानः सुतम् पिब । नव्यम् आयुः प्र सू तिर कृधी सहस्रसाम् ऋषिम्

परि त्वा गिर्वणो गिर इमा भवन्तु विश्वतः । वृद्धायुम् अनु वृद्धयो जुष्टा भवन्तु जुष्टयः

इन्द्रꣳ विश्वा अवीवृधन् समुद्रव्यचसꣳ गिरः । रथीतमꣳ रथीनाꣳ वाजानाꣳ सत्पतिम् पतिम्

सख्ये त इन्द्र वाजिनो मा भेम शवसस् पते । त्वाम् अभि प्र णोनुमो जेतारम् अपराजितम्

पूर्वीर् इन्द्रस्य रातयो न वि दस्यन्त्य् ऊतयः । यदी वाजस्य गोमतः स्तोतृभ्यो मꣳहते मघम्

पुराम् भिन्दुर् युवा कविर् अमितौजा अजायत । इन्द्रो विश्वस्य कर्मणो धर्ता वज्री पुरुष्टुतः

त्वꣳ वलस्य गोमतो ऽपावर् अद्रिवो बिलम् । त्वाꣳ देवा अबिभ्युषस् तुज्यमानास आविषुः

तवाहꣳ शूर रातिभिः प्रत्य् आयꣳ सिन्धुम् आवदन् । उपातिष्ठन्त गिर्वणो विदुष् टे तस्य कारवः

मायाभिर् इन्द्र मायिनꣳ त्वꣳ शुष्णम् अवातिरः । विदुष् टे तस्य मेधिरास् तेषाꣳ श्रवाꣳस्य् उत् तिर

इन्द्रम् ईशानम् ओजसाभि स्तोमा अनूषत । सहस्रꣳ यस्य रातय उत वा सन्ति भूयसीः

अग्निꣳ दूतꣳ वृणीमहे होतारꣳ विश्ववेदसम् । अस्य यज्ञस्य सुक्रतुम्

अग्निम्-अग्निꣳ हवीमभिः सदा हवन्त विश्पतिम् । हव्यवाहम् पुरुप्रियम्

अग्ने देवाꣳ इहा वह जज्ञानो वृक्तबर्हिषे । असि होता न ईड्यः

ताꣳ उशतो वि बोधय यद् अग्ने यासि दूत्यम् । देवैर् आ सत्सि बर्हिषि

घृताहवन दीदिवः प्रति ष्म रिषतो दह । अग्ने त्वꣳ रक्षस्विनः

अग्निनाग्निः सम् इध्यते कविर् गृहपतिर् युवा । हव्यवाड् जुह्वास्यः

कविम् अग्निम् उप स्तुहि सत्यधर्माणम् अध्वरे । देवम् अमीवचातनम्

यस् त्वाम् अग्ने हविष्पतिर् दूतꣳ देव सपर्यति । तस्य स्म प्राविता भव

यो अग्निꣳ देववीतये हविष्माꣳ आविवासति । तस्मै पावक मृळय

स नः पावक दीदिवो ऽग्ने देवाꣳ इहा वह । उप यज्ञꣳ हविश् च नः

स नः स्तवान आ भर गायत्रेण नवीयसा । रयिꣳ वीरवतीम् इषम्

अग्ने शुक्रेण शोचिषा विश्वाभिर् देवहूतिभिः । इमꣳ स्तोमꣳ जुषस्व नः

सुसमिद्धो न आ वह देवाꣳ अग्ने हविष्मते । होतः पावक यक्षि च

मधुमन्तꣳ तनूनपाद् यज्ञꣳ देवेषु नः कवे । अद्या कृणुहि वीतये

नराशꣳसम् इह प्रियम् अस्मिन् यज्ञ उप ह्वये । मधुजिह्वꣳ हविष्कृतम्

अग्ने सुखतमे रथे देवाꣳ ईळित आ वह । असि होता मनुर्हितः

स्तृणीत बर्हिर् आनुषग् घृतपृष्ठम् मनीषिणः । यत्रामृतस्य चक्षणम्

वि श्रयन्ताम् ऋतावृधो द्वारो देवीर् असश्चतः । अद्या नूनꣳ च यष्टवे

नक्तोषासा सुपेशसास्मिन् यज्ञ उप ह्वये । इदꣳ नो बर्हिर् आसदे

ता सुजिह्वा उप ह्वये होतारा दैव्या कवी । यज्ञꣳ नो यक्षताम् इमम्

इळा सरस्वती मही तिस्रो देवीर् मयोभुवः । बर्हिः सीदन्त्व् अस्रिधः

इह त्वष्टारम् अग्रियꣳ विश्वरूपम् उप ह्वये । अस्माकम् अस्तु केवलः

अव सृजा वनस्पते देव देवेभ्यो हविः । प्र दातुर् अस्तु चेतनम्

स्वाहा यज्ञꣳ कृणोतनेन्द्राय यज्वनो गृहे । तत्र देवाꣳ उप ह्वये

ऐभिर् अग्ने दुवो गिरो विश्वेभिः सोमपीतये । देवेभिर् याहि यक्षि च

आ त्वा कण्वा अहूषत गृणन्ति विप्र ते धियः । देवेभिर् अग्न आ गहि

इन्द्रवायू बृहस्पतिम् मित्राग्निम् पूषणम् भगम् । आदित्यान् मारुतꣳ गणम्

प्र वो भ्रियन्त इन्दवो मत्सरा मादयिष्णवः । द्रप्सा मध्वश् चमूषदः

ईळते त्वाम् अवस्यवः कण्वासो वृक्तबर्हिषः । हविष्मन्तो अरꣳकृतः

घृतपृष्ठा मनोयुजो ये त्वा वहन्ति वह्नयः । आ देवान् सोमपीतये

तान् यजत्राꣳ ऋतावृधो ऽग्ने पत्नीवतस् कृधि । मध्वः सुजिह्व पायय

ये यजत्रा य ईड्यास् ते ते पिबन्तु जिह्वया । मधोर् अग्ने वषट्कृति

आकीꣳ सूर्यस्य रोचनाद् विश्वान् देवाꣳ उषर्बुधः । विप्रो होतेह वक्षति

विश्वेभिः सोम्यम् मध्व् अग्न इन्द्रेण वायुना । पिबा मित्रस्य धामभिः

त्वꣳ होता मनुर्हितो ऽग्ने यज्ञेषु सीदसि । सेमꣳ नो अध्वरꣳ यज

युक्ष्वा ह्य् अरुषी रथे हरितो देव रोहितः । ताभिर् देवाꣳ इहा वह

इन्द्र सोमम् पिब ऋतुना त्वा विशन्त्व् इन्दवः । मत्सरासस् तदोकसः

मरुतः पिबत ऋतुना पोत्राद् यज्ञम् पुनीतन । यूयꣳ हि ष्ठा सुदानवः

अभि यज्ञꣳ गृणीहि नो ग्नावो नेष्टः पिब ऋतुना । त्वꣳ हि रत्नधा असि

अग्ने देवाꣳ इहा वह सादया योनिषु त्रिषु । परि भूष पिब ऋतुना

ब्राह्मणाद् इन्द्र राधसः पिबा सोमम् ऋतूꣳर् अनु । तवेद् धि सख्यम् अस्तृतम्

युवꣳ दक्षꣳ धृतव्रत मित्रावरुण दूळभम् । ऋतुना यज्ञम् आशाथे

द्रविणोदा द्रविणसो ग्रावहस्तासो अध्वरे । यज्ञेषु देवम् ईळते

द्रविणोदा ददातु नो वसूनि यानि शृण्विरे । देवेषु ता वनामहे

द्रविणोदाः पिपीषति जुहोत प्र च तिष्ठत । नेष्ट्राद् ऋतुभिर् इष्यत

यत् त्वा तुरीयम् ऋतुभिर् द्रविणोदो यजामहे । अध स्मा नो ददिर् भव

अश्विना पिबतम् मधु दीद्यग्नी शुचिव्रता । ऋतुना यज्ञवाहसा

गार्हपत्येन सन्त्य ऋतुना यज्ञनीर् असि । देवान् देवयते यज

आ त्वा वहन्तु हरयो वृषणꣳ सोमपीतये । इन्द्र त्वा सूरचक्षसः

इमा धाना घृतस्नुवो हरी इहोप वक्षतः । इन्द्रꣳ सुखतमे रथे

इन्द्रम् प्रातर् हवामह इन्द्रम् प्रयत्य् अध्वरे । इन्द्रꣳ सोमस्य पीतये

उप नः सुतम् आ गहि हरिभिर् इन्द्र केशिभिः । सुते हि त्वा हवामहे

सेमꣳ नः स्तोमम् आ गह्य् उपेदꣳ सवनꣳ सुतम् । गौरो न तृषितः पिब

इमे सोमास इन्दवः सुतासो अधि बर्हिषि । ताꣳ इन्द्र सहसे पिब

अयꣳ ते स्तोमो अग्रियो हृदिस्पृग् अस्तु शꣳतमः । अथा सोमꣳ सुतम् पिब

विश्वम् इत् सवनꣳ सुतम् इन्द्रो मदाय गच्छति । वृत्रहा सोमपीतये

सेमꣳ नः कामम् आ पृण गोभिर् अश्वैः शतक्रतो । स्तवाम त्वा स्वाध्यः

इन्द्रावरुणयोर् अहꣳ सम्राजोर् अव आ वृणे । ता नो मृळात ईदृशे

गन्तारा हि स्थो ऽवसे हवꣳ विप्रस्य मावतः । धर्तारा चर्षणीनाम्

अनुकामꣳ तर्पयेथाम् इन्द्रावरुण राय आ । ता वाꣳ नेदिष्ठम् ईमहे

युवाकु हि शचीनाꣳ युवाकु सुमतीनाम् । भूयाम वाजदाव्नाम्

इन्द्रः सहस्रदाव्नाꣳ वरुणः शꣳस्यानाम् । क्रतुर् भवत्य् उक्थ्यः

तयोर् इद् अवसा वयꣳ सनेम नि च धीमहि । स्याद् उत प्ररेचनम्

इन्द्रावरुण वाम् अहꣳ हुवे चित्राय राधसे । अस्मान् सु जिग्युषस् कृतम्

इन्द्रावरुण नू नु वाꣳ सिषासन्तीषु धीष्व् आ । अस्मभ्यꣳ शर्म यच्छतम्

प्र वाम् अश्नोतु सुष्टुतिर् इन्द्रावरुण याꣳ हुवे । याम् ऋधाथे सधस्तुतिम्

सोमानꣳ स्वरणꣳ कृणुहि ब्रह्मणस् पते । कक्षीवन्तꣳ य औशिजः

यो रेवान् यो अमीवहा वसुवित् पुष्टिवर्धनः । स नः सिषक्तु यस् तुरः

मा नः शꣳसो अररुषो धूर्तिः प्रणङ् मर्त्यस्य । रक्षा णो ब्रह्मणस् पते

स घा वीरो न रिष्यति यम् इन्द्रो ब्रह्मणस् पतिः । सोमो हिनोति मर्त्यम्

त्वꣳ तम् ब्रह्मणस् पते सोम इन्द्रश् च मर्त्यम् । दक्षिणा पात्व् अꣳहसः

सदसस् पतिम् अद्भुतम् प्रियम् इन्द्रस्य काम्यम् । सनिम् मेधाम् अयासिषम्

यस्माद् ऋते न सिध्यति यज्ञो विपश्चितश् चन । स धीनाꣳ योगम् इन्वति

आद् ऋध्नोति हविष्कृतिम् प्राञ्चꣳ कृणोत्य् अध्वरम् । होत्रा देवेषु गच्छति

नराशꣳसꣳ सुधृष्टमम् अपश्यꣳ सप्रथस्तमम् । दिवो न सद्ममखसम्

प्रति त्यꣳ चारुम् अध्वरꣳ गोपीथाय प्र हूयसे । मरुद्भिर् अग्न आ गहि

नहि देवो न मर्त्यो महस् तव क्रतुम् परः । मरुद्भिर् अग्न आ गहि

ये महो रजसो विदुर् विश्वे देवासो अद्रुहः । मरुद्भिर् अग्न आ गहि

य उग्रा अर्कम् आनृचुर् अनाधृष्टास ओजसा । मरुद्भिर् अग्न आ गहि

ये शुभ्रा घोरवर्पसः सुक्षत्रासो रिशादसः । मरुद्भिर् अग्न आ गहि

ये नाकस्याधि रोचने दिवि देवास आसते । मरुद्भिर् अग्न आ गहि

य ईङ्खयन्ति पर्वतान् तिरः समुद्रम् अर्णवम् । मरुद्भिर् अग्न आ गहि

आ ये तन्वन्ति रश्मिभिस् तिरः समुद्रम् ओजसा । मरुद्भिर् अग्न आ गहि

अभि त्वा पूर्वपीतये सृजामि सोम्यम् मधु । मरुद्भिर् अग्न आ गहि

अयꣳ देवाय जन्मने स्तोमो विप्रेभिर् आसया । अकारि रत्नधातमः

य इन्द्राय वचोयुजा ततक्षुर् मनसा हरी । शमीभिर् यज्ञम् आशत

तक्षन् नासत्याभ्याम् परिज्मानꣳ सुखꣳ रथम् । तक्षन् धेनुꣳ सबर्दुघाम्

युवाना पितरा पुनः सत्यमन्त्रा ऋजूयवः । ऋभवो विष्ट्य् अक्रत

सꣳ वो मदासो अग्मतेन्द्रेण च मरुत्वता । आदित्येभिश् च राजभिः

उत त्यꣳ चमसꣳ नवꣳ त्वष्टुर् देवस्य निष्कृतम् । अकर्त चतुरः पुनः

ते नो रत्नानि धत्तन त्रिर् आ साप्तानि सुन्वते । एकम्-एकꣳ सुशस्तिभिः

अधारयन्त वह्नयो ऽभजन्त सुकृत्यया । भागꣳ देवेषु यज्ञियम्

इहेन्द्राग्नी उप ह्वये तयोर् इत् स्तोमम् उश्मसि । ता सोमꣳ सोमपातमा

ता यज्ञेषु प्र शꣳसतेन्द्राग्नी शुम्भता नरः । ता गायत्रेषु गायत

ता मित्रस्य प्रशस्तय इन्द्राग्नी ता हवामहे । सोमपा सोमपीतये

उग्रा सन्ता हवामह उपेदꣳ सवनꣳ सुतम् । इन्द्राग्नी एह गच्छताम्

ता महान्ता सदस्पती इन्द्राग्नी रक्ष उब्जतम् । अप्रजाः सन्त्व् अत्रिणः

तेन सत्येन जागृतम् अधि प्रचेतुने पदे । इन्द्राग्नी शर्म यच्छतम्

प्रातर्युजा वि बोधयाश्विनाव् एह गच्छताम् । अस्य सोमस्य पीतये

या सुरथा रथीतमोभा देवा दिविस्पृशा । अश्विना ता हवामहे

या वाꣳ कशा मधुमत्य् अश्विना सूनृतावती । तया यज्ञम् मिमिक्षतम्

नहि वाम् अस्ति दूरके यत्रा रथेन गच्छथः । अश्विना सोमिनो गृहम्

हिरण्यपाणिम् ऊतये सवितारम् उप ह्वये । स चेत्ता देवता पदम्

अपाꣳ नपातम् अवसे सवितारम् उप स्तुहि । तस्य व्रतान्य् उश्मसि

विभक्तारꣳ हवामहे वसोश् चित्रस्य राधसः । सवितारꣳ नृचक्षसम्

सखाय आ नि षीदत सविता स्तोम्यो नु नः । दाता राधाꣳसि शुम्भति

अग्ने पत्नीर् इहा वह देवानाम् उशतीर् उप । त्वष्टारꣳ सोमपीतये

आ ग्ना अग्न इहावसे होत्राꣳ यविष्ठ भारतीम् । वरूत्रीꣳ धिषणाꣳ वह

अभि नो देवीर् अवसा महः शर्मणा नृपत्नीः । अच्छिन्नपत्राः सचन्ताम्

इहेन्द्राणीम् उप ह्वये वरुणानीꣳ स्वस्तये । अग्नायीꣳ सोमपीतये

मही द्यौः पृथिवी च न इमꣳ यज्ञम् मिमिक्षताम् । पिपृताꣳ नो भरीमभिः

तयोर् इद् घृतवत् पयो विप्रा रिहन्ति धीतिभिः । गन्धर्वस्य ध्रुवे पदे

स्योना पृथिवि भवानृक्षरा निवेशनी । यच्छा नः शर्म सप्रथः

अतो देवा अवन्तु नो यतो विष्णुर् विचक्रमे । पृथिव्याः सप्त धामभिः

इदꣳ विष्णुर् वि चक्रमे त्रेधा नि दधे पदम् । समूळ्हम् अस्य पाꣳसुरे

त्रीणि पदा वि चक्रमे विष्णुर् गोपा अदाभ्यः । अतो धर्माणि धारयन्

विष्णोः कर्माणि पश्यत यतो व्रतानि पस्पशे । इन्द्रस्य युज्यः सखा

तद् विष्णोः परमम् पदꣳ सदा पश्यन्ति सूरयः । दिवीव चक्षुर् आततम्

तद् विप्रासो विपन्यवो जागृवाꣳसः सम् इन्धते । विष्णोर् यत् परमम् पदम्

तीव्राः सोमास आ गह्य् आशीर्वन्तः सुता इमे । वायो तान् प्रस्थितान् पिब

उभा देवा दिविस्पृशेन्द्रवायू हवामहे । अस्य सोमस्य पीतये

इन्द्रवायू मनोजुवा विप्रा हवन्त ऊतये । सहस्राक्षा धियस् पती

मित्रꣳ वयꣳ हवामहे वरुणꣳ सोमपीतये । जज्ञाना पूतदक्षसा

ऋतेन याव् ऋतावृधाव् ऋतस्य ज्योतिषस् पती । ता मित्रावरुणा हुवे

वरुणः प्राविता भुवन् मित्रो विश्वाभिर् ऊतिभिः । करताꣳ नः सुराधसः

मरुत्वन्तꣳ हवामह इन्द्रम् आ सोमपीतये । सजूर् गणेन तृम्पतु

इन्द्रज्येष्ठा मरुद्गणा देवासः पूषरातयः । विश्वे मम श्रुता हवम्

हत वृत्रꣳ सुदानव इन्द्रेण सहसा युजा । मा नो दुःशꣳस ईशत

विश्वान् देवान् हवामहे मरुतः सोमपीतये । उग्रा हि पृश्निमातरः

जयताम् इव तन्यतुर् मरुताम् एति धृष्णुया । यच् छुभꣳ याथना नरः

हस्काराद् विद्युतस् पर्य् अतो जाता अवन्तु नः । मरुतो मृळयन्तु नः

आ पूषञ् चित्रबर्हिषम् आघृणे धरुणꣳ दिवः । आजा नष्टꣳ यथा पशुम्

पूषा राजानम् आघृणिर् अपगूळ्हꣳ गुहा हितम् । अविन्दच् चित्रबर्हिषम्

उतो स मह्यम् इन्दुभिः षड् युक्ताꣳ अनुसेषिधत् । गोभिर् यवꣳ न चर्कृषत्

अम्बयो यन्त्य् अध्वभिर् जामयो अध्वरीयताम् । पृञ्चतीर् मधुना पयः

अमूर् या उप सूर्ये याभिर् वा सूर्यः सह । ता नो हिन्वन्त्व् अध्वरम्

अपो देवीर् उप ह्वये यत्र गावः पिबन्ति नः । सिन्धुभ्यः कर्त्वꣳ हविः

अप्स्व् अ१न्तर् अमृतम् अप्सु भेषजम् अपाम् उत प्रशस्तये । देवा भवत वाजिनः

अप्सु मे सोमो अब्रवीद् अन्तर् विश्वानि भेषजा । अग्निꣳ च विश्वशम्भुवम् आपश् च विश्वभेषजीः

आपः पृणीत भेषजꣳ वरूथꣳ तन्वे३ मम । ज्योक् च सूर्यꣳ दृशे

इदम् आपः प्र वहत यत् किꣳ च दुरितम् मयि । यद् वाहम् अभिदुद्रोह यद् वा शेप उतानृतम्

आपो अद्यान्व् अचारिषꣳ रसेन सम् अगस्महि । पयस्वान् अग्न आ गहि तम् मा सꣳ सृज वर्चसा

सम् माग्ने वर्चसा सृज सम् प्रजया सम् आयुषा । विद्युर् मे अस्य देवा इन्द्रो विद्यात् सह ऋषिभिः

कस्य नूनꣳ कतमस्यामृतानाम् मनामहे चारु देवस्य नाम । को नो मह्या अदितये पुनर् दात् पितरꣳ च दृशेयम् मातरꣳ च

अग्नेर् वयम् प्रथमस्यामृतानाम् मनामहे चारु देवस्य नाम । स नो मह्या अदितये पुनर् दात् पितरꣳ च दृशेयम् मातरꣳ च

अभि त्वा देव सवितर् ईशानꣳ वार्याणाम् । सदावन् भागम् ईमहे

यश् चिद् धि त इत्था भगः शशमानः पुरा निदः । अद्वेषो हस्तयोर् दधे

भगभक्तस्य ते वयम् उद् अशेम तवावसा । मूर्धानꣳ राय आरभे

नहि ते क्षत्रꣳ न सहो न मन्युꣳ वयश् चनामी पतयन्त आपुः । नेमा आपो अनिमिषꣳ चरन्तीर् न ये वातस्य प्रमिनन्त्य् अभ्वम्

अबुध्ने राजा वरुणो वनस्योर्ध्वꣳ स्तूपꣳ ददते पूतदक्षः । नीचीनाः स्थुर् उपरि बुध्न एषाम् अस्मे अन्तर् निहिताः केतवः स्युः

उरुꣳ हि राजा वरुणश् चकार सूर्याय पन्थाम् अन्वेतवा उ । अपदे पादा प्रतिधातवे ऽकर् उतापवक्ता हृदयाविधश् चित्

शतꣳ ते राजन् भिषजः सहस्रम् उर्वी गभीरा सुमतिष् टे अस्तु । बाधस्व दूरे निरृतिम् पराचैः कृतꣳ चिद् एनः प्र मुमुग्ध्य् अस्मत्

अमी य ऋक्षा निहितास उच्चा नक्तꣳ ददृश्रे कुह चिद् दिवेयुः । अदब्धानि वरुणस्य व्रतानि विचाकशच् चन्द्रमा नक्तम् एति

तत् त्वा यामि ब्रह्मणा वन्दमानस् तद् आ शास्ते यजमानो हविर्भिः । अहेळमानो वरुणेह बोध्य् उरुशꣳस मा न आयुः प्र मोषीः

तद् इन् नक्तꣳ तद् दिवा मह्यम् आहुस् तद् अयꣳ केतो हृद आ वि चष्टे । शुनःशेपो यम् अह्वद् गृभीतः सो अस्मान् राजा वरुणो मुमोक्तु

शुनःशेपो ह्य् अह्वद् गृभीतस् त्रिष्व् आदित्यꣳ द्रुपदेषु बद्धः । अवैनꣳ राजा वरुणः ससृज्याद् विद्वाꣳ अदब्धो वि मुमोक्तु पाशान्

अव ते हेळो वरुण नमोभिर् अव यज्ञेभिर् ईमहे हविर्भिः । क्षयन्न् अस्मभ्यम् असुर प्रचेता राजन्न् एनाꣳसि शिश्रथः कृतानि

उद् उत्तमꣳ वरुण पाशम् अस्मद् अवाधमꣳ वि मध्यमꣳ श्रथाय । अथा वयम् आदित्य व्रते तवानागसो अदितये स्याम

यच् चिद् धि ते विशो यथा प्र देव वरुण व्रतम् । मिनीमसि द्यवि-द्यवि

मा नो वधाय हत्नवे जिहीळानस्य रीरधः । मा हृणानस्य मन्यवे

वि मृळीकाय ते मनो रथीर् अश्वꣳ न सꣳदितम् । गीर्भिर् वरुण सीमहि

परा हि मे विमन्यवः पतन्ति वस्यईष्टये । वयो न वसतीर् उप

कदा क्षत्रश्रियꣳ नरम् आ वरुणꣳ करामहे । मृळीकायोरुचक्षसम्

तद् इत् समानम् आशाते वेनन्ता न प्र युच्छतः । धृतव्रताय दाशुषे

वेदा यो वीनाम् पदम् अन्तरिक्षेण पतताम् । वेद नावः समुद्रियः

वेद मासो धृतव्रतो द्वादश प्रजावतः । वेदा य उपजायते

वेद वातस्य वर्तनिम् उरोर् ऋष्वस्य बृहतः । वेदा ये अध्यासते

नि षसाद धृतव्रतो वरुणः पस्त्या३स्व् आ । साम्राज्याय सुक्रतुः

अतो विश्वान्य् अद्भुता चिकित्वाꣳ अभि पश्यति । कृतानि या च कर्त्वा

स नो विश्वाहा सुक्रतुर् आदित्यः सुपथा करत् । प्र ण आयूꣳषि तारिषत्

बिभ्रद् द्रापिꣳ हिरण्ययꣳ वरुणो वस्त निर्णिजम् । परि स्पशो नि षेदिरे

न यꣳ दिप्सन्ति दिप्सवो न द्रुह्वाणो जनानाम् । न देवम् अभिमातयः

उत यो मानुषेष्व् आ यशश् चक्रे असाम्य् आ । अस्माकम् उदरेष्व् आ

परा मे यन्ति धीतयो गावो न गव्यूतीर् अनु । इच्छन्तीर् उरुचक्षसम्

सꣳ नु वोचावहै पुनर् यतो मे मध्व् आभृतम् । होतेव क्षदसे प्रियम्

दर्शꣳ नु विश्वदर्शतꣳ दर्शꣳ रथम् अधि क्षमि । एता जुषत मे गिरः

इमम् मे वरुण श्रुधी हवम् अद्या च मृळय । त्वाम् अवस्युर् आ चके

त्वꣳ विश्वस्य मेधिर दिवश् च ग्मश् च राजसि । स यामनि प्रति श्रुधि

उद् उत्तमम् मुमुग्धि नो वि पाशम् मध्यमꣳ चृत । अवाधमानि जीवसे

वसिष्वा हि मियेध्य वस्त्राण्य् ऊर्जाम् पते । सेमꣳ नो अध्वरꣳ यज

नि नो होता वरेण्यः सदा यविष्ठ मन्मभिः । अग्ने दिवित्मता वचः

आ हि ष्मा सूनवे पितापिर् यजत्य् आपये । सखा सख्ये वरेण्यः

आ नो बर्ही रिशादसो वरुणो मित्रो अर्यमा । सीदन्तु मनुषो यथा

पूर्व्य होतर् अस्य नो मन्दस्व सख्यस्य च । इमा उ षु श्रुधी गिरः

यच् चिद् धि शश्वता तना देवꣳ-देवꣳ यजामहे । त्वे इद् धूयते हविः

प्रियो नो अस्तु विश्पतिर् होता मन्द्रो वरेण्यः । प्रियाः स्वग्नयो वयम्

स्वग्नयो हि वार्यꣳ देवासो दधिरे च नः । स्वग्नयो मनामहे

अथा न उभयेषाम् अमृत मर्त्यानाम् । मिथः सन्तु प्रशस्तयः

विश्वेभिर् अग्ने अग्निभिर् इमꣳ यज्ञम् इदꣳ वचः । चनो धाः सहसो यहो

अश्वꣳ न त्वा वारवन्तꣳ वन्दध्या अग्निꣳ नमोभिः । सम्राजन्तम् अध्वराणाम्

स घा नः सूनुः शवसा पृथुप्रगामा सुशेवः । मीढ्वाꣳ अस्माकम् बभूयात्

स नो दूराच् चासाच् च नि मर्त्याद् अघायोः । पाहि सदम् इद् विश्वायुः

इमम् ऊ षु त्वम् अस्माकꣳ सनिꣳ गायत्रꣳ नव्याꣳसम् । अग्ने देवेषु प्र वोचः

आ नो भज परमेष्व् आ वाजेषु मध्यमेषु । शिक्षा वस्वो अन्तमस्य

विभक्तासि चित्रभानो सिन्धोर् ऊर्मा उपाक आ । सद्यो दाशुषे क्षरसि

यम् अग्ने पृत्सु मर्त्यम् अवा वाजेषु यꣳ जुनाः । स यन्ता शश्वतीर् इषः

नकिर् अस्य सहन्त्य पर्येता कयस्य चित् । वाजो अस्ति श्रवाय्यः

स वाजꣳ विश्वचर्षणिर् अर्वद्भिर् अस्तु तरुता । विप्रेभिर् अस्तु सनिता

जराबोध तद् विविड्ढि विशे-विशे यज्ञियाय । स्तोमꣳ रुद्राय दृशीकम्

स नो महाꣳ अनिमानो धूमकेतुः पुरुश्चन्द्रः । धिये वाजाय हिन्वतु

स रेवाꣳ इव विश्पतिर् दैव्यः केतुः शृणोतु नः । उक्थैर् अग्निर् बृहद्भानुः

नमो महद्भ्यो नमो अर्भकेभ्यो नमो युवभ्यो नम आशिनेभ्यः । यजाम देवान् यदि शक्नवाम मा ज्यायसः शꣳसम् आ वृक्षि देवाः

यत्र ग्रावा पृथुबुध्न ऊर्ध्वो भवति सोतवे । उलूखलसुतानाम् अवेद् व् इन्द्र जल्गुलः

यत्र द्वाव् इव जघनाधिषवण्या कृता । उलूखलसुतानाम् अवेद् व् इन्द्र जल्गुलः

यत्र नार्य् अपच्यवम् उपच्यवꣳ च शिक्षते । उलूखलसुतानाम् अवेद् व् इन्द्र जल्गुलः

यत्र मन्थाꣳ विबध्नते रश्मीन् यमितवा इव । उलूखलसुतानाम् अवेद् व् इन्द्र जल्गुलः

यच् चिद् धि त्वꣳ गृहे-गृह उलूखलक युज्यसे । इह द्युमत्तमꣳ वद जयताम् इव दुन्दुभिः

उत स्म ते वनस्पते वातो वि वात्य् अग्रम् इत् । अथो इन्द्राय पातवे सुनु सोमम् उलूखल

आयजी वाजसातमा ता ह्य् उ१च्चा विजर्भृतः । हरी इवान्धाꣳसि बप्सता

ता नो अद्य वनस्पती ऋष्वाव् ऋष्वेभिः सोतृभिः । इन्द्राय मधुमत् सुतम्

उच् छिष्टꣳ चम्वोर् भर सोमम् पवित्र आ सृज । नि धेहि गोर् अधि त्वचि

यच् चिद् धि सत्य सोमपा अनाशस्ता इव स्मसि । आ तू न इन्द्र शꣳसय गोष्व् अश्वेषु शुभ्रिषु सहस्रेषु तुवीमघ

शिप्रिन् वाजानाम् पते शचीवस् तव दꣳसना । आ तू न इन्द्र शꣳसय गोष्व् अश्वेषु शुभ्रिषु सहस्रेषु तुवीमघ

नि ष्वापया मिथूदृशा सस्ताम् अबुध्यमाने । आ तू न इन्द्र शꣳसय गोष्व् अश्वेषु शुभ्रिषु सहस्रेषु तुवीमघ

ससन्तु त्या अरातयो बोधन्तु शूर रातयः । आ तू न इन्द्र शꣳसय गोष्व् अश्वेषु शुभ्रिषु सहस्रेषु तुवीमघ

सम् इन्द्र गर्दभम् मृण नुवन्तम् पापयामुया । आ तू न इन्द्र शꣳसय गोष्व् अश्वेषु शुभ्रिषु सहस्रेषु तुवीमघ

पताति कुण्डृणाच्या दूरꣳ वातो वनाद् अधि । आ तू न इन्द्र शꣳसय गोष्व् अश्वेषु शुभ्रिषु सहस्रेषु तुवीमघ

सर्वम् परिक्रोशꣳ जहि जम्भया कृकदाश्वम् । आ तू न इन्द्र शꣳसय गोष्व् अश्वेषु शुभ्रिषु सहस्रेषु तुवीमघ

आ व इन्द्रꣳ क्रिविꣳ यथा वाजयन्तः शतक्रतुम् । मꣳहिष्ठꣳ सिञ्च इन्दुभिः

शतꣳ वा यः शुचीनाꣳ सहस्रꣳ वा समाशिराम् । एद् उ निम्नꣳ न रीयते

सꣳ यन् मदाय शुष्मिण एना ह्य् अस्योदरे । समुद्रो न व्यचो दधे

अयम् उ ते सम् अतसि कपोत इव गर्भधिम् । वचस् तच् चिन् न ओहसे

स्तोत्रꣳ राधानाम् पते गिर्वाहो वीर यस्य ते । विभूतिर् अस्तु सूनृता

ऊर्ध्वस् तिष्ठा न ऊतये ऽस्मिन् वाजे शतक्रतो । सम् अन्येषु ब्रवावहै

योगे-योगे तवस्तरꣳ वाजे-वाजे हवामहे । सखाय इन्द्रम् ऊतये

आ घा गमद् यदि श्रवत् सहस्रिणीभिर् ऊतिभिः । वाजेभिर् उप नो हवम्

अनु प्रत्नस्यौकसो हुवे तुविप्रतिꣳ नरम् । यꣳ ते पूर्वम् पिता हुवे

तꣳ त्वा वयꣳ विश्ववारा शास्महे पुरुहूत । सखे वसो जरितृभ्यः

अस्माकꣳ शिप्रिणीनाꣳ सोमपाः सोमपाव्नाम् । सखे वज्रिन् सखीनाम्

तथा तद् अस्तु सोमपाः सखे वज्रिन् तथा कृणु । यथा त उश्मसीष्टये

रेवतीर् नः सधमाद इन्द्रे सन्तु तुविवाजाः । क्षुमन्तो याभिर् मदेम

आ घ त्वावान् त्मनाप्तः स्तोतृभ्यो धृष्णव् इयानः । ऋणोर् अक्षꣳ न चक्र्योः

आ यद् दुवः शतक्रतव् आ कामꣳ जरितॄणाम् । ऋणोर् अक्षꣳ न शचीभिः

शश्वद् इन्द्रः पोप्रुथद्भिर् जिगाय नानदद्भिः शाश्वसद्भिर् धनानि । स नो हिरण्यरथꣳ दꣳसनावान् स नः सनिता सनये स नो ऽदात्

आश्विनाव् अश्वावत्येषा यातꣳ शवीरया । गोमद् दस्रा हिरण्यवत्

समानयोजनो हि वाꣳ रथो दस्राव् अमर्त्यः । समुद्रे अश्विनेयते

न्य् अ१घ्न्यस्य मूर्धनि चक्रꣳ रथस्य येमथुः । परि द्याम् अन्यद् ईयते

कस् त उषः कधप्रिये भुजे मर्तो अमर्त्ये । कꣳ नक्षसे विभावरि

वयꣳ हि ते अमन्मह्य् आन्ताद् आ पराकात् । अश्वे न चित्रे अरुषि

त्वꣳ त्येभिर् आ गहि वाजेभिर् दुहितर् दिवः । अस्मे रयिꣳ नि धारय

त्वम् अग्ने प्रथमो अङ्गिरा ऋषिर् देवो देवानाम् अभवः शिवः सखा । तव व्रते कवयो विद्मनापसो ऽजायन्त मरुतो भ्राजदृष्टयः

त्वम् अग्ने प्रथमो अङ्गिरस्तमः कविर् देवानाम् परि भूषसि व्रतम् । विभुर् विश्वस्मै भुवनाय मेधिरो द्विमाता शयुः कतिधा चिद् आयवे

त्वम् अग्ने प्रथमो मातरिश्वन आविर् भव सुक्रतूया विवस्वते । अरेजेताꣳ रोदसी होतृवूर्ये ऽसघ्नोर् भारम् अयजो महो वसो

त्वम् अग्ने मनवे द्याम् अवाशयः पुरूरवसे सुकृते सुकृत्तरः । श्वात्रेण यत् पित्रोर् मुच्यसे पर्य् आ त्वा पूर्वम् अनयन्न् आपरम् पुनः

त्वम् अग्ने वृषभः पुष्टिवर्धन उद्यतस्रुचे भवसि श्रवाय्यः । य आहुतिम् परि वेदा वषट्कृतिम् एकायुर् अग्रे विश आविवाससि

त्वम् अग्ने वृजिनवर्तनिꣳ नरꣳ सक्मन् पिपर्षि विदथे विचर्षणे । यः शूरसाता परितक्म्ये धने दभ्रेभिश् चित् समृता हꣳसि भूयसः

त्वꣳ तम् अग्ने अमृतत्व उत्तमे मर्तꣳ दधासि श्रवसे दिवे-दिवे । यस् तातृषाण उभयाय जन्मने मयः कृणोषि प्रय आ च सूरये

त्वꣳ नो अग्ने सनये धनानाꣳ यशसꣳ कारुꣳ कृणुहि स्तवानः । ऋध्याम कर्मापसा नवेन देवैर् द्यावापृथिवी प्रावतꣳ नः

त्वꣳ नो अग्ने पित्रोर् उपस्थ आ देवो देवेष्व् अनवद्य जागृविः । तनूकृद् बोधि प्रमतिश् च कारवे त्वꣳ कल्याण वसु विश्वम् ओपिषे

त्वम् अग्ने प्रमतिस् त्वम् पितासि नस् त्वꣳ वयस्कृत् तव जामयो वयम् । सꣳ त्वा रायः शतिनः सꣳ सहस्रिणः सुवीरꣳ यन्ति व्रतपाम् अदाभ्य

त्वाम् अग्ने प्रथमम् आयुम् आयवे देवा अकृण्वन् नहुषस्य विश्पतिम् । इळाम् अकृण्वन् मनुषस्य शासनीम् पितुर् यत् पुत्रो ममकस्य जायते

त्वꣳ नो अग्ने तव देव पायुभिर् मघोनो रक्ष तन्वश् च वन्द्य । त्राता तोकस्य तनये गवाम् अस्य् अनिमेषꣳ रक्षमाणस् तव व्रते

त्वम् अग्ने यज्यवे पायुर् अन्तरो ऽनिषङ्गाय चतुरक्ष इध्यसे । यो रातहव्यो ऽवृकाय धायसे कीरेश् चिन् मन्त्रम् मनसा वनोषि तम्

त्वम् अग्न उरुशꣳसाय वाघते स्पार्हꣳ यद् रेक्णः परमꣳ वनोषि तत् । आध्रस्य चित् प्रमतिर् उच्यसे पिता प्र पाकꣳ शास्सि प्र दिशो विदुष्टरः

त्वम् अग्ने प्रयतदक्षिणꣳ नरꣳ वर्मेव स्यूतम् परि पासि विश्वतः । स्वादुक्षद्मा यो वसतौ स्योनकृज् जीवयाजꣳ यजते सोपमा दिवः

इमाम् अग्ने शरणिम् मीमृषो न इमम् अध्वानꣳ यम् अगाम दूरात् । आपिः पिता प्रमतिः सोम्यानाम् भृमिर् अस्य् ऋषिकृन् मर्त्यानाम्

मनुष्वद् अग्ने अङ्गिरस्वद् अङ्गिरो ययातिवत् सदने पूर्ववच् छुचे । अच्छ याह्य् आ वहा दैव्यꣳ जनम् आ सादय बर्हिषि यक्षि च प्रियम्

एतेनाग्ने ब्रह्मणा वावृधस्व शक्ती वा यत् ते चकृमा विदा वा । उत प्र णेष्य् अभि वस्यो अस्मान् सꣳ नः सृज सुमत्या वाजवत्या

इन्द्रस्य नु वीर्याणि प्र वोचꣳ यानि चकार प्रथमानि वज्री । अहन्न् अहिम् अन्व् अपस् ततर्द प्र वक्षणा अभिनत् पर्वतानाम्

अहन्न् अहिम् पर्वते शिश्रियाणꣳ त्वष्टास्मै वज्रꣳ स्वर्यꣳ ततक्ष । वाश्रा इव धेनवः स्यन्दमाना अञ्जः समुद्रम् अव जग्मुर् आपः

वृषायमाणो ऽवृणीत सोमꣳ त्रिकद्रुकेष्व् अपिबत् सुतस्य । आ सायकम् मघवादत्त वज्रम् अहन्न् एनम् प्रथमजाम् अहीनाम्

यद् इन्द्राहन् प्रथमजाम् अहीनाम् आन् मायिनाम् अमिनाः प्रोत मायाः । आत् सूर्यꣳ जनयन् द्याम् उषासꣳ तादीत्ना शत्रुꣳ न किला विवित्से

अहन् वृत्रꣳ वृत्रतरꣳ व्यꣳसम् इन्द्रो वज्रेण महता वधेन । स्कन्धाꣳसीव कुलिशेना विवृक्णाहिः शयत उपपृक् पृथिव्याः

अयोद्धेव दुर्मद आ हि जुह्वे महावीरꣳ तुविबाधम् ऋजीषम् । नातारीद् अस्य समृतिꣳ वधानाꣳ सꣳ रुजानाः पिपिष इन्द्रशत्रुः

अपाद् अहस्तो अपृतन्यद् इन्द्रम् आस्य वज्रम् अधि सानौ जघान । वृष्णो वध्रिः प्रतिमानम् बुभूषन् पुरुत्रा वृत्रो अशयद् व्यस्तः

नदꣳ न भिन्नम् अमुया शयानम् मनो रुहाणा अति यन्त्य् आपः । याश् चिद् वृत्रो महिना पर्यतिष्ठत् तासाम् अहिः पत्सुतःशीर् बभूव

नीचावया अभवद् वृत्रपुत्रेन्द्रो अस्या अव वधर् जभार । उत्तरा सूर् अधरः पुत्र आसीद् दानुः शये सहवत्सा न धेनुः

अतिष्ठन्तीनाम् अनिवेशनानाꣳ काष्ठानाम् मध्ये निहितꣳ शरीरम् । वृत्रस्य निण्यꣳ वि चरन्त्य् आपो दीर्घꣳ तम आशयद् इन्द्रशत्रुः

दासपत्नीर् अहिगोपा अतिष्ठन् निरुद्धा आपः पणिनेव गावः । अपाम् बिलम् अपिहितꣳ यद् आसीद् वृत्रꣳ जघन्वाꣳ अप तद् ववार

अश्व्यो वारो अभवस् तद् इन्द्र सृके यत् त्वा प्रत्यहन् देव एकः । अजयो गा अजयः शूर सोमम् अवासृजः सर्तवे सप्त सिन्धून्

नास्मै विद्युन् न तन्यतुः सिषेध न याम् मिहम् अकिरद् ध्रादुनिꣳ च । इन्द्रश् च यद् युयुधाते अहिश् चोतापरीभ्यो मघवा वि जिग्ये

अहेर् यातारꣳ कम् अपश्य इन्द्र हृदि यत् ते जघ्नुषो भीर् अगच्छत् । नव च यन् नवतिꣳ च स्रवन्तीः श्येनो न भीतो अतरो रजाꣳसि

इन्द्रो यातो ऽवसितस्य राजा शमस्य च शृङ्गिणो वज्रबाहुः । सेद् उ राजा क्षयति चर्षणीनाम् अरान् न नेमिः परि ता बभूव

एतायामोप गव्यन्त इन्द्रम् अस्माकꣳ सु प्रमतिꣳ वावृधाति । अनामृणः कुविद् आद् अस्य रायो गवाꣳ केतम् परम् आवर्जते नः

उपेद् अहꣳ धनदाम् अप्रतीतꣳ जुष्टाꣳ न श्येनो वसतिम् पतामि । इन्द्रꣳ नमस्यन्न् उपमेभिर् अर्कैर् यः स्तोतृभ्यो हव्यो अस्ति यामन्

नि सर्वसेन इषुधीꣳर् असक्त सम् अर्यो गा अजति यस्य वष्टि । चोष्कूयमाण इन्द्र भूरि वामम् मा पणिर् भूर् अस्मद् अधि प्रवृद्ध

वधीर् हि दस्युꣳ धनिनꣳ घनेनꣳ एकश् चरन्न् उपशाकेभिर् इन्द्र । धनोर् अधि विषुणक् ते व्य् आयन्न् अयज्वानः सनकाः प्रेतिम् ईयुः

परा चिच् छीर्षा ववृजुस् त इन्द्रायज्वानो यज्वभिः स्पर्धमानाः । प्र यद् दिवो हरिवः स्थातर् उग्र निर् अव्रताꣳ अधमो रोदस्योः

अयुयुत्सन्न् अनवद्यस्य सेनाम् अयातयन्त क्षितयो नवग्वाः । वृषायुधो न वध्रयो निरष्टाः प्रवद्भिर् इन्द्राच् चितयन्त आयन्

त्वम् एतान् रुदतो जक्षतश् चायोधयो रजस इन्द्र पारे । अवादहो दिव आ दस्युम् उच्चा प्र सुन्वतः स्तुवतः शꣳसम् आवः

चक्राणासः परीणहम् पृथिव्या हिरण्येन मणिना शुम्भमानाः । न हिन्वानासस् तितिरुस् त इन्द्रम् परि स्पशो अदधात् सूर्येण

परि यद् इन्द्र रोदसी उभे अबुभोजीर् महिना विश्वतः सीम् । अमन्यमानाꣳ अभि मन्यमानैर् निर् ब्रह्मभिर् अधमो दस्युम् इन्द्र

न ये दिवः पृथिव्या अन्तम् आपुर् न मायाभिर् धनदाम् पर्यभूवन् । युजꣳ वज्रꣳ वृषभश् चक्र इन्द्रो निर् ज्योतिषा तमसो गा अदुक्षत्

अनु स्वधाम् अक्षरन्न् आपो अस्यावर्धत मध्य आ नाव्यानाम् । सध्रीचीनेन मनसा तम् इन्द्र ओजिष्ठेन हन्मनाहन्न् अभि द्यून्

न्य् आविध्यद् इलीबिशस्य दृळ्हा वि शृङ्गिणम् अभिनच् छुष्णम् इन्द्रः । यावत् तरो मघवन् यावद् ओजो वज्रेण शत्रुम् अवधीः पृतन्युम्

अभि सिध्मो अजिगाद् अस्य शत्रून् वि तिग्मेन वृषभेणा पुरो ऽभेत् । सꣳ वज्रेणासृजद् वृत्रम् इन्द्रः प्र स्वाम् मतिम् अतिरच् छाशदानः

आवः कुत्सम् इन्द्र यस्मिञ् चाकन् प्रावो युध्यन्तꣳ वृषभꣳ दशद्युम् । शफच्युतो रेणुर् नक्षत द्याम् उच् छ्वैत्रेयो नृषाह्याय तस्थौ

आवः शमꣳ वृषभꣳ तुग्र्यासु क्षेत्रजेषे मघवञ् छ्वित्र्यꣳ गाम् । ज्योक् चिद् अत्र तस्थिवाꣳसो अक्रञ् छत्रूयताम् अधरा वेदनाकः

त्रिश् चिन् नो अद्या भवतꣳ नवेदसा विभुर् वाꣳ याम उत रातिर् अश्विना । युवोर् हि यन्त्रꣳ हिम्येव वाससो ऽभ्यायꣳसेन्या भवतम् मनीषिभिः

त्रयः पवयो मधुवाहने रथे सोमस्य वेनाम् अनु विश्व इद् विदुः । त्रयः स्कम्भासः स्कभितास आरभे त्रिर् नक्तꣳ याथस् त्रिर् व् अश्विना दिवा

समाने अहन् त्रिर् अवद्यगोहना त्रिर् अद्य यज्ञम् मधुना मिमिक्षतम् । त्रिर् वाजवतीर् इषो अश्विना युवꣳ दोषा अस्मभ्यम् उषसश् च पिन्वतम्

त्रिर् वर्तिर् यातꣳ त्रिर् अनुव्रते जने त्रिः सुप्राव्ये त्रेधेव शिक्षतम् । त्रिर् नान्द्यꣳ वहतम् अश्विना युवꣳ त्रिः पृक्षो अस्मे अक्षरेव पिन्वतम्

त्रिर् नो रयिꣳ वहतम् अश्विना युवꣳ त्रिर् देवताता त्रिर् उतावतꣳ धियः । त्रिः सौभगत्वꣳ त्रिर् उत श्रवाꣳसि नस् त्रिष्ठꣳ वाꣳ सूरे दुहिता रुहद् रथम्

त्रिर् नो अश्विना दिव्यानि भेषजा त्रिः पार्थिवानि त्रिर् उ दत्तम् अद्भ्यः । ओमानꣳ शꣳयोर् ममकाय सूनवे त्रिधातु शर्म वहतꣳ शुभस् पती

त्रिर् नो अश्विना यजता दिवे-दिवे परि त्रिधातु पृथिवीम् अशायतम् । तिस्रो नासत्या रथ्या परावत आत्मेव वातः स्वसराणि गच्छतम्

त्रिर् अश्विना सिन्धुभिः सप्तमातृभिस् त्रय आहावास् त्रेधा हविष् कृतम् । तिस्रः पृथिवीर् उपरि प्रवा दिवो नाकꣳ रक्षेथे द्युभिर् अक्तुभिर् हितम्

क्व१ त्री चक्रा त्रिवृतो रथस्य क्व१ त्रयो वन्धुरो ये सनीळाः । कदा योगो वाजिनो रासभस्य येन यज्ञꣳ नासत्योपयाथः

आ नासत्या गच्छतꣳ हूयते हविर् मध्वः पिबतम् मधुपेभिर् आसभिः । युवोर् हि पूर्वꣳ सवितोषसो रथम् ऋताय चित्रꣳ घृतवन्तम् इष्यति

आ नासत्या त्रिभिर् एकादशैर् इह देवेभिर् यातम् मधुपेयम् अश्विना । प्रायुस् तारिष्टꣳ नी रपाꣳसि मृक्षतꣳ सेधतꣳ द्वेषो भवतꣳ सचाभुवा

आ नो अश्विना त्रिवृता रथेनार्वाञ्चꣳ रयिꣳ वहतꣳ सुवीरम् । शृण्वन्ता वाम् अवसे जोहवीमि वृधे च नो भवतꣳ वाजसातौ

ह्वयाम्य् अग्निम् प्रथमꣳ स्वस्तये ह्वयामि मित्रावरुणाव् इहावसे । ह्वयामि रात्रीꣳ जगतो निवेशनीꣳ ह्वयामि देवꣳ सवितारम् ऊतये

आ कृष्णेन रजसा वर्तमानो निवेशयन्न् अमृतम् मर्त्यꣳ च । हिरण्ययेन सविता रथेना देवो याति भुवनानि पश्यन्

याति देवः प्रवता यात्य् उद्वता याति शुभ्राभ्याꣳ यजतो हरिभ्याम् । आ देवो याति सविता परावतो ऽप विश्वा दुरिता बाधमानः

अभीवृतꣳ कृशनैर् विश्वरूपꣳ हिरण्यशम्यꣳ यजतो बृहन्तम् । आस्थाद् रथꣳ सविता चित्रभानुः कृष्णा रजाꣳसि तविषीꣳ दधानः

वि जनाञ् छ्यावाः शितिपादो अख्यन् रथꣳ हिरण्यप्रüगꣳ वहन्तः । शश्वद् विशः सवितुर् दैव्यस्योपस्थे विश्वा भुवनानि तस्थुः

तिस्रो द्यावः सवितुर् द्वा उपस्थाꣳ एका यमस्य भुवने विराषाट् । आणिꣳ न रथ्यम् अमृताधि तस्थुर् इह ब्रवीतु य उ तच् चिकेतत्

वि सुपर्णो अन्तरिक्षाण्य् अख्यद् गभीरवेपा असुरः सुनीथः । क्वे३दानीꣳ सूर्यः कश् चिकेत कतमाꣳ द्याꣳ रश्मिर् अस्या ततान

अष्टौ व्य् अख्यत् ककुभः पृथिव्यास् त्री धन्व योजना सप्त सिन्धून् । हिरण्याक्षः सविता देव आगाद् दधद् रत्ना दाशुषे वार्याणि

हिरण्यपाणिः सविता विचर्षणिर् उभे द्यावापृथिवी अन्तर् ईयते । अपामीवाम् बाधते वेति सूर्यम् अभि कृष्णेन रजसा द्याम् ऋणोति

हिरण्यहस्तो असुरः सुनीथः सुमृळीकः स्ववाꣳ यात्व् अर्वाङ् । अपसेधन् रक्षसो यातुधानान् अस्थाद् देवः प्रतिदोषꣳ गृणानः

ये ते पन्थाः सवितः पूर्व्यासो ऽरेणवः सुकृता अन्तरिक्षे । तेभिर् नो अद्य पथिभिः सुगेभी रक्षा च नो अधि च ब्रूहि देव

प्र वो यह्वम् पुरूणाꣳ विशाꣳ देवयतीनाम् । अग्निꣳ सूक्तेभिर् वचोभिर् ईमहे यꣳ सीम् इद् अन्य ईळते

जनासो अग्निꣳ दधिरे सहोवृधꣳ हविष्मन्तो विधेम ते । स त्वꣳ नो अद्य सुमना इहाविता भवा वाजेषु सन्त्य

प्र त्वा दूतꣳ वृणीमहे होतारꣳ विश्ववेदसम् । महस् ते सतो वि चरन्त्य् अर्चयो दिवि स्पृशन्ति भानवः

देवासस् त्वा वरुणो मित्रो अर्यमा सꣳ दूतम् प्रत्नम् इन्धते । विश्वꣳ सो अग्ने जयति त्वया धनꣳ यस् ते ददाश मर्त्यः

मन्द्रो होता गृहपतिर् अग्ने दूतो विशाम् असि । त्वे विश्वा सꣳगतानि व्रता ध्रुवा यानि देवा अकृण्वत

त्वे इद् अग्ने सुभगे यविष्ठ्य विश्वम् आ हूयते हविः । स त्वꣳ नो अद्य सुमना उतापरꣳ यक्षि देवान् सुवीर्या

तꣳ घेम् इत्था नमस्विन उप स्वराजम् आसते । होत्राभिर् अग्निम् मनुषः सम् इन्धते तितिर्वाꣳसो अति स्रिधः

घ्नन्तो वृत्रम् अतरन् रोदसी अप उरु क्षयाय चक्रिरे । भुवत् कण्वे वृषा द्युम्न्य् आहुतः क्रन्दद् अश्वो गविष्टिषु

सꣳ सीदस्व महाꣳ असि शोचस्व देववीतमः । वि धूमम् अग्ने अरुषम् मियेध्य सृज प्रशस्त दर्शतम्

यꣳ त्वा देवासो मनवे दधुर् इह यजिष्ठꣳ हव्यवाहन । यꣳ कण्वो मेध्यातिथिर् धनस्पृतꣳ यꣳ वृषा यम् उपस्तुतः

यम् अग्निम् मेध्यातिथिः कण्व ईध ऋताद् अधि । तस्य प्रेषो दीदियुस् तम् इमा ऋचस् तम् अग्निꣳ वर्धयामसि

रायस् पूर्धि स्वधावो ऽस्ति हि ते ऽग्ने देवेष्व् आप्यम् । त्वꣳ वाजस्य श्रुत्यस्य राजसि स नो मृळ महाꣳ असि

ऊर्ध्व ऊ षु ण ऊतये तिष्ठा देवो न सविता । ऊर्ध्वो वाजस्य सनिता यद् अञ्जिभिर् वाघद्भिर् विह्वयामहे

ऊर्ध्वो नः पाह्य् अꣳहसो नि केतुना विश्वꣳ सम् अत्रिणꣳ दह । कृधी न ऊर्ध्वाञ् चरथाय जीवसे विदा देवेषु नो दुवः

पाहि नो अग्ने रक्षसः पाहि धूर्तेर् अराव्णः । पाहि रीषत उत वा जिघाꣳसतो बृहद्भानो यविष्ठ्य

घनेव विष्वग् वि जह्य् अराव्णस् तपुर्जम्भ यो अस्मध्रुक् । यो मर्त्यः शिशीते अत्य् अक्तुभिर् मा नः स रिपुर् ईशत

अग्निर् वव्ने सुवीर्यम् अग्निः कण्वाय सौभगम् । अग्निः प्रावन् मित्रोत मेध्यातिथिम् अग्निः साता उपस्तुतम्

अग्निना तुर्वशꣳ यदुम् परावत उग्रादेवꣳ हवामहे । अग्निर् नयन् नववास्त्वम् बृहद्रथꣳ तुर्वीतिꣳ दस्यवे सहः

नि त्वाम् अग्ने मनुर् दधे ज्योतिर् जनाय शश्वते । दीदेथ कण्व ऋतजात उक्षितो यꣳ नमस्यन्ति कृष्टयः

त्वेषासो अग्नेर् अमवन्तो अर्चयो भीमासो न प्रतीतये । रक्षस्विनः सदम् इद् यातुमावतो विश्वꣳ सम् अत्रिणꣳ दह

क्रीळꣳ वः शर्धो मारुतम् अनर्वाणꣳ रथेशुभम् । कण्वा अभि प्र गायत

ये पृषतीभिर् ऋष्टिभिः साकꣳ वाशीभिर् अञ्जिभिः । अजायन्त स्वभानवः

इहेव शृण्व एषाꣳ कशा हस्तेषु यद् वदान् । नि यामञ् चित्रम् ऋञ्जते

प्र वः शर्धाय घृष्वये त्वेषद्युम्नाय शुष्मिणे । देवत्तम् ब्रह्म गायत

प्र शꣳसा गोष्व् अघ्न्यꣳ क्रीळꣳ यच् छर्धो मारुतम् । जम्भे रसस्य वावृधे

को वो वर्षिष्ठ आ नरो दिवश् च ग्मश् च धूतयः । यत् सीम् अन्तꣳ न धूनुथ

नि वो यामाय मानुषो दध्र उग्राय मन्यवे । जिहीत पर्वतो गिरिः

येषाम् अज्मेषु पृथिवी जुजुर्वाꣳ इव विश्पतिः । भिया यामेषु रेजते

स्थिरꣳ हि जानम् एषाꣳ वयो मातुर् निरेतवे । यत् सीम् अनु द्विता शवः

उद् उ त्ये सूनवो गिरः काष्ठा अज्मेष्व् अत्नत । वाश्रा अभिज्ञु यातवे

त्यꣳ चिद् घा दीर्घम् पृथुम् मिहो नपातम् अमृध्रम् । प्र च्यावयन्ति यामभिः

मरुतो यद् ध वो बलꣳ जनाꣳ अचुच्यवीतन । गिरीꣳर् अचुच्यवीतन

यद् ध यान्ति मरुतः सꣳ ह ब्रुवते ऽध्वन्न् आ । शृणोति कश् चिद् एषाम्

प्र यात शीभम् आशुभिः सन्ति कण्वेषु वो दुवः । तत्रो षु मादयाध्वै

अस्ति हि ष्मा मदाय वः स्मसि ष्मा वयम् एषाम् । विश्वꣳ चिद् आयुर् जीवसे

कद् ध नूनꣳ कधप्रियः पिता पुत्रꣳ न हस्तयोः । दधिध्वे वृक्तबर्हिषः

क्व नूनꣳ कद् वो अर्थꣳ गन्ता दिवो न पृथिव्याः । क्व वो गावो न रण्यन्ति

क्व वः सुम्ना नव्याꣳसि मरुतः क्व सुविता । क्वो३ विश्वानि सौभगा

यद् यूयम् पृश्निमातरो मर्तासः स्यातन । स्तोता वो अमृतः स्यात्

मा वो मृगो न यवसे जरिता भूद् अजोष्यः । पथा यमस्य गाद् उप

मो षु णः परा-परा निरृतिर् दुर्हणा वधीत् । पदीष्ट तृष्णया सह

सत्यꣳ त्वेषा अमवन्तो धन्वञ् चिद् आ रुद्रियासः । मिहꣳ कृण्वन्त्य् अवाताम्

वाश्रेव विद्युन् मिमाति वत्सꣳ न माता सिषक्ति । यद् एषाꣳ वृष्टिर् असर्जि

दिवा चित् तमः कृण्वन्ति पर्जन्येनोदवाहेन । यत् पृथिवीꣳ व्युन्दन्ति

अध स्वनान् मरुताꣳ विश्वम् आ सद्म पार्थिवम् । अरेजन्त प्र मानुषाः

मरुतो वीळुपाणिभिश् चित्रा रोधस्वतीर् अनु । यातेम् अखिद्रयामभिः

स्थिरा वः सन्तु नेमयो रथा अश्वास एषाम् । सुसꣳस्कृता अभीशवः

अच्छा वदा तना गिरा जरायै ब्रह्मणस् पतिम् । अग्निम् मित्रꣳ न दर्शतम्

मिमीहि श्लोकम् आस्ये पर्जन्य इव ततनः । गाय गायत्रम् उक्थ्यम्

वन्दस्व मारुतꣳ गणꣳ त्वेषम् पनस्युम् अर्किणम् । अस्मे वृद्धा असन्न् इह

प्र यद् इत्था परावतः शोचिर् न मानम् अस्यथ । कस्य क्रत्वा मरुतः कस्य वर्पसा कꣳ याथ कꣳ ह धूतयः

स्थिरा वः सन्त्व् आयुधा पराणुदे वीळू उत प्रतिष्कभे । युष्माकम् अस्तु तविषी पनीयसी मा मर्त्यस्य मायिनः

परा ह यत् स्थिरꣳ हथ नरो वर्तयथा गुरु । वि याथन वनिनः पृथिव्या व्य् आशाः पर्वतानाम्

नहि वः शत्रुर् विविदे अधि द्यवि न भूम्याꣳ रिशादसः । युष्माकम् अस्तु तविषी तना युजा रुद्रासो नू चिद् आधृषे

प्र वेपयन्ति पर्वतान् वि विञ्चन्ति वनस्पतीन् । प्रो आरत मरुतो दुर्मदा इव देवासः सर्वया विशा

उपो रथेषु पृषतीर् अयुग्ध्वम् प्रष्टिर् वहति रोहितः । आ वो यामाय पृथिवी चिद् अश्रोद् अबीभयन्त मानुषाः

आ वो मक्षू तनाय कꣳ रुद्रा अवो वृणीमहे । गन्ता नूनꣳ नो ऽवसा यथा पुरेत्था कण्वाय बिभ्युषे

युष्मेषितो मरुतो मर्त्येषित आ यो नो अभ्व ईषते । वि तꣳ युयोत शवसा व्य् ओजसा वि युष्माकाभिर् ऊतिभिः

असामि हि प्रयज्यवः कण्वꣳ दद प्रचेतसः । असामिभिर् मरुत आ न ऊतिभिर् गन्ता वृष्टिꣳ न विद्युतः

असाम्य् ओजो बिभृथा सुदानवो ऽसामि धूतयः शवः । ऋषिद्विषे मरुतः परिमन्यव इषुꣳ न सृजत द्विषम्

उत् तिष्ठ ब्रह्मणस् पते देवयन्तस् त्वेमहे । उप प्र यन्तु मरुतः सुदानव इन्द्र प्राशूर् भवा सचा

त्वाम् इद् धि सहसस् पुत्र मर्त्य उपब्रूते धने हिते । सुवीर्यम् मरुत आ स्वश्व्यꣳ दधीत यो व आचके

प्रैतु ब्रह्मणस् पतिः प्र देव्य् एतु सूनृता । अच्छा वीरꣳ नर्यम् पङ्क्तिराधसꣳ देवा यज्ञꣳ नयन्तु नः

यो वाघते ददाति सूनरꣳ वसु स धत्ते अक्षिति श्रवः । तस्मा इळाꣳ सुवीराम् आ यजामहे सुप्रतूर्तिम् अनेहसम्

प्र नूनम् ब्रह्मणस् पतिर् मन्त्रꣳ वदत्य् उक्थ्यम् । यस्मिन्न् इन्द्रो वरुणो मित्रो अर्यमा देवा ओकाꣳसि चक्रिरे

तम् इद् वोचेमा विदथेषु शम्भुवम् मन्त्रꣳ देवा अनेहसम् । इमाꣳ च वाचम् प्रतिहर्यथा नरो विश्वेद् वामा वो अश्नवत्

को देवयन्तम् अश्नवज् जनꣳ को वृक्तबर्हिषम् । प्र-प्र दाश्वान् पस्त्याभिर् अस्थितान्तर्वावत् क्षयꣳ दधे

उप क्षत्रम् पृञ्चीत हन्ति राजभिर् भये चित् सुक्षितिꣳ दधे । नास्य वर्ता न तरुता महाधने नार्भे अस्ति वज्रिणः

यꣳ रक्षन्ति प्रचेतसो वरुणो मित्रो अर्यमा । नू चित् स दभ्यते जनः

यम् बाहुतेव पिप्रति पान्ति मर्त्यꣳ रिषः । अरिष्टः सर्व एधते

वि दुर्गा वि द्विषः पुरो घ्नन्ति राजान एषाम् । नयन्ति दुरिता तिरः

सुगः पन्था अनृक्षर आदित्यास ऋतꣳ यते । नात्रावखादो अस्ति वः

यꣳ यज्ञꣳ नयथा नर आदित्या ऋजुना पथा । प्र वः स धीतये नशत्

स रत्नम् मर्त्यो वसु विश्वꣳ तोकम् उत त्मना । अच्छा गच्छत्य् अस्तृतः

कथा राधाम सखायः स्तोमम् मित्रस्यार्यम्णः । महि प्सरो वरुणस्य

मा वो घ्नन्तम् मा शपन्तम् प्रति वोचे देवयन्तम् । सुम्नैर् इद् व आ विवासे

चतुरश् चिद् ददमानाद् बिभीयाद् आ निधातोः । न दुरुक्ताय स्पृहयेत्

सम् पूषन्न् अध्वनस् तिर व्य् अꣳहो विमुचो नपात् । सक्ष्वा देव प्र णस् पुरः

यो नः पूषन्न् अघो वृको दुःशेव आदिदेशति । अप स्म तम् पथो जहि

अप त्यम् परिपन्थिनम् मुषीवाणꣳ हुरश्चितम् । दूरम् अधि स्रुतेर् अज

त्वꣳ तस्य द्वयाविनो ऽघशꣳसस्य कस्य चित् । पदाभि तिष्ठ तपुषिम्

आ तत् ते दस्र मन्तुमः पूषन्न् अवो वृणीमहे । येन पितॄन् अचोदयः

अधा नो विश्वसौभग हिरण्यवाशीमत्तम । धनानि सुषणा कृधि

अति नः सश्चतो नय सुगा नः सुपथा कृणु । पूषन्न् इह क्रतुꣳ विदः

अभि सूयवसꣳ नय न नवज्वारो अध्वने । पूषन्न् इह क्रतुꣳ विदः

शग्धि पूर्धि प्र यꣳसि च शिशीहि प्रास्य् उदरम् । पूषन्न् इह क्रतुꣳ विदः

न पूषणम् मेथामसि सूक्तैर् अभि गृणीमसि । वसूनि दस्मम् ईमहे

कद् रुद्राय प्रचेतसे मीळ्हुष्टमाय तव्यसे । वोचेम शꣳतमꣳ हृदे

यथा नो अदितिः करत् पश्वे नृभ्यो यथा गवे । यथा तोकाय रुद्रियम्

यथा नो मित्रो वरुणो यथा रुद्रश् चिकेतति । यथा विश्वे सजोषसः

गाथपतिम् मेधपतिꣳ रुद्रꣳ जलाषभेषजम् । तच् छꣳयोः सुम्नम् ईमहे

यः शुक्र इव सूर्यो हिरण्यम् इव रोचते । श्रेष्ठो देवानाꣳ वसुः

शꣳ नः करत्य् अर्वते सुगम् मेषाय मेष्ये । नृभ्यो नारिभ्यो गवे

अस्मे सोम श्रियम् अधि नि धेहि शतस्य नृणाम् । महि श्रवस् तुविनृम्णम्

मा नः सोमपरिबाधो मारातयो जुहुरन्त । आ न इन्दो वाजे भज

यास् ते प्रजा अमृतस्य परस्मिन् धामन्न् ऋतस्य । मूर्धा नाभा सोम वेन आभूषन्तीः सोम वेदः

अग्ने विवस्वद् उषसश् चित्रꣳ राधो अमर्त्य । आ दाशुषे जातवेदो वहा त्वम् अद्या देवाꣳ उषर्बुधः

जुष्टो हि दूतो असि हव्यवाहनो ऽग्ने रथीर् अध्वराणाम् । सजूर् अश्विभ्याम् उषसा सुवीर्यम् अस्मे धेहि श्रवो बृहत्

अद्या दूतꣳ वृणीमहे वसुम् अग्निम् पुरुप्रियम् । धूमकेतुम् भाऋजीकꣳ व्युष्टिषु यज्ञानाम् अध्वरश्रियम्

श्रेष्ठꣳ यविष्ठम् अतिथिꣳ स्वाहुतꣳ जुष्टꣳ जनाय दाशुषे । देवाꣳ अच्छा यातवे जातवेदसम् अग्निम् ईळे व्युष्टिषु

स्तविष्यामि त्वाम् अहꣳ विश्वस्यामृत भोजन । अग्ने त्रातारम् अमृतम् मियेध्य यजिष्ठꣳ हव्यवाहन

सुशꣳसो बोधि गृणते यविष्ठ्य मधुजिह्वः स्वाहुतः । प्रस्कण्वस्य प्रतिरन्न् आयुर् जीवसे नमस्या दैव्यꣳ जनम्

होतारꣳ विश्ववेदसꣳ सꣳ हि त्वा विश इन्धते । स आ वह पुरुहूत प्रचेतसो ऽग्ने देवाꣳ इह द्रवत्

सवितारम् उषसम् अश्विना भगम् अग्निꣳ व्युष्टिषु क्षपः । कण्वासस् त्वा सुतसोमास इन्धते हव्यवाहꣳ स्वध्वर

पतिर् ह्य् अध्वराणाम् अग्ने दूतो विशाम् असि । उषर्बुध आ वह सोमपीतये देवाꣳ अद्य स्वर्दृशः

अग्ने पूर्वा अनूषसो विभावसो दीदेथ विश्वदर्शतः । असि ग्रामेष्व् अविता पुरोहितो ऽसि यज्ञेषु मानुषः

नि त्वा यज्ञस्य साधनम् अग्ने होतारम् ऋत्विजम् । मनुष्वद् देव धीमहि प्रचेतसꣳ जीरꣳ दूतम् अमर्त्यम्

यद् देवानाम् मित्रमहः पुरोहितो ऽन्तरो यासि दूत्यम् । सिन्धोर् इव प्रस्वनितास ऊर्मयो ऽग्नेर् भ्राजन्ते अर्चयः

श्रुधि श्रुत्कर्ण वह्निभिर् देवैर् अग्ने सयावभिः । आ सीदन्तु बर्हिषि मित्रो अर्यमा प्रातर्यावाणो अध्वरम्

शृण्वन्तु स्तोमम् मरुतः सुदानवो ऽग्निजिह्वा ऋतावृधः । पिबतु सोमꣳ वरुणो धृतव्रतो ऽश्विभ्याम् उषसा सजूः

त्वम् अग्ने वसूꣳर् इह रुद्राꣳ आदित्याꣳ उत । यजा स्वध्वरꣳ जनम् मनुजातꣳ घृतप्रुषम्

श्रुष्टीवानो हि दाशुषे देवा अग्ने विचेतसः । तान् रोहिदश्व गिर्वणस् त्रयस्त्रिꣳशतम् आ वह

प्रियमेधवद् अत्रिवज् जातवेदो विरूपवत् । अङ्गिरस्वन् महिव्रत प्रस्कण्वस्य श्रुधी हवम्

महिकेरव ऊतये प्रियमेधा अहूषत । राजन्तम् अध्वराणाम् अग्निꣳ शुक्रेण शोचिषा

घृताहवन सन्त्येमा उ षु श्रुधी गिरः । याभिः कण्वस्य सूनवो हवन्ते ऽवसे त्वा

त्वाꣳ चित्रश्रवस्तम हवन्ते विक्षु जन्तवः । शोचिष्केशम् पुरुप्रियाग्ने हव्याय वोळ्हवे

नि त्वा होतारम् ऋत्विजꣳ दधिरे वसुवित्तमम् । श्रुत्कर्णꣳ सप्रथस्तमꣳ विप्रा अग्ने दिविष्टिषु

आ त्वा विप्रा अचुच्यवुः सुतसोमा अभि प्रयः । बृहद् भा बिभ्रतो हविर् अग्ने मर्ताय दाशुषे

प्रातर्याव्णः सहस्कृत सोमपेयाय सन्त्य । इहाद्य दैव्यꣳ जनम् बर्हिर् आ सादया वसो

अर्वाञ्चꣳ दैव्यꣳ जनम् अग्ने यक्ष्व सहूतिभिः । अयꣳ सोमः सुदानवस् तम् पात तिरोअह्न्यम्

एषो उषा अपूर्व्या व्य् उच्छति प्रिया दिवः । स्तुषे वाम् अश्विना बृहत्

या दस्रा सिन्धुमातरा मनोतरा रयीणाम् । धिया देवा वसुविदा

वच्यन्ते वाꣳ ककुहासो जूर्णायाम् अधि विष्टपि । यद् वाꣳ रथो विभिष् पतात्

हविषा जारो अपाम् पिपर्ति पपुरिर् नरा । पिता कुटस्य चर्षणिः

आदारो वाम् मतीनाꣳ नासत्या मतवचसा । पातꣳ सोमस्य धृष्णुया

या नः पीपरद् अश्विना ज्योतिष्मती तमस् तिरः । ताम् अस्मे रासाथाम् इषम्

आ नो नावा मतीनाꣳ यातम् पाराय गन्तवे । युञ्जाथाम् अश्विना रथम्

अरित्रꣳ वाꣳ दिवस् पृथु तीर्थे सिन्धूनाꣳ रथः । धिया युयुज्र इन्दवः

दिवस् कण्वास इन्दवो वसु सिन्धूनाम् पदे । स्वꣳ वव्रिꣳ कुह धित्सथः

अभूद् उ भा उ अꣳशवे हिरण्यम् प्रति सूर्यः । व्य् अख्यज् जिह्वयासितः

अभूद् उ पारम् एतवे पन्था ऋतस्य साधुया । अदर्शि वि स्रुतिर् दिवः

तत्-तद् इद् अश्विनोर् अवो जरिता प्रति भूषति । मदे सोमस्य पिप्रतोः

वावसाना विवस्वति सोमस्य पीत्या गिरा । मनुष्वच् छम्भू आ गतम्

युवोर् उषा अनु श्रियम् परिज्मनोर् उपाचरत् । ऋता वनथो अक्तुभिः

उभा पिबतम् अश्विनोभा नः शर्म यच्छतम् । अविद्रियाभिर् ऊतिभिः

अयꣳ वाम् मधुमत्तमः सुतः सोम ऋतावृधा । तम् अश्विना पिबतꣳ तिरोअह्न्यꣳ धत्तꣳ रत्नानि दाशुषे

त्रिवन्धुरेण त्रिवृता सुपेशसा रथेना यातम् अश्विना । कण्वासो वाम् ब्रह्म कृण्वन्त्य् अध्वरे तेषाꣳ सु शृणुतꣳ हवम्

अश्विना मधुमत्तमम् पातꣳ सोमम् ऋतावृधा । अथाद्य दस्रा वसु बिभ्रता रथे दाश्वाꣳसम् उप गच्छतम्

त्रिषधस्थे बर्हिषि विश्ववेदसा मध्वा यज्ञम् मिमिक्षतम् । कण्वासो वाꣳ सुतसोमा अभिद्यवो युवाꣳ हवन्ते अश्विना

याभिः कण्वम् अभिष्टिभिः प्रावतꣳ युवम् अश्विना । ताभिः ष्व् अ१स्माꣳ अवतꣳ शुभस् पती पातꣳ सोमम् ऋतावृधा

सुदासे दस्रा वसु बिभ्रता रथे पृक्षो वहतम् अश्विना । रयिꣳ समुद्राद् उत वा दिवस् पर्य् अस्मे धत्तम् पुरुस्पृहम्

यन् नासत्या परावति यद् वा स्थो अधि तुर्वशे । अतो रथेन सुवृता न आ गतꣳ साकꣳ सूर्यस्य रश्मिभिः

अर्वाञ्चा वाꣳ सप्तयो ऽध्वरश्रियो वहन्तु सवनेद् उप । इषम् पृञ्चन्ता सुकृते सुदानव आ बर्हिः सीदतꣳ नरा

तेन नासत्या गतꣳ रथेन सूर्यत्वचा । येन शश्वद् ऊहथुर् दाशुषे वसु मध्वः सोमस्य पीतये

उक्थेभिर् अर्वाग् अवसे पुरूवसू अर्कैश् च नि ह्वयामहे । शश्वत् कण्वानाꣳ सदसि प्रिये हि कꣳ सोमम् पपथुर् अश्विना

सह वामेन न उषो व्य् उच्छा दुहितर् दिवः । सह द्युम्नेन बृहता विभावरि राया देवि दास्वती

अश्वावतीर् गोमतीर् विश्वसुविदो भूरि च्यवन्त वस्तवे । उद् ईरय प्रति मा सूनृता उषश् चोद राधो मघोनाम्

उवासोषा उच्छाच् च नु देवी जीरा रथानाम् । ये अस्या आचरणेषु दध्रिरे समुद्रे न श्रवस्यवः

उषो ये ते प्र यामेषु युञ्जते मनो दानाय सूरयः । अत्राह तत् कण्व एषाꣳ कण्वतमो नाम गृणाति नृणाम्

आ घा योषेव सूनर्य् उषा याति प्रभुञ्जती । जरयन्ती वृजनम् पद्वद् ईयत उत् पातयति पक्षिणः

वि या सृजति समनꣳ व्य् अ१र्थिनः पदꣳ न वेत्य् ओदती । वयो नकिष् टे पप्तिवाꣳस आसते व्युष्टौ वाजिनीवति

एषायुक्त परावतः सूर्यस्योदयनाद् अधि । शतꣳ रथेभिः सुभगोषा इयꣳ वि यात्य् अभि मानुषान्

विश्वम् अस्या नानाम चक्षसे जगज् ज्योतिष् कृणोति सूनरी । अप द्वेषो मघोनी दुहिता दिव उषा उच्छद् अप स्रिधः

उष आ भाहि भानुना चन्द्रेण दुहितर् दिवः । आवहन्ती भूर्य् अस्मभ्यꣳ सौभगꣳ व्युच्छन्ती दिविष्टिषु

विश्वस्य हि प्राणनꣳ जीवनꣳ त्वे वि यद् उच्छसि सूनरि । सा नो रथेन बृहता विभावरि श्रुधि चित्रामघे हवम्

उषो वाजꣳ हि वꣳस्व यश् चित्रो मानुषे जने । तेना वह सुकृतो अध्वराꣳ उप ये त्वा गृणन्ति वह्नयः

विश्वान् देवाꣳ आ वह सोमपीतये ऽन्तरिक्षाद् उषस् त्वम् । सास्मासु धा गोमद् अश्वावद् उक्थ्य१म् उषो वाजꣳ सुवीर्यम्

यस्या रुशन्तो अर्चयः प्रति भद्रा अदृक्षत । सा नो रयिꣳ विश्ववारꣳ सुपेशसम् उषा ददातु सुग्म्यम्

ये चिद् धि त्वाम् ऋषयः पूर्व ऊतये जुहूरे ऽवसे महि । सा नः स्तोमाꣳ अभि गृणीहि राधसोषः शुक्रेण शोचिषा

उषो यद् अद्य भानुना वि द्वाराव् ऋणवो दिवः । प्र नो यच्छताद् अवृकम् पृथु च्छर्दिः प्र देवि गोमतीर् इषः

सꣳ नो राया बृहता विश्वपेशसा मिमिक्ष्वा सम् इळाभिर् आ । सꣳ द्युम्नेन विश्वतुरोषो महि सꣳ वाजैर् वाजिनीवति

उषो भद्रेभिर् आ गहि दिवश् चिद् रोचनाद् अधि । वहन्त्व् अरुणप्सव उप त्वा सोमिनो गृहम्

सुपेशसꣳ सुखꣳ रथꣳ यम् अध्यस्था उषस् त्वम् । तेना सुश्रवसꣳ जनम् प्रावाद्य दुहितर् दिवः

वयश् चित् ते पतत्रिणो द्विपच् चतुष्पद् अर्जुनि । उषः प्रारन्न् ऋतूꣳर् अनु दिवो अन्तेभ्यस् परि

व्युच्छन्ती हि रश्मिभिर् विश्वम् आभासि रोचनम् । ताꣳ त्वाम् उषर् वसूयवो गीर्भिः कण्वा अहूषत

उद् उ त्यꣳ जातवेदसꣳ देवꣳ वहन्ति केतवः । दृशे विश्वाय सूर्यम्

अप त्ये तायवो यथा नक्षत्रा यन्त्य् अक्तुभिः । सूराय विश्वचक्षसे

अदृश्रम् अस्य केतवो वि रश्मयो जनाꣳ अनु । भ्राजन्तो अग्नयो यथा

तरणिर् विश्वदर्शतो ज्योतिष्कृद् असि सूर्य । विश्वम् आ भासि रोचनम्

प्रत्यङ् देवानाꣳ विशः प्रत्यङ्ङ् उद् एषि मानुषान् । प्रत्यङ् विश्वꣳ स्वर् दृशे

येना पावक चक्षसा भुरण्यन्तꣳ जनाꣳ अनु । त्वꣳ वरुण पश्यसि

वि द्याम् एषि रजस् पृथ्व् अहा मिमानो अक्तुभिः । पश्यञ् जन्मानि सूर्य

सप्त त्वा हरितो रथे वहन्ति देव सूर्य । शोचिष्केशꣳ विचक्षण

अयुक्त सप्त शुन्ध्युवः सूरो रथस्य नप्त्यः । ताभिर् याति स्वयुक्तिभिः

उद् वयꣳ तमसस् परि ज्योतिष् पश्यन्त उत्तरम् । देवꣳ देवत्रा सूर्यम् अगन्म ज्योतिर् उत्तमम्

उद्यन्न् अद्य मित्रमह आरोहन्न् उत्तराꣳ दिवम् । हृद्रोगम् मम सूर्य हरिमाणꣳ च नाशय

शुकेषु मे हरिमाणꣳ रोपणाकासु दध्मसि । अथो हारिद्रवेषु मे हरिमाणꣳ नि दध्मसि

उद् अगाद् अयम् आदित्यो विश्वेन सहसा सह । द्विषन्तम् मह्यꣳ रन्धयन् मो अहꣳ द्विषते रधम्

अभि त्यम् मेषम् पुरुहूतम् ऋग्मियम् इन्द्रꣳ गीर्भिर् मदता वस्वो अर्णवम् । यस्य द्यावो न विचरन्ति मानुषा भुजे मꣳहिष्ठम् अभि विप्रम् अर्चत

अभीम् अवन्वन् स्वभिष्टिम् ऊतयो ऽन्तरिक्षप्राꣳ तविषीभिर् आवृतम् । इन्द्रꣳ दक्षास ऋभवो मदच्युतꣳ शतक्रतुꣳ जवनी सूनृतारुहत्

त्वꣳ गोत्रम् अङ्गिरोभ्यो ऽवृणोर् अपोतात्रये शतदुरेषु गातुवित् । ससेन चिद् विमदायावहो वस्व् आजाव् अद्रिꣳ वावसानस्य नर्तयन्

त्वम् अपाम् अपिधानावृणोर् अपाधारयः पर्वते दानुमद् वसु । वृत्रꣳ यद् इन्द्र शवसावधीर् अहिम् आद् इत् सूर्यꣳ दिव्य् आरोहयो दृशे

त्वम् मायाभिर् अप मायिनो ऽधमः स्वधाभिर् ये अधि शुप्ताव् अजुह्वत । त्वम् पिप्रोर् नृमणः प्रारुजः पुरः प्र ऋजिश्वानꣳ दस्युहत्येष्व् आविथ

त्वꣳ कुत्सꣳ शुष्णहत्येष्व् आविथारन्धयो ऽतिथिग्वाय शम्बरम् । महान्तꣳ चिद् अर्बुदꣳ नि क्रमीः पदा सनाद् एव दस्युहत्याय जज्ञिषे

त्वे विश्वा तविषी सध्र्यग् घिता तव राधः सोमपीथाय हर्षते । तव वज्रश् चिकिते बाह्वोर् हितो वृश्चा शत्रोर् अव विश्वानि वृष्ण्या

वि जानीह्य् आर्यान् ये च दस्यवो बर्हिष्मते रन्धया शासद् अव्रतान् । शाकी भव यजमानस्य चोदिता विश्वेत् ता ते सधमादेषु चाकन

अनुव्रताय रन्धयन्न् अपव्रतान् आभूभिर् इन्द्रः श्नथयन्न् अनाभुवः । वृद्धस्य चिद् वर्धतो द्याम् इनक्षतः स्तवानो वम्रो वि जघान सꣳदिहः

तक्षद् यत् त उशना सहसा सहो वि रोदसी मज्मना बाधते शवः । आ त्वा वातस्य नृमणो मनोयुज आ पूर्यमाणम् अवहन्न् अभि श्रवः

मन्दिष्ट यद् उशने काव्ये सचाꣳ इन्द्रो वङ्कू वङ्कुतराधि तिष्ठति । उग्रो ययिꣳ निर् अपः स्रोतसासृजद् वि शुष्णस्य दृꣳहिता ऐरयत् पुरः

आ स्मा रथꣳ वृषपाणेषु तिष्ठसि शार्यातस्य प्रभृता येषु मन्दसे । इन्द्र यथा सुतसोमेषु चाकनो ऽनर्वाणꣳ श्लोकम् आ रोहसे दिवि

अददा अर्भाम् महते वचस्यवे कक्षीवते वृचयाम् इन्द्र सुन्वते । मेनाभवो वृषणश्वस्य सुक्रतो विश्वेत् ता ते सवनेषु प्रवाच्या

इन्द्रो अश्रायि सुध्यो निरेके पज्रेषु स्तोमो दुर्यो न यूपः । अश्वयुर् गव्यू रथयुर् वसूयुर् इन्द्र इद् रायः क्षयति प्रयन्ता

इदꣳ नमो वृषभाय स्वराजे सत्यशुष्माय तवसे ऽवाचि । अस्मिन्न् इन्द्र वृजने सर्ववीराः स्मत् सूरिभिस् तव शर्मन् स्याम

त्यꣳ सु मेषम् महया स्वर्विदꣳ शतꣳ यस्य सुभ्वः साकम् ईरते । अत्यꣳ न वाजꣳ हवनस्यदꣳ रथम् एन्द्रꣳ ववृत्याम् अवसे सुवृक्तिभिः

स पर्वतो न धरुणेष्व् अच्युतः सहस्रमूतिस् तविषीषु वावृधे । इन्द्रो यद् वृत्रम् अवधीन् नदीवृतम् उब्जन्न् अर्णाꣳसि जर्हृषाणो अन्धसा

स हि द्वरो द्वरिषु वव्र ऊधनि चन्द्रबुध्नो मदवृद्धो मनीषिभिः । इन्द्रꣳ तम् अह्वे स्वपस्यया धिया मꣳहिष्ठरातिꣳ स हि पप्रिर् अन्धसः

आ यम् पृणन्ति दिवि सद्मबर्हिषः समुद्रꣳ न सुभ्व१ः स्वा अभिष्टयः । तꣳ वृत्रहत्ये अनु तस्थुर् ऊतयः शुष्मा इन्द्रम् अवाता अह्रुतप्सवः

अभि स्ववृष्टिम् मदे अस्य युध्यतो रघ्वीर् इव प्रवणे सस्रुर् ऊतयः । इन्द्रो यद् वज्री धृषमाणो अन्धसा भिनद् वलस्य परिधीꣳर् इव त्रितः

परीꣳ घृणा चरति तित्विषे शवो ऽपो वृत्वी रजसो बुध्नम् आशयत् । वृत्रस्य यत् प्रवणे दुर्गृभिश्वनो निजघन्थ हन्वोर् इन्द्र तन्यतुम्

ह्रदꣳ न हि त्वा न्यृषन्त्य् ऊर्मयो ब्रह्माणीन्द्र तव यानि वर्धना । त्वष्टा चित् ते युज्यꣳ वावृधे शवस् ततक्ष वज्रम् अभिभूत्योजसम्

जघन्वाꣳ उ हरिभिः सम्भृतक्रतव् इन्द्र वृत्रम् मनुषे गातुयन्न् अपः । अयच्छथा बाह्वोर् वज्रम् आयसम् अधारयो दिव्य् आ सूर्यꣳ दृशे

बृहत् स्वश्चन्द्रम् अमवद् यद् उक्थ्य१म् अकृण्वत भियसा रोहणꣳ दिवः । यन् मानुषप्रधना इन्द्रम् ऊतयः स्वर् नृषाचो मरुतो ऽमदन्न् अनु

द्यौश् चिद् अस्यामवाꣳ अहेः स्वनाद् अयोयवीद् भियसा वज्र इन्द्र ते । वृत्रस्य यद् बद्बधानस्य रोदसी मदे सुतस्य शवसाभिनच् छिरः

यद् इन् न्व् इन्द्र पृथिवी दशभुजिर् अहानि विश्वा ततनन्त कृष्टयः । अत्राह ते मघवन् विश्रुतꣳ सहो द्याम् अनु शवसा बर्हणा भुवत्

त्वम् अस्य पारे रजसो व्योमनः स्वभूत्योजा अवसे धृषन्मनः । चकृषे भूमिम् प्रतिमानम् ओजसो ऽपः स्वः परिभूर् एष्य् आ दिवम्

त्वम् भुवः प्रतिमानम् पृथिव्या ऋष्ववीरस्य बृहतः पतिर् भूः । विश्वम् आप्रा अन्तरिक्षम् महित्वा सत्यम् अद्धा नकिर् अन्यस् त्वावान्

न यस्य द्यावापृथिवी अनु व्यचो न सिन्धवो रजसो अन्तम् आनशुः । नोत स्ववृष्टिम् मदे अस्य युध्यत एको अन्यच् चकृषे विश्वम् आनुषक्

आर्चन्न् अत्र मरुतः सस्मिन्न् आजौ विश्वे देवासो अमदन्न् अनु त्वा । वृत्रस्य यद् भृष्टिमता वधेन नि त्वम् इन्द्र प्रत्य् आनꣳ जघन्थ

न्य् ऊ३ षु वाचम् प्र महे भरामहे गिर इन्द्राय सदने विवस्वतः । नू चिद् धि रत्नꣳ ससताम् इवाविदन् न दुष्टुतिर् द्रविणोदेषु शस्यते

दुरो अश्वस्य दुर इन्द्र गोर् असि दुरो यवस्य वसुन इनस् पतिः । शिक्षानरः प्रदिवो अकामकर्शनः सखा सखिभ्यस् तम् इदꣳ गृणीमसि

शचीव इन्द्र पुरुकृद् द्युमत्तम तवेद् इदम् अभितश् चेकिते वसु । अतः सꣳगृभ्याभिभूत आ भर मा त्वायतो जरितुः कामम् ऊनयीः

एभिर् द्युभिः सुमना एभिर् इन्दुभिर् निरुन्धानो अमतिꣳ गोभिर् अश्विना । इन्द्रेण दस्युꣳ दरयन्त इन्दुभिर् युतद्वेषसः सम् इषा रभेमहि

सम् इन्द्र राया सम् इषा रभेमहि सꣳ वाजेभिः पुरुश्चन्द्रैर् अभिद्युभिः । सꣳ देव्या प्रमत्या वीरशुष्मया गोअग्रयाश्वावत्या रभेमहि

ते त्वा मदा अमदन् तानि वृष्ण्या ते सोमासो वृत्रहत्येषु सत्पते । यत् कारवे दश वृत्राण्य् अप्रति बर्हिष्मते नि सहस्राणि बर्हयः

युधा युधम् उप घेद् एषि धृष्णुया पुरा पुरꣳ सम् इदꣳ हꣳस्य् ओजसा । नम्या यद् इन्द्र सख्या परावति निबर्हयो नमुचिꣳ नाम मायिनम्

त्वꣳ करञ्जम् उत पर्णयꣳ वधीस् तेजिष्ठयातिथिग्वस्य वर्तनी । त्वꣳ शता वङ्गृदस्याभिनत् पुरो ऽनानुदः परिषूता ऋजिश्वना

त्वम् एताञ् जनराज्ञो द्विर् दशाबन्धुना सुश्रवसोपजग्मुषः । षष्टिꣳ सहस्रा नवतिꣳ नव श्रुतो नि चक्रेण रथ्या दुष्पदावृणक्

त्वम् आविथ सुश्रवसꣳ तवोतिभिस् तव त्रामभिर् इन्द्र तूर्वयाणम् । त्वम् अस्मै कुत्सम् अतिथिग्वम् आयुम् महे राज्ञे यूने अरन्धनायः

य उदृचीन्द्र देवगोपाः सखायस् ते शिवतमा असाम । त्वाꣳ स्तोषाम त्वया सुवीरा द्राघीय आयुः प्रतरꣳ दधानाः

मा नो अस्मिन् मघवन् पृत्स्व् अꣳहसि नहि ते अन्तः शवसः परीणशे । अक्रन्दयो नद्यो३ रोरुवद् वना कथा न क्षोणीर् भियसा सम् आरत

अर्चा शक्राय शाकिने शचीवते शृण्वन्तम् इन्द्रम् महयन्न् अभि ष्टुहि । यो धृष्णुना शवसा रोदसी उभे वृषा वृषत्वा वृषभो न्यृञ्जते

अर्चा दिवे बृहते शूष्य१ꣳ वचः स्वक्षत्रꣳ यस्य धृषतो धृषन् मनः । बृहच्छ्रवा असुरो बर्हणा कृतः पुरो हरिभ्याꣳ वृषभो रथो हि षः

त्वꣳ दिवो बृहतः सानु कोपयो ऽव त्मना धृषता शम्बरम् भिनत् । यन् मायिनो व्रन्दिनो मन्दिना धृषच् छिताꣳ गभस्तिम् अशनिम् पृतन्यसि

नि यद् वृणक्षि श्वसनस्य मूर्धनि शुष्णस्य चिद् व्रन्दिनो रोरुवद् वना । प्राचीनेन मनसा बर्हणावता यद् अद्या चित् कृणवः कस् त्वा परि

त्वम् आविथ नर्यꣳ तुर्वशꣳ यदुꣳ त्वꣳ तुर्वीतिꣳ वय्यꣳ शतक्रतो । त्वꣳ रथम् एतशꣳ कृत्व्ये धने त्वम् पुरो नवतिꣳ दम्भयो नव

स घा राजा सत्पतिः शूशुवज् जनो रातहव्यः प्रति यः शासम् इन्वति । उक्था वा यो अभिगृणाति राधसा दानुर् अस्मा उपरा पिन्वते दिवः

असमꣳ क्षत्रम् असमा मनीषा प्र सोमपा अपसा सन्तु नेमे । ये त इन्द्र ददुषो वर्धयन्ति महि क्षत्रꣳ स्थविरꣳ वृष्ण्यꣳ च

तुभ्येद् एते बहुला अद्रिदुग्धाश् चमूषदश् चमसा इन्द्रपानाः । व्य् अश्नुहि तर्पया कामम् एषाम् अथा मनो वसुदेयाय कृष्व

अपाम् अतिष्ठद् धरुणह्वरꣳ तमो ऽन्तर् वृत्रस्य जठरेषु पर्वतः । अभीम् इन्द्रो नद्यो वव्रिणा हिता विश्वा अनुष्ठाः प्रवणेषु जिघ्नते

स शेवृधम् अधि धा द्युम्नम् अस्मे महि क्षत्रꣳ जनाषाळ् इन्द्र तव्यम् । रक्षा च नो मघोनः पाहि सूरीन् राये च नः स्वपत्या इषे धाः

दिवश् चिद् अस्य वरिमा वि पप्रथ इन्द्रꣳ न मह्ना पृथिवी चन प्रति । भीमस् तुविष्माञ् चर्षणिभ्य आतपः शिशीते वज्रꣳ तेजसे न वꣳसगः

सो अर्णवो न नद्यः समुद्रियः प्रति गृभ्णाति विश्रिता वरीमभिः । इन्द्रः सोमस्य पीतये वृषायते सनात् स युध्म ओजसा पनस्यते

त्वꣳ तम् इन्द्र पर्वतꣳ न भोजसे महो नृम्णस्य धर्मणाम् इरज्यसि । प्र वीर्येण देवताति चेकिते विश्वस्मा उग्रः कर्मणे पुरोहितः

स इद् वने नमस्युभिर् वचस्यते चारु जनेषु प्रब्रुवाण इन्द्रियम् । वृषा छन्दुर् भवति हर्यतो वृषा क्षेमेण धेनाम् मघवा यद् इन्वति

स इन् महानि समिथानि मज्मना कृणोति युध्म ओजसा जनेभ्यः । अधा चन श्रद् दधति त्विषीमत इन्द्राय वज्रꣳ निघनिघ्नते वधम्

स हि श्रवस्युः सदनानि कृत्रिमा क्ष्मया वृधान ओजसा विनाशयन् । ज्योतीꣳषि कृण्वन्न् अवृकाणि यज्यवे ऽव सुक्रतुः सर्तवा अपः सृजत्

दानाय मनः सोमपावन्न् अस्तु ते ऽर्वाञ्चा हरी वन्दनश्रुद् आ कृधि । यमिष्ठासः सारथयो य इन्द्र ते न त्वा केता आ दभ्नुवन्ति भूर्णयः

अप्रक्षितꣳ वसु बिभर्षि हस्तयोर् अषाळ्हꣳ सहस् तन्वि श्रुतो दधे । आवृतासो ऽवतासो न कर्तृभिस् तनूषु ते क्रतव इन्द्र भूरयः

एष प्र पूर्वीर् अव तस्य चम्रिषो ऽत्यो न योषाम् उद् अयꣳस्त भुर्वणिः । दक्षम् महे पाययते हिरण्ययꣳ रथम् आवृत्या हरियोगम् ऋभ्वसम्

तꣳ गूर्तयो नेमन्निषः परीणसः समुद्रꣳ न सꣳचरणे सनिष्यवः । पतिꣳ दक्षस्य विदथस्य नू सहो गिरिꣳ न वेना अधि रोह तेजसा

स तुर्वणिर् महाꣳ अरेणु पौꣳस्ये गिरेर् भृष्टिर् न भ्राजते तुजा शवः । येन शुष्णम् मायिनम् आयसो मदे दुध्र आभूषु रामयन् नि दामनि

देवी यदि तविषी त्वावृधोतय इन्द्रꣳ सिषक्त्य् उषसꣳ न सूर्यः । यो धृष्णुना शवसा बाधते तम इयर्ति रेणुम् बृहद् अर्हरिष्वणिः

वि यत् तिरो धरुणम् अच्युतꣳ रजो ऽतिष्ठिपो दिव आतासु बर्हणा । स्वर्मीळ्हे यन् मद इन्द्र हर्ष्याहन् वृत्रꣳ निर् अपाम् औब्जो अर्णवम्

त्वꣳ दिवो धरुणꣳ धिष ओजसा पृथिव्या इन्द्र सदनेषु माहिनः । त्वꣳ सुतस्य मदे अरिणा अपो वि वृत्रस्य समया पाष्यारुजः

प्र मꣳहिष्ठाय बृहते बृहद्रये सत्यशुष्माय तवसे मतिम् भरे । अपाम् इव प्रवणे यस्य दुर्धरꣳ राधो विश्वायु शवसे अपावृतम्

अध ते विश्वम् अनु हासद् इष्टय आपो निम्नेव सवना हविष्मतः । यत् पर्वते न समशीत हर्यत इन्द्रस्य वज्रः श्नथिता हिरण्ययः

अस्मै भीमाय नमसा सम् अध्वर उषो न शुभ्र आ भरा पनीयसे । यस्य धाम श्रवसे नामेन्द्रियꣳ ज्योतिर् अकारि हरितो नायसे

इमे त इन्द्र ते वयम् पुरुष्टुत ये त्वारभ्य चरामसि प्रभूवसो । नहि त्वद् अन्यो गिर्वणो गिरः सघत् क्षोणीर् इव प्रति नो हर्य तद् वचः

भूरि त इन्द्र वीर्य१ꣳ तव स्मस्य् अस्य स्तोतुर् मघवन् कामम् आ पृण । अनु ते द्यौर् बृहती वीर्यम् मम इयꣳ च ते पृथिवी नेम ओजसे

त्वꣳ तम् इन्द्र पर्वतम् महाम् उरुꣳ वज्रेण वज्रिन् पर्वशश् चकर्तिथ । अवासृजो निवृताः सर्तवा अपः सत्रा विश्वꣳ दधिषे केवलꣳ सहः

नू चित् सहोजा अमृतो नि तुन्दते होता यद् दूतो अभवद् विवस्वतः । वि साधिष्ठेभिः पथिभी रजो मम आ देवताता हविषा विवासति

आ स्वम् अद्म युवमानो अजरस् तृष्व् अविष्यन्न् अतसेषु तिष्ठति । अत्यो न पृष्ठम् प्रुषितस्य रोचते दिवो न सानु स्तनयन्न् अचिक्रदत्

क्राणा रुद्रेभिर् वसुभिः पुरोहितो होता निषत्तो रयिषाळ् अमर्त्यः । रथो न विक्ष्व् ऋञ्जसान आयुषु व्य् आनुषग् वार्या देव ऋण्वति

वि वातजूतो अतसेषु तिष्ठते वृथा जुहूभिः सृण्या तुविष्वणिः । तृषु यद् अग्ने वनिनो वृषायसे कृष्णꣳ त एम रुशदूर्मे अजर

तपुर्जम्भो वन आ वातचोदितो यूथे न साह्वाꣳ अव वाति वꣳसगः । अभिव्रजन्न् अक्षितम् पाजसा रजः स्थातुश् चरथम् भयते पतत्रिणः

दधुष् ट्वा भृगवो मानुषेष्व् आ रयिꣳ न चारुꣳ सुहवꣳ जनेभ्यः । होतारम् अग्ने अतिथिꣳ वरेण्यम् मित्रꣳ न शेवꣳ दिव्याय जन्मने

होतारꣳ सप्त जुह्वो३ यजिष्ठꣳ यꣳ वाघतो वृणते अध्वरेषु । अग्निꣳ विश्वेषाम् अरतिꣳ वसूनाꣳ सपर्यामि प्रयसा यामि रत्नम्

अच्छिद्रा सूनो सहसो नो अद्य स्तोतृभ्यो मित्रमहः शर्म यच्छ । अग्ने गृणन्तम् अꣳहस उरुष्योर्जो नपात् पूर्भिर् आयसीभिः

भवा वरूथꣳ गृणते विभावो भवा मघवन् मघवद्भ्यः शर्म । उरुष्याग्ने अꣳहसो गृणन्तम् प्रातर् मक्षू धियावसुर् जगम्यात्

वया इद् अग्ने अग्नयस् ते अन्ये त्वे विश्वे अमृता मादयन्ते । वैश्वानर नाभिर् असि क्षितीनाꣳ स्थूणेव जनाꣳ उपमिद् ययन्थ

मूर्धा दिवो नाभिर् अग्निः पृथिव्या अथाभवद् अरती रोदस्योः । तꣳ त्वा देवासो ऽजनयन्त देवꣳ वैश्वानर ज्योतिर् इद् आर्याय

आ सूर्ये न रश्मयो ध्रुवासो वैश्वानरे दधिरे ऽग्ना वसूनि । या पर्वतेष्व् ओषधीष्व् अप्सु या मानुषेष्व् असि तस्य राजा

बृहती इव सूनवे रोदसी गिरो होता मनुष्यो३ न दक्षः । स्वर्वते सत्यशुष्माय पूर्वीर् वैश्वानराय नृतमाय यह्वीः

दिवश् चित् ते बृहतो जातवेदो वैश्वानर प्र रिरिचे महित्वम् । राजा कृष्टीनाम् असि मानुषीणाꣳ युधा देवेभ्यो वरिवश् चकर्थ

प्र नू महित्वꣳ वृषभस्य वोचꣳ यम् पूरवो वृत्रहणꣳ सचन्ते । वैश्वानरो दस्युम् अग्निर् जघन्वाꣳ अधूनोत् काष्ठा अव शम्बरम् भेत्

वैश्वानरो महिम्ना विश्वकृष्टिर् भरद्वाजेषु यजतो विभावा । शातवनेये शतिनीभिर् अग्निः पुरुणीथे जरते सूनृतावान्

वह्निꣳ यशसꣳ विदथस्य केतुꣳ सुप्राव्यꣳ दूतꣳ सद्योअर्थम् । द्विजन्मानꣳ रयिम् इव प्रशस्तꣳ रातिम् भरद् भृगवे मातरिश्वा

अस्य शासुर् उभयासः सचन्ते हविष्मन्त उशिजो ये च मर्ताः । दिवश् चित् पूर्वो न्य् असादि होतापृच्छ्यो विश्पतिर् विक्षु वेधाः

तꣳ नव्यसी हृद आ जायमानम् अस्मत् सुकीर्तिर् मधुजिह्वम् अश्याः । यम् ऋत्विजो वृजने मानुषासः प्रयस्वन्त आयवो जीजनन्त

उशिक् पावको वसुर् मानुषेषु वरेण्यो होताधायि विक्षु । दमूना गृहपतिर् दम आꣳ अग्निर् भुवद् रयिपती रयीणाम्

तꣳ त्वा वयम् पतिम् अग्ने रयीणाम् प्र शꣳसामो मतिभिर् गोतमासः । आशुꣳ न वाजम्भरम् मर्जयन्तः प्रातर् मक्षू धियावसुर् जगम्यात्

अस्मा इद् उ प्र तवसे तुराय प्रयो न हर्मि स्तोमम् माहिनाय । ऋचीषमायाध्रिगव ओहम् इन्द्राय ब्रह्माणि राततमा

अस्मा इद् उ प्रय इव प्र यꣳसि भराम्य् आङ्गूषम् बाधे सुवृक्ति । इन्द्राय हृदा मनसा मनीषा प्रत्नाय पत्ये धियो मर्जयन्त

अस्मा इद् उ त्यम् उपमꣳ स्वर्षाम् भराम्य् आङ्गूषम् आस्येन । मꣳहिष्ठम् अच्छोक्तिभिर् मतीनाꣳ सुवृक्तिभिः सूरिꣳ वावृधध्यै

अस्मा इद् उ स्तोमꣳ सꣳ हिनोमि रथꣳ न तष्टेव तत्सिनाय । गिरश् च गिर्वाहसे सुवृक्तीन्द्राय विश्वमिन्वम् मेधिराय

अस्मा इद् उ सप्तिम् इव श्रवस्येन्द्रायार्कꣳ जुह्वा३ सम् अञ्जे । वीरꣳ दानौकसꣳ वन्दध्यै पुराꣳ गूर्तश्रवसꣳ दर्माणम्

अस्मा इद् उ त्वष्टा तक्षद् वज्रꣳ स्वपस्तमꣳ स्वर्य१ꣳ रणाय । वृत्रस्य चिद् विदद् येन मर्म तुजन्न् ईशानस् तुजता कियेधाः

अस्येद् उ मातुः सवनेषु सद्यो महः पितुम् पपिवाञ् चार्व् अन्ना । मुषायद् विष्णुः पचतꣳ सहीयान् विध्यद् वराहꣳ तिरो अद्रिम् अस्ता

अस्मा इद् उ ग्नाश् चिद् देवपत्नीर् इन्द्रायार्कम् अहिहत्य ऊवुः । परि द्यावापृथिवी जभ्र उर्वी नास्य ते महिमानम् परि ष्टः

अस्येद् एव प्र रिरिचे महित्वꣳ दिवस् पृथिव्याः पर्य् अन्तरिक्षात् । स्वराळ् इन्द्रो दम आ विश्वगूर्तः स्वरिर् अमत्रो ववक्षे रणाय

अस्येद् एव शवसा शुषन्तꣳ वि वृश्चद् वज्रेण वृत्रम् इन्द्रः । गा न व्राणा अवनीर् अमुञ्चद् अभि श्रवो दावने सचेताः

अस्येद् उ त्वेषसा रन्त सिन्धवः परि यद् वज्रेण सीम् अयच्छत् । ईशानकृद् दाशुषे दशस्यन् तुर्वीतये गाधꣳ तुर्वणिः कः

अस्मा इद् उ प्र भरा तूतुजानो वृत्राय वज्रम् ईशानः कियेधाः । गोर् न पर्व वि रदा तिरश्चेष्यन्न् अर्णाꣳस्य् अपाꣳ चरध्यै

अस्येद् उ प्र ब्रूहि पूर्व्याणि तुरस्य कर्माणि नव्य उक्थैः । युधे यद् इष्णान आयुधान्य् ऋघायमाणो निरिणाति शत्रून्

अस्येद् उ भिया गिरयश् च दृळ्हा द्यावा च भूमा जनुषस् तुजेते । उपो वेनस्य जोगुवान ओणिꣳ सद्यो भुवद् वीर्याय नोधाः

अस्मा इद् उ त्यद् अनु दाय्य् एषाम् एको यद् वव्ने भूरेर् ईशानः । प्रैतशꣳ सूर्ये पस्पृधानꣳ सौवश्व्ये सुष्विम् आवद् इन्द्रः

एवा ते हारियोजना सुवृक्तीन्द्र ब्रह्माणि गोतमासो अक्रन् । ऐषु विश्वपेशसꣳ धियꣳ धाः प्रातर् मक्षू धियावसुर् जगम्यात्

प्र मन्महे शवसानाय शूषम् आङ्गूषꣳ गिर्वणसे अङ्गिरस्वत् । सुवृक्तिभिः स्तुवत ऋग्मियायार्चामार्कꣳ नरे विश्रुताय

प्र वो महे महि नमो भरध्वम् आङ्गूष्यꣳ शवसानाय साम । येना नः पूर्वे पितरः पदज्ञा अर्चन्तो अङ्गिरसो गा अविन्दन्

इन्द्रस्याङ्गिरसाꣳ चेष्टौ विदत् सरमा तनयाय धासिम् । बृहस्पतिर् भिनद् अद्रिꣳ विदद् गाः सम् उस्रियाभिर् वावशन्त नरः

स सुष्टुभा स स्तुभा सप्त विप्रैः स्वरेणाद्रिꣳ स्वर्यो३ नवग्वैः । सरण्युभिः फलिगम् इन्द्र शक्र वलꣳ रवेण दरयो दशग्वैः

गृणानो अङ्गिरोभिर् दस्म वि वर् उषसा सूर्येण गोभिर् अन्धः । वि भूम्या अप्रथय इन्द्र सानु दिवो रज उपरम् अस्तभायः

तद् उ प्रयक्षतमम् अस्य कर्म दस्मस्य चारुतमम् अस्ति दꣳसः । उपह्वरे यद् उपरा अपिन्वन् मध्वर्णसो नद्य१श् चतस्रः

द्विता वि वव्रे सनजा सनीळे अयास्यः स्तवमानेभिर् अर्कैः । भगो न मेने परमे व्योमन्न् अधारयद् रोदसी सुदꣳसाः

सनाद् दिवम् परि भूमा विरूपे पुनर्भुवा युवती स्वेभिर् एवैः । कृष्णेभिर् अक्तोषा रुशद्भिर् वपुर्भिर् आ चरतो अन्यान्या

सनेमि सख्यꣳ स्वपस्यमानः सूनुर् दाधार शवसा सुदꣳसाः । आमासु चिद् दधिषे पक्वम् अन्तः पयः कृष्णासु रुशद् रोहिणीषु

सनात् सनीळा अवनीर् अवाता व्रता रक्षन्ते अमृताः सहोभिः । पुरू सहस्रा जनयो न पत्नीर् दुवस्यन्ति स्वसारो अह्रयाणम्

सनायुवो नमसा नव्यो अर्कैर् वसूयवो मतयो दस्म दद्रुः । पतिꣳ न पत्नीर् उशतीर् उशन्तꣳ स्पृशन्ति त्वा शवसावन् मनीषाः

सनाद् एव तव रायो गभस्तौ न क्षीयन्ते नोप दस्यन्ति दस्म । द्युमाꣳ असि क्रतुमाꣳ इन्द्र धीरः शिक्षा शचीवस् तव नः शचीभिः

सनायते गोतम इन्द्र नव्यम् अतक्षद् ब्रह्म हरियोजनाय । सुनीथाय नः शवसान नोधाः प्रातर् मक्षू धियावसुर् जगम्यात्

त्वम् महाꣳ इन्द्र यो ह शुष्मैर् द्यावा जज्ञानः पृथिवी अमे धाः । यद् ध ते विश्वा गिरयश् चिद् अभ्वा भिया दृळ्हासः किरणा नैजन्

आ यद् धरी इन्द्र विव्रता वेर् आ ते वज्रꣳ जरिता बाह्वोर् धात् । येनाविहर्यतक्रतो अमित्रान् पुर इष्णासि पुरुहूत पूर्वीः

त्वꣳ सत्य इन्द्र धृष्णुर् एतान् त्वम् ऋभुक्षा नर्यस् त्वꣳ षाट् । त्वꣳ शुष्णꣳ वृजने पृक्ष आणौ यूने कुत्साय द्युमते सचाहन्

त्वꣳ ह त्यद् इन्द्र चोदीः सखा वृत्रꣳ यद् वज्रिन् वृषकर्मन्न् उभ्नाः । यद् ध शूर वृषमणः पराचैर् वि दस्यूꣳर् योनाव् अकृतो वृथाषाट्

त्वꣳ ह त्यद् इन्द्रारिषण्यन् दृळ्हस्य चिन् मर्तानाम् अजुष्टौ । व्य् अ१स्मद् आ काष्ठा अर्वते वर् घनेव वज्रिञ् छ्नथिह्य् अमित्रान्

त्वाꣳ ह त्यद् इन्द्रार्णसातौ स्वर्मीळ्हे नर आजा हवन्ते । तव स्वधाव इयम् आ समर्य ऊतिर् वाजेष्व् अतसाय्या भूत्

त्वꣳ ह त्यद् इन्द्र सप्त युध्यन् पुरो वज्रिन् पुरुकुत्साय दर्दः । बर्हिर् न यत् सुदासे वृथा वर्ग् अꣳहो राजन् वरिवः पूरवे कः

त्वꣳ त्याꣳ न इन्द्र देव चित्राम् इषम् आपो न पीपयः परिज्मन् । यया शूर प्रत्य् अस्मभ्यꣳ यꣳसि त्मनम् ऊर्जꣳ न विश्वध क्षरध्यै

अकारि त इन्द्र गोतमेभिर् ब्रह्माण्य् ओक्ता नमसा हरिभ्याम् । सुपेशसꣳ वाजम् आ भरा नः प्रातर् मक्षू धियावसुर् जगम्यात्

वृष्णे शर्धाय सुमखाय वेधसे नोधः सुवृक्तिम् प्र भरा मरुद्भ्यः । अपो न धीरो मनसा सुहस्त्यो गिरः सम् अञ्जे विदथेष्व् आभुवः

ते जज्ञिरे दिव ऋष्वास उक्षणो रुद्रस्य मर्या असुरा अरेपसः । पावकासः शुचयः सूर्या इव सत्वानो न द्रप्सिनो घोरवर्पसः

युवानो रुद्रा अजरा अभोग्घनो ववक्षुर् अध्रिगावः पर्वता इव । दृळ्हा चिद् विश्वा भुवनानि पार्थिवा प्र च्यावयन्ति दिव्यानि मज्मना

चित्रैर् अञ्जिभिर् वपुषे व्य् अञ्जते वक्षःसु रुक्माꣳ अधि येतिरे शुभे । अꣳसेष्व् एषाꣳ नि मिमृक्षुर् ऋष्टयः साकꣳ जज्ञिरे स्वधया दिवो नरः

ईशानकृतो धुनयो रिशादसो वातान् विद्युतस् तविषीभिर् अक्रत । दुहन्त्य् ऊधर् दिव्यानि धूतयो भूमिम् पिन्वन्ति पयसा परिज्रयः

पिन्वन्त्य् अपो मरुतः सुदानवः पयो घृतवद् विदथेष्व् आभुवः । अत्यꣳ न मिहे वि नयन्ति वाजिनम् उत्सꣳ दुहन्ति स्तनयन्तम् अक्षितम्

महिषासो मायिनश् चित्रभानवो गिरयो न स्वतवसो रघुष्यदः । मृगा इव हस्तिनः खादथा वना यद् आरुणीषु तविषीर् अयुग्ध्वम्

सिꣳहा इव नानदति प्रचेतसः पिशा इव सुपिशो विश्ववेदसः । क्षपो जिन्वन्तः पृषतीभिर् ऋष्टिभिः सम् इत् सबाधः शवसाहिमन्यवः

रोदसी आ वदता गणश्रियो नृषाचः शूराः शवसाहिमन्यवः । आ वन्धुरेष्व् अमतिर् न दर्शता विद्युन् न तस्थौ मरुतो रथेषु वः

विश्ववेदसो रयिभिः समोकसः सम्मिश्लासस् तविषीभिर् विरप्शिनः । अस्तार इषुꣳ दधिरे गभस्त्योर् अनन्तशुष्मा वृषखादयो नरः

हिरण्ययेभिः पविभिः पयोवृध उज्जिघ्नन्त आपथ्यो३ न पर्वतान् । मखा अयासः स्वसृतो ध्रुवच्युतो दुध्रकृतो मरुतो भ्राजदृष्टयः

घृषुम् पावकꣳ वनिनꣳ विचर्षणिꣳ रुद्रस्य सूनुꣳ हवसा गृणीमसि । रजस्तुरꣳ तवसम् मारुतꣳ गणम् ऋजीषिणꣳ वृषणꣳ सश्चत श्रिये

प्र नू स मर्तः शवसा जनाꣳ अति तस्थौ व ऊती मरुतो यम् आवत । अर्वद्भिर् वाजम् भरते धना नृभिर् आपृच्छ्यꣳ क्रतुम् आ क्षेति पुष्यति

चर्कृत्यम् मरुतः पृत्सु दुष्टरꣳ द्युमन्तꣳ शुष्मम् मघवत्सु धत्तन । धनस्पृतम् उक्थ्यꣳ विश्वचर्षणिꣳ तोकम् पुष्येम तनयꣳ शतꣳ हिमाः

नू ष्ठिरम् मरुतो वीरवन्तम् ऋतीषाहꣳ रयिम् अस्मासु धत्त । सहस्रिणꣳ शतिनꣳ शूशुवाꣳसम् प्रातर् मक्षू धियावसुर् जगम्यात्

पश्वा न तायुꣳ गुहा चतन्तꣳ नमो युजानꣳ नमो वहन्तम्

सजोषा धीराः पदैर् अनु ग्मन्न् उप त्वा सीदन् विश्वे यजत्राः

ऋतस्य देवा अनु व्रता गुर् भुवत् परिष्टिर् द्यौर् न भूम

वर्धन्तीम् आपः पन्वा सुशिश्विम् ऋतस्य योना गर्भे सुजातम्

पुष्टिर् न रण्वा क्षितिर् न पृथ्वी गिरिर् न भुज्म क्षोदो न शम्भु

अत्यो नाज्मन् सर्गप्रतक्तः सिन्धुर् न क्षोदः क ईꣳ वराते

जामिः सिन्धूनाम् भ्रातेव स्वस्राम् इभ्यान् न राजा वनान्य् अत्ति

यद् वातजूतो वना व्य् अस्थाद् अग्निर् ह दाति रोमा पृथिव्याः

श्वसित्य् अप्सु हꣳसो न सीदन् क्रत्वा चेतिष्ठो विशाम् उषर्भुत्

सोमो न वेधा ऋतप्रजातः पशुर् न शिश्वा विभुर् दूरेभाः

रयिर् न चित्रा सूरो न सꣳदृग् आयुर् न प्राणो नित्यो न सूनुः

तक्वा न भूर्णिर् वना सिषक्ति पयो न धेनुः शुचिर् विभावा

दाधार क्षेमम् ओको न रण्वो यवो न पक्वो जेता जनानाम्

ऋषिर् न स्तुभ्वा विक्षु प्रशस्तो वाजी न प्रीतो वयो दधाति

दुरोकशोचिः क्रतुर् न नित्यो जायेव योनाव् अरꣳ विश्वस्मै

चित्रो यद् अभ्राट् छ्वेतो न विक्षु रथो न रुक्मी त्वेषः समत्सु

सेनेव सृष्टामꣳ दधात्य् अस्तुर् न दिद्युत् त्वेषप्रतीका

यमो ह जातो यमो जनित्वꣳ जारः कनीनाम् पतिर् जनीनाम्

तꣳ वश् चराथा वयꣳ वसत्यास्तꣳ न गावो नक्षन्त इद्धम्

सिन्धुर् न क्षोदः प्र नीचीर् ऐनोन् नवन्त गावः स्व१र् दृशीके

वनेषु जायुर् मर्तेषु मित्रो वृणीते श्रुष्टिꣳ राजेवाजुर्यम्

क्षेमो न साधुः क्रतुर् न भद्रो भुवत् स्वाधीर् होता हव्यवाट्

हस्ते दधानो नृम्णा विश्वान्य् अमे देवान् धाद् गुहा निषीदन्

विदन्तीम् अत्र नरो धियꣳधा हृदा यत् तष्टान् मन्त्राꣳ अशꣳसन्

अजो न क्षाꣳ दाधार पृथिवीꣳ तस्तम्भ द्याम् मन्त्रेभिः सत्यैः

प्रिया पदानि पश्वो नि पाहि विश्वायुर् अग्ने गुहा गुहꣳ गाः

य ईꣳ चिकेत गुहा भवन्तम् आ यः ससाद धाराम् ऋतस्य

वि ये चृतन्त्य् ऋता सपन्त आद् इद् वसूनि प्र ववाचास्मै

वि यो वीरुत्सु रोधन् महित्वोत प्रजा उत प्रसूष्व् अन्तः

चित्तिर् अपाꣳ दमे विश्वायुः सद्मेव धीराः सम्माय चक्रुः

श्रीणन्न् उप स्थाद् दिवम् भुरण्युः स्थातुश् चरथम् अक्तून् व्य् ऊर्णोत्

परि यद् एषाम् एको विश्वेषाम् भुवद् देवो देवानाम् महित्वा

आद् इत् ते विश्वे क्रतुꣳ जुषन्त शुष्काद् यद् देव जीवो जनिष्ठाः

भजन्त विश्वे देवत्वꣳ नाम ऋतꣳ सपन्तो अमृतम् एवैः

ऋतस्य प्रेषा ऋतस्य धीतिर् विश्वायुर् विश्वे अपाꣳसि चक्रुः

यस् तुभ्यꣳ दाशाद् यो वा ते शिक्षात् तस्मै चिकित्वान् रयिꣳ दयस्व

होता निषत्तो मनोर् अपत्ये स चिन् न्व् आसाम् पती रयीणाम्

इच्छन्त रेतो मिथस् तनूषु सꣳ जानत स्वैर् दक्षैर् अमूराः

पितुर् न पुत्राः क्रतुꣳ जुषन्त श्रोषन् ये अस्य शासꣳ तुरासः

वि राय और्णोद् दुरः पुरुक्षुः पिपेश नाकꣳ स्तृभिर् दमूनाः

शुक्रः शुशुक्वाꣳ उषो न जारः पप्रा समीची दिवो न ज्योतिः

परि प्रजातः क्रत्वा बभूथ भुवो देवानाम् पिता पुत्रः सन्

वेधा अदृप्तो अग्निर् विजानन्न् ऊधर् न गोनाꣳ स्वाद्मा पितूनाम्

जने न शेव आहूर्यः सन् मध्ये निषत्तो रण्वो दुरोणे

पुत्रो न जातो रण्वो दुरोणे वाजी न प्रीतो विशो वि तारीत्

विशो यद् अह्वे नृभिः सनीळा अग्निर् देवत्वा विश्वान्य् अश्याः

नकिष् ट एता व्रता मिनन्ति नृभ्यो यद् एभ्यः श्रुष्टिꣳ चकर्थ

तत् तु ते दꣳसो यद् अहन् समानैर् नृभिर् यद् युक्तो विवे रपाꣳसि

उषो न जारो विभावोस्रः सꣳज्ञातरूपश् चिकेतद् अस्मै

त्मना वहन्तो दुरो व्य् ऋण्वन् नवन्त विश्वे स्व१र् दृशीके

वनेम पूर्वीर् अर्यो मनीषा अग्निः सुशोको विश्वान्य् अश्याः

आ दैव्यानि व्रता चिकित्वान् आ मानुषस्य जनस्य जन्म

गर्भो यो अपाꣳ गर्भो वनानाꣳ गर्भश् च स्थाताꣳ गर्भश् चरथाम्

अद्रौ चिद् अस्मा अन्तर् दुरोणे विशाꣳ न विश्वो अमृतः स्वाधीः

स हि क्षपावाꣳ अग्नी रयीणाꣳ दाशद् यो अस्मा अरꣳ सूक्तैः

एता चिकित्वो भूमा नि पाहि देवानाꣳ जन्म मर्ताꣳश् च विद्वान्

वर्धान् यम् पूर्वीः क्षपो विरूपाः स्थातुश् च रथम् ऋतप्रवीतम्

अराधि होता स्व१र् निषत्तः कृण्वन् विश्वान्य् अपाꣳसि सत्या

गोषु प्रशस्तिꣳ वनेषु धिषे भरन्त विश्वे बलिꣳ स्वर् णः

वि त्वा नरः पुरुत्रा सपर्यन् पितुर् न जिव्रेर् वि वेदो भरन्त

साधुर् न गृध्नुर् अस्तेव शूरो यातेव भीमस् त्वेषः समत्सु

उप प्र जिन्वन्न् उशतीर् उशन्तम् पतिꣳ न नित्यꣳ जनयः सनीळाः । स्वसारः श्यावीम् अरुषीम् अजुष्रञ् चित्रम् उच्छन्तीम् उषसꣳ न गावः

वीळु चिद् दृळ्हा पितरो न उक्थैर् अद्रिꣳ रुजन्न् अङ्गिरसो रवेण । चक्रुर् दिवो बृहतो गातुम् अस्मे अहः स्वर् विविदुः केतुम् उस्राः

दधन्न् ऋतꣳ धनयन्न् अस्य धीतिम् आद् इद् अर्यो दिधिष्वो३ विभृत्राः । अतृष्यन्तीर् अपसो यन्त्य् अच्छा देवाञ् जन्म प्रयसा वर्धयन्तीः

मथीद् यद् ईꣳ विभृतो मातरिश्वा गृहे-गृहे श्येतो जेन्यो भूत् । आद् ईꣳ राज्ञे न सहीयसे सचा सन्न् आ दूत्य१म् भृगवाणो विवाय

महे यत् पित्र ईꣳ रसꣳ दिवे कर् अव त्सरत् पृशन्यश् चिकित्वान् । सृजद् अस्ता धृषता दिद्युम् अस्मै स्वायाꣳ देवो दुहितरि त्विषिꣳ धात्

स्व आ यस् तुभ्यꣳ दम आ विभाति नमो वा दाशाद् उशतो अनु द्यून् । वर्धो अग्ने वयो अस्य द्विबर्हा यासद् राया सरथꣳ यꣳ जुनासि

अग्निꣳ विश्वा अभि पृक्षः सचन्ते समुद्रꣳ न स्रवतः सप्त यह्वीः । न जामिभिर् वि चिकिते वयो नो विदा देवेषु प्रमतिꣳ चिकित्वान्

आ यद् इषे नृपतिꣳ तेज आनट् छुचि रेतो निषिक्तꣳ द्यौर् अभीके । अग्निः शर्धम् अनवद्यꣳ युवानꣳ स्वाध्यꣳ जनयत् सूदयच् च

मनो न यो ऽध्वनः सद्य एत्य् एकः सत्रा सूरो वस्व ईशे । राजाना मित्रावरुणा सुपाणी गोषु प्रियम् अमृतꣳ रक्षमाणा

मा नो अग्ने सख्या पित्र्याणि प्र मर्षिष्ठा अभि विदुष् कविः सन् । नभो न रूपꣳ जरिमा मिनाति पुरा तस्या अभिशस्तेर् अधीहि

नि काव्या वेधसः शश्वतस् कर् हस्ते दधानो नर्या पुरूणि । अग्निर् भुवद् रयिपती रयीणाꣳ सत्रा चक्राणो अमृतानि विश्वा

अस्मे वत्सम् परि षन्तꣳ न विन्दन्न् इच्छन्तो विश्वे अमृता अमूराः । श्रमयुवः पदव्यो धियꣳधास् तस्थुः पदे परमे चार्व् अग्नेः

तिस्रो यद् अग्ने शरदस् त्वाम् इच् छुचिꣳ घृतेन शुचयः सपर्यान् । नामानि चिद् दधिरे यज्ञियान्य् असूदयन्त तन्व१ः सुजाताः

आ रोदसी बृहती वेविदानाः प्र रुद्रिया जभ्रिरे यज्ञियासः । विदन् मर्तो नेमधिता चिकित्वान् अग्निम् पदे परमे तस्थिवाꣳसम्

सꣳजानाना उप सीदन्न् अभिज्ञु पत्नीवन्तो नमस्यꣳ नमस्यन् । रिरिक्वाꣳसस् तन्वः कृण्वत स्वाः सखा सख्युर् निमिषि रक्षमाणाः

त्रिः सप्त यद् गुह्यानि त्वे इत् पदाविदन् निहिता यज्ञियासः । तेभी रक्षन्ते अमृतꣳ सजोषाः पशूञ् च स्थातॄञ् चरथꣳ च पाहि

विद्वाꣳ अग्ने वयुनानि क्षितीनाꣳ व्य् आनुषक् छुरुधो जीवसे धाः । अन्तर्विद्वाꣳ अध्वनो देवयानान् अतन्द्रो दूतो अभवो हविर्वाट्

स्वाध्यो दिव आ सप्त यह्वी रायो दुरो व्य् ऋतज्ञा अजानन् । विदद् गव्यꣳ सरमा दृळ्हम् ऊर्वꣳ येना नु कम् मानुषी भोजते विट्

आ ये विश्वा स्वपत्यानि तस्थुः कृण्वानासो अमृतत्वाय गातुम् । मह्ना महद्भिः पृथिवी वि तस्थे माता पुत्रैर् अदितिर् धायसे वेः

अधि श्रियꣳ नि दधुश् चारुम् अस्मिन् दिवो यद् अक्षी अमृता अकृण्वन् । अध क्षरन्ति सिन्धवो न सृष्टाः प्र नीचीर् अग्ने अरुषीर् अजानन्

रयिर् न यः पितृवित्तो वयोधाः सुप्रणीतिश् चिकितुषो न शासुः । स्योनशीर् अतिथिर् न प्रीणानो होतेव सद्म विधतो वि तारीत्

देवो न यः सविता सत्यमन्मा क्रत्वा निपाति वृजनानि विश्वा । पुरुप्रशस्तो अमतिर् न सत्य आत्मेव शेवो दिधिषाय्यो भूत्

देवो न यः पृथिवीꣳ विश्वधाया उपक्षेति हितमित्रो न राजा । पुरःसदः शर्मसदो न वीरा अनवद्या पतिजुष्टेव नारी

तꣳ त्वा नरो दम आ नित्यम् इद्धम् अग्ने सचन्त क्षितिषु ध्रुवासु । अधि द्युम्नꣳ नि दधुर् भूर्य् अस्मिन् भवा विश्वायुर् धरुणो रयीणाम्

वि पृक्षो अग्ने मघवानो अश्युर् वि सूरयो ददतो विश्वम् आयुः । सनेम वाजꣳ समिथेष्व् अर्यो भागꣳ देवेषु श्रवसे दधानाः

ऋतस्य हि धेनवो वावशानाः स्मदूध्नीः पीपयन्त द्युभक्ताः । परावतः सुमतिम् भिक्षमाणा वि सिन्धवः समया सस्रुर् अद्रिम्

त्वे अग्ने सुमतिम् भिक्षमाणा दिवि श्रवो दधिरे यज्ञियासः । नक्ता च चक्रुर् उषसा विरूपे कृष्णꣳ च वर्णम् अरुणꣳ च सꣳ धुः

यान् राये मर्तान् सुषूदो अग्ने ते स्याम मघवानो वयꣳ च । छायेव विश्वम् भुवनꣳ सिसक्ष्य् आपप्रिवान् रोदसी अन्तरिक्षम्

अर्वद्भिर् अग्ने अर्वतो नृभिर् नॄन् वीरैर् वीरान् वनुयामा त्वोताः । ईशानासः पितृवित्तस्य रायो वि सूरयः शतहिमा नो अश्युः

एता ते अग्न उचथानि वेधो जुष्टानि सन्तु मनसे हृदे च । शकेम रायः सुधुरो यमꣳ ते ऽधि श्रवो देवभक्तꣳ दधानाः

उपप्रयन्तो अध्वरम् मन्त्रꣳ वोचेमाग्नये । आरे अस्मे च शृण्वते

यः स्नीहितीषु पूर्व्यः सꣳजग्मानासु कृष्टिषु । अरक्षद् दाशुषे गयम्

उत ब्रुवन्तु जन्तव उद् अग्निर् वृत्रहाजनि । धनꣳजयो रणे-रणे

यस्य दूतो असि क्षये वेषि हव्यानि वीतये । दस्मत् कृणोष्य् अध्वरम्

तम् इत् सुहव्यम् अङ्गिरः सुदेवꣳ सहसो यहो । जना आहुः सुबर्हिषम्

आ च वहासि ताꣳ इह देवाꣳ उप प्रशस्तये । हव्या सुश्चन्द्र वीतये

न योर् उपब्दिर् अश्व्यः शृण्वे रथस्य कच् चन । यद् अग्ने यासि दूत्यम्

त्वोतो वाज्य् अह्रयो ऽभि पूर्वस्माद् अपरः । प्र दाश्वाꣳ अग्ने अस्थात्

उत द्युमत् सुवीर्यम् बृहद् अग्ने विवाससि । देवेभ्यो देव दाशुषे

जुषस्व सप्रथस्तमꣳ वचो देवप्सरस्तमम् । हव्या जुह्वान आसनि

अथा ते अङ्गिरस्तमाग्ने वेधस्तम प्रियम् । वोचेम ब्रह्म सानसि

कस् ते जामिर् जनानाम् अग्ने को दाश्वध्वरः । को ह कस्मिन्न् असि श्रितः

त्वꣳ जामिर् जनानाम् अग्ने मित्रो असि प्रियः । सखा सखिभ्य ईड्यः

यजा नो मित्रावरुणा यजा देवाꣳ ऋतम् बृहत् । अग्ने यक्षि स्वꣳ दमम्

का त उपेतिर् मनसो वराय भुवद् अग्ने शꣳतमा का मनीषा । को वा यज्ञैः परि दक्षꣳ त आप केन वा ते मनसा दाशेम

एह्य् अग्न इह होता नि षीदादब्धः सु पुरएता भवा नः । अवताꣳ त्वा रोदसी विश्वमिन्वे यजा महे सौमनसाय देवान्

प्र सु विश्वान् रक्षसो धक्ष्य् अग्ने भवा यज्ञानाम् अभिशस्तिपावा । अथा वह सोमपतिꣳ हरिभ्याम् आतिथ्यम् अस्मै चकृमा सुदाव्ने

प्रजावता वचसा वह्निर् आसा च हुवे नि च सत्सीह देवैः । वेषि होत्रम् उत पोत्रꣳ यजत्र बोधि प्रयन्तर् जनितर् वसूनाम्

यथा विप्रस्य मनुषो हविर्भिर् देवाꣳ अयजः कविभिः कविः सन् । एवा होतः सत्यतर त्वम् अद्याग्ने मन्द्रया जुह्वा यजस्व

कथा दाशेमाग्नये कास्मै देवजुष्टोच्यते भामिने गीः । यो मर्त्येष्व् अमृत ऋतावा होता यजिष्ठ इत् कृणोति देवान्

यो अध्वरेषु शꣳतम ऋतावा होता तम् ऊ नमोभिर् आ कृणुध्वम् । अग्निर् यद् वेर् मर्ताय देवान् स चा बोधाति मनसा यजाति

स हि क्रतुः स मर्यः स साधुर् मित्रो न भूद् अद्भुतस्य रथीः । तम् मेधेषु प्रथमꣳ देवयन्तीर् विश उप ब्रुवते दस्मम् आरीः

स नो नृणाꣳ नृतमो रिशादा अग्निर् गिरो ऽवसा वेतु धीतिम् । तना च ये मघवानः शविष्ठा वाजप्रसूता इषयन्त मन्म

एवाग्निर् गोतमेभिर् ऋतावा विप्रेभिर् अस्तोष्ट जातवेदाः । स एषु द्युम्नम् पीपयत् स वाजꣳ स पुष्टिꣳ याति जोषम् आ चिकित्वान्

अभि त्वा गोतमा गिरा जातवेदो विचर्षणे । द्युम्नैर् अभि प्र णोनुमः

तम् उ त्वा गोतमो गिरा रायस्कामो दुवस्यति । द्युम्नैर् अभि प्र णोनुमः

तम् उ त्वा वाजसातमम् अङ्गिरस्वद् धवामहे । द्युम्नैर् अभि प्र णोनुमः

तम् उ त्वा वृत्रहन्तमꣳ यो दस्यूꣳर् अवधूनुषे । द्युम्नैर् अभि प्र णोनुमः

अवोचाम रहूगणा अग्नये मधुमद् वचः । द्युम्नैर् अभि प्र णोनुमः

हिरण्यकेशो रजसो विसारे ऽहिर् धुनिर् वात इव ध्रजीमान् । शुचिभ्राजा उषसो नवेदा यशस्वतीर् अपस्युवो न सत्याः

आ ते सुपर्णा अमिनन्तꣳ एवैः कृष्णो नोनाव वृषभो यदीदम् । शिवाभिर् न स्मयमानाभिर् आगात् पतन्ति मिहः स्तनयन्त्य् अभ्रा

यद् ईम् ऋतस्य पयसा पियानो नयन्न् ऋतस्य पथिभी रजिष्ठैः । अर्यमा मित्रो वरुणः परिज्मा त्वचम् पृञ्चन्त्य् उपरस्य योनौ

अग्ने वाजस्य गोमत ईशानः सहसो यहो । अस्मे धेहि जातवेदो महि श्रवः

स इधानो वसुष् कविर् अग्निर् ईळेन्यो गिरा । रेवद् अस्मभ्यम् पुर्वणीक दीदिहि

क्षपो राजन्न् उत त्मनाग्ने वस्तोर् उतोषसः । स तिग्मजम्भ रक्षसो दह प्रति

अवा नो अग्न ऊतिभिर् गायत्रस्य प्रभर्मणि । विश्वासु धीषु वन्द्य

आ नो अग्ने रयिम् भर सत्रासाहꣳ वरेण्यम् । विश्वासु पृत्सु दुष्टरम्

आ नो अग्ने सुचेतुना रयिꣳ विश्वायुपोषसम् । मार्डीकꣳ धेहि जीवसे

प्र पूतास् तिग्मशोचिषे वाचो गोतमाग्नये । भरस्व सुम्नयुर् गिरः

यो नो अग्ने ऽभिदासत्य् अन्ति दूरे पदीष्ट सः । अस्माकम् इद् वृधे भव

सहस्राक्षो विचर्षणिर् अग्नी रक्षाꣳसि सेधति । होता गृणीत उक्थ्यः

इत्था हि सोम इन् मदे ब्रह्मा चकार वर्धनम् । शविष्ठ वज्रिन्न् ओजसा पृथिव्या निः शशा अहिम् अर्चन्न् अनु स्वराज्यम्

स त्वामदद् वृषा मदः सोमः श्येनाभृतः सुतः । येना वृत्रꣳ निर् अद्भ्यो जघन्थ वज्रिन्न् ओजसार्चन्न् अनु स्वराज्यम्

प्रेह्य् अभीहि धृष्णुहि न ते वज्रो नि यꣳसते । इन्द्र नृम्णꣳ हि ते शवो हनो वृत्रꣳ जया अपो ऽर्चन्न् अनु स्वराज्यम्

निर् इन्द्र भूम्या अधि वृत्रꣳ जघन्थ निर् दिवः । सृजा मरुत्वतीर् अव जीवधन्या इमा अपो ऽर्चन्न् अनु स्वराज्यम्

इन्द्रो वृत्रस्य दोधतः सानुꣳ वज्रेण हीळितः । अभिक्रम्याव जिघ्नते ऽपः सर्माय चोदयन्न् अर्चन्न् अनु स्वराज्यम्

अधि सानौ नि जिघ्नते वज्रेण शतपर्वणा । मन्दान इन्द्रो अन्धसः सखिभ्यो गातुम् इच्छत्य् अर्चन्न् अनु स्वराज्यम्

इन्द्र तुभ्यम् इद् अद्रिवो ऽनुत्तꣳ वज्रिन् वीर्यम् । यद् ध त्यम् मायिनम् मृगꣳ तम् उ त्वम् माययावधीर् अर्चन्न् अनु स्वराज्यम्

वि ते वज्रासो अस्थिरन् नवतिꣳ नाव्या३ अनु । महत् त इन्द्र वीर्यम् बाह्वोस् ते बलꣳ हितम् अर्चन्न् अनु स्वराज्यम्