Ṛgveda Saṃhitā — Maṇḍala 10

मण्डल १० अग्रे बृहन्न् उषसाम् ऊर्ध्वो अस्थान् निर्जगन्वान् तमसो ज्योतिषागात् । अग्निर् भानुना रुशता स्वङ्ग आ जातो विश्वा सद्मान्य् अप्राः

स जातो गर्भो असि रोदस्योर् अग्ने चारुर् विभृत ओषधीषु । चित्रः शिशुः परि तमाꣳस्य् अक्तून् प्र मातृभ्यो अधि कनिक्रदद् गाः

विष्णुर् इत्था परमम् अस्य विद्वाञ् जातो बृहन्न् अभि पाति तृतीयम् । आसा यद् अस्य पयो अक्रत स्वꣳ सचेतसो अभ्य् अर्चन्त्य् अत्र

अत उ त्वा पितुभृतो जनित्रीर् अन्नावृधम् प्रति चरन्त्य् अन्नैः । ता ईम् प्रत्य् एषि पुनर् अन्यरूपा असि त्वꣳ विक्षु मानुषीषु होता

होतारꣳ चित्ररथम् अध्वरस्य यज्ञस्य-यज्ञस्य केतुꣳ रुशन्तम् । प्रत्यर्धिꣳ देवस्य-देवस्य मह्ना श्रिया त्व् अ१ग्निम् अतिथिꣳ जनानाम्

स तु वस्त्राण्य् अध पेशनानि वसानो अग्निर् नाभा पृथिव्याः । अरुषो जातः पद इळायाः पुरोहितो राजन् यक्षीह देवान्

आ हि द्यावापृथिवी अग्न उभे सदा पुत्रो न मातरा ततन्थ । प्र याह्य् अच्छोशतो यविष्ठाथा वह सहस्येह देवान्

पिप्रीहि देवाꣳ उशतो यविष्ठ विद्वाꣳ ऋतूꣳर् ऋतुपते यजेह । ये दैव्या ऋत्विजस् तेभिर् अग्ने त्वꣳ होतॄणाम् अस्य् आयजिष्ठः

वेषि होत्रम् उत पोत्रꣳ जनानाम् मन्धातासि द्रविणोदा ऋतावा । स्वाहा वयꣳ कृणवामा हवीꣳषि देवो देवान् यजत्व् अग्निर् अर्हन्

आ देवानाम् अपि पन्थाम् अगन्म यच् छक्नवाम तद् अनु प्रवोळ्हुम् । अग्निर् विद्वान् स यजात् सेद् उ होता सो अध्वरान् स ऋतून् कल्पयाति

यद् वो वयम् प्रमिनाम व्रतानि विदुषाꣳ देवा अविदुष्टरासः । अग्निष् टद् विश्वम् आ पृणाति विद्वान् येभिर् देवाꣳ ऋतुभिः कल्पयाति

यत् पाकत्रा मनसा दीनदक्षा न यज्ञस्य मन्वते मर्त्यासः । अग्निष् टद् धोता क्रतुविद् विजानन् यजिष्ठो देवाꣳ ऋतुशो यजाति

विश्वेषाꣳ ह्य् अध्वराणाम् अनीकꣳ चित्रꣳ केतुꣳ जनिता त्वा जजान । स आ यजस्व नृवतीर् अनु क्षाः स्पार्हा इषः क्षुमतीर् विश्वजन्याः

यꣳ त्वा द्यावापृथिवी यꣳ त्वापस् त्वष्टा यꣳ त्वा सुजनिमा जजान । पन्थाम् अनु प्रविद्वान् पितृयाणꣳ द्युमद् अग्ने समिधानो वि भाहि

इनो राजन्न् अरतिः समिद्धो रौद्रो दक्षाय सुषुमाꣳ अदर्शि । चिकिद् वि भाति भासा बृहतासिक्नीम् एति रुशतीम् अपाजन्

कृष्णाꣳ यद् एनीम् अभि वर्पसा भूज् जनयन् योषाम् बृहतः पितुर् जाम् । ऊर्ध्वम् भानुꣳ सूर्यस्य स्तभायन् दिवो वसुभिर् अरतिर् वि भाति

भद्रो भद्रया सचमान आगात् स्वसारꣳ जारो अभ्य् एति पश्चात् । सुप्रकेतैर् द्युभिर् अग्निर् वितिष्ठन् रुशद्भिर् वर्णैर् अभि रामम् अस्थात्

अस्य यामासो बृहतो न वग्नून् इन्धाना अग्नेः सख्युः शिवस्य । ईड्यस्य वृष्णो बृहतः स्वासो भामासो यामन्न् अक्तवश् चिकित्रे

स्वना न यस्य भामासः पवन्ते रोचमानस्य बृहतः सुदिवः । ज्येष्ठेभिर् यस् तेजिष्ठैः क्रीळुमद्भिर् वर्षिष्ठेभिर् भानुभिर् नक्षति द्याम्

अस्य शुष्मासो ददृशानपवेर् जेहमानस्य स्वनयन् नियुद्भिः । प्रत्नेभिर् यो रुशद्भिर् देवतमो वि रेभद्भिर् अरतिर् भाति विभ्वा

स आ वक्षि महि न आ च सत्सि दिवस्पृथिव्योर् अरतिर् युवत्योः । अग्निः सुतुकः सुतुकेभिर् अश्वै रभस्वद्भी रभस्वाꣳ एह गम्याः

प्र ते यक्षि प्र त इयर्मि मन्म भुवो यथा वन्द्यो नो हवेषु । धन्वन्न् इव प्रपा असि त्वम् अग्न इयक्षवे पूरवे प्रत्न राजन्

यꣳ त्वा जनासो अभि सꣳचरन्ति गाव उष्णम् इव व्रजꣳ यविष्ठ । दूतो देवानाम् असि मर्त्यानाम् अन्तर् महाꣳश् चरसि रोचनेन

शिशुꣳ न त्वा जेन्यꣳ वर्धयन्ती माता बिभर्ति सचनस्यमाना । धनोर् अधि प्रवता यासि हर्यञ् जिगीषसे पशुर् इवावसृष्टः

मूरा अमूर न वयꣳ चिकित्वो महित्वम् अग्ने त्वम् अङ्ग वित्से । शये वव्रिश् चरति जिह्वयादन् रेरिह्यते युवतिꣳ विश्पतिः सन्

कूचिज् जायते सनयासु नव्यो वने तस्थौ पलितो धूमकेतुः । अस्नातापो वृषभो न प्र वेति सचेतसो यम् प्रणयन्त मर्ताः

तनूत्यजेव तस्करा वनर्गू रशनाभिर् दशभिर् अभ्य् अधीताम् । इयꣳ ते अग्ने नव्यसी मनीषा युक्ष्वा रथꣳ न शुचयद्भिर् अङ्गैः

ब्रह्म च ते जातवेदो नमश् चेयꣳ च गीः सदम् इद् वर्धनी भूत् । रक्षा णो अग्ने तनयानि तोका रक्षोत नस् तन्वो३ अप्रयुच्छन्

एकः समुद्रो धरुणो रयीणाम् अस्मद् धृदो भूरिजन्मा वि चष्टे । सिषक्त्य् ऊधर् निण्योर् उपस्थ उत्सस्य मध्ये निहितम् पदꣳ वेः

समानꣳ नीळꣳ वृषणो वसानाः सꣳ जग्मिरे महिषा अर्वतीभिः । ऋतस्य पदꣳ कवयो नि पान्ति गुहा नामानि दधिरे पराणि

ऋतायिनी मायिनी सꣳ दधाते मित्वा शिशुꣳ जज्ञतुर् वर्धयन्ती । विश्वस्य नाभिꣳ चरतो ध्रुवस्य कवेश् चित् तन्तुम् मनसा वियन्तः

ऋतस्य हि वर्तनयः सुजातम् इषो वाजाय प्रदिवः सचन्ते । अधीवासꣳ रोदसी वावसाने घृतैर् अन्नैर् वावृधाते मधूनाम्

सप्त स्वसॄर् अरुषीर् वावशानो विद्वान् मध्व उज् जभारा दृशे कम् । अन्तर् येमे अन्तरिक्षे पुराजा इच्छन् वव्रिम् अविदत् पूषणस्य

सप्त मर्यादाः कवयस् ततक्षुस् तासाम् एकाम् इद् अभ्य् अꣳहुरो गात् । आयोर् ह स्कम्भ उपमस्य नीळे पथाꣳ विसर्गे धरुणेषु तस्थौ

असच् च सच् च परमे व्योमन् दक्षस्य जन्मन्न् अदितेर् उपस्थे । अग्निर् ह नः प्रथमजा ऋतस्य पूर्व आयुनि वृषभश् च धेनुः

अयꣳ स यस्य शर्मन्न् अवोभिर् अग्नेर् एधते जरिताभिष्टौ । ज्येष्ठेभिर् यो भानुभिर् ऋषूणाम् पर्येति परिवीतो विभावा

यो भानुभिर् विभावा विभात्य् अग्निर् देवेभिर् ऋतावाजस्रः । आ यो विवाय सख्या सखिभ्यो ऽपरिह्वृतो अत्यो न सप्तिः

ईशे यो विश्वस्या देववीतेर् ईशे विश्वायुर् उषसो व्युष्टौ । आ यस्मिन् मना हवीꣳष्य् अग्नाव् अरिष्टरथः स्कभ्नाति शूषैः

शूषेभिर् वृधो जुषाणो अर्कैर् देवाꣳ अच्छा रघुपत्वा जिगाति । मन्द्रो होता स जुह्वा३ यजिष्ठः सम्मिश्लो अग्निर् आ जिघर्ति देवान्

तम् उस्राम् इन्द्रꣳ न रेजमानम् अग्निꣳ गीर्भिर् नमोभिर् आ कृणुध्वम् । आ यꣳ विप्रासो मतिभिर् गृणन्ति जातवेदसꣳ जुह्वꣳ सहानाम्

सꣳ यस्मिन् विश्वा वसूनि जग्मुर् वाजे नाश्वाः सप्तीवन्त एवैः । अस्मे ऊतीर् इन्द्रवाततमा अर्वाचीना अग्न आ कृणुष्व

अधा ह्य् अग्ने मह्ना निषद्या सद्यो जज्ञानो हव्यो बभूथ । तꣳ ते देवासो अनु केतम् आयन्न् अधावर्धन्त प्रथमास ऊमाः

स्वस्ति नो दिवो अग्ने पृथिव्या विश्वायुर् धेहि यजथाय देव । सचेमहि तव दस्म प्रकेतैर् उरुष्या ण उरुभिर् देव शꣳसैः

इमा अग्ने मतयस् तुभ्यꣳ जाता गोभिर् अश्वैर् अभि गृणन्ति राधः । यदा ते मर्तो अनु भोगम् आनड् वसो दधानो मतिभिः सुजात

अग्निम् मन्ये पितरम् अग्निम् आपिम् अग्निम् भ्रातरꣳ सदम् इत् सखायम् । अग्नेर् अनीकम् बृहतः सपर्यꣳ दिवि शुक्रꣳ यजतꣳ सूर्यस्य

सिध्रा अग्ने धियो अस्मे सनुत्रीर् यꣳ त्रायसे दम आ नित्यहोता । ऋतावा स रोहिदश्वः पुरुक्षुर् द्युभिर् अस्मा अहभिर् वामम् अस्तु

द्युभिर् हितम् मित्रम् इव प्रयोगम् प्रत्नम् ऋत्विजम् अध्वरस्य जारम् । बाहुभ्याम् अग्निम् आयवो ऽजनन्त विक्षु होतारꣳ न्य् असादयन्त

स्वयꣳ यजस्व दिवि देव देवान् किꣳ ते पाकः कृणवद् अप्रचेताः । यथायज ऋतुभिर् देव देवान् एवा यजस्व तन्वꣳ सुजात

भवा नो अग्ने ऽवितोत गोपा भवा वयस्कृद् उत नो वयोधाः । रास्वा च नः सुमहो हव्यदातिꣳ त्रास्वोत नस् तन्वो३ अप्रयुच्छन्

प्र केतुना बृहता यात्य् अग्निर् आ रोदसी वृषभो रोरवीति । दिवश् चिद् अन्ताꣳ उपमाꣳ उद् आनळ् अपाम् उपस्थे महिषो ववर्ध

मुमोद गर्भो वृषभः ककुद्मान् अस्रेमा वत्सः शिमीवाꣳ अरावीत् । स देवतात्य् उद्यतानि कृण्वन् स्वेषु क्षयेषु प्रथमो जिगाति

आ यो मूर्धानम् पित्रोर् अरब्ध न्य् अध्वरे दधिरे सूरो अर्णः । अस्य पत्मन्न् अरुषीर् अश्वबुध्ना ऋतस्य योनौ तन्वो जुषन्त

उष-उषो हि वसो अग्रम् एषि त्वꣳ यमयोर् अभवो विभावा । ऋताय सप्त दधिषे पदानि जनयन् मित्रꣳ तन्वे३ स्वायै

भुवश् चक्षुर् मह ऋतस्य गोपा भुवो वरुणो यद् ऋताय वेषि । भुवो अपाꣳ नपाज् जातवेदो भुवो दूतो यस्य हव्यꣳ जुजोषः

भुवो यज्ञस्य रजसश् च नेता यत्रा नियुद्भिः सचसे शिवाभिः । दिवि मूर्धानꣳ दधिषे स्वर्षाꣳ जिह्वाम् अग्ने चकृषे हव्यवाहम्

अस्य त्रितः क्रतुना वव्रे अन्तर् इच्छन् धीतिम् पितुर् एवैः परस्य । सचस्यमानः पित्रोर् उपस्थे जामि ब्रुवाण आयुधानि वेति

स पित्र्याण्य् आयुधानि विद्वान् इन्द्रेषित आप्त्यो अभ्य् अयुध्यत् । त्रिशीर्षाणꣳ सप्तरश्मिꣳ जघन्वान् त्वाष्ट्रस्य चिन् निः ससृजे त्रितो गाः

भूरीद् इन्द्र उदिनक्षन्तम् ओजो ऽवाभिनत् सत्पतिर् मन्यमानम् । त्वाष्ट्रस्य चिद् विश्वरूपस्य गोनाम् आचक्राणस् त्रीणि शीर्षा परा वर्क्

आपो हि ष्ठा मयोभुवस् ता न ऊर्जे दधातन । महे रणाय चक्षसे

यो वः शिवतमो रसस् तस्य भाजयतेह नः । उशतीर् इव मातरः

तस्मा अरꣳ गमाम वो यस्य क्षयाय जिन्वथ । आपो जनयथा च नः

शꣳ नो देवीर् अभिष्टय आपो भवन्तु पीतये । शꣳ योर् अभि स्रवन्तु नः

ईशाना वार्याणाꣳ क्षयन्तीश् चर्षणीनाम् । अपो याचामि भेषजम्

अप्सु मे सोमो अब्रवीद् अन्तर् विश्वानि भेषजा । अग्निꣳ च विश्वशम्भुवम्

आपः पृणीत भेषजꣳ वरूथꣳ तन्वे३ मम । ज्योक् च सूर्यꣳ दृशे

इदम् आपः प्र वहत यत् किꣳ च दुरितम् मयि । यद् वाहम् अभिदुद्रोह यद् वा शेप उतानृतम्

आपो अद्यान्व् अचारिषꣳ रसेन सम् अगस्महि । पयस्वान् अग्न आ गहि तम् मा सꣳ सृज वर्चसा

ओ चित् सखायꣳ सख्या ववृत्याꣳ तिरः पुरू चिद् अर्णवꣳ जगन्वान् । पितुर् नपातम् आ दधीत वेधा अधि क्षमि प्रतरꣳ दीध्यानः

न ते सखा सख्यꣳ वष्ट्य् एतत् सलक्ष्मा यद् विषुरूपा भवाति । महस् पुत्रासो असुरस्य वीरा दिवो धर्तार उर्विया परि ख्यन्

उशन्ति घा ते अमृतास एतद् एकस्य चित् त्यजसम् मर्त्यस्य । नि ते मनो मनसि धाय्य् अस्मे जन्युः पतिस् तन्व१म् आ विविश्याः

न यत् पुरा चकृमा कद् ध नूनम् ऋता वदन्तो अनृतꣳ रपेम । गन्धर्वो अप्स्व् अप्या च योषा सा नो नाभिः परमꣳ जामि तन् नौ

गर्भे नु नौ जनिता दम्पती कर् देवस् त्वष्टा सविता विश्वरूपः । नकिर् अस्य प्र मिनन्ति व्रतानि वेद नाव् अस्य पृथिवी उत द्यौः

को अस्य वेद प्रथमस्याह्नः क ईꣳ ददर्श क इह प्र वोचत् । बृहन् मित्रस्य वरुणस्य धाम कद् उ ब्रव आहनो वीच्या नॄन्

यमस्य मा यम्य१ꣳ काम आगन् समाने योनौ सहशेय्याय । जायेव पत्ये तन्वꣳ रिरिच्याꣳ वि चिद् वृहेव रथ्येव चक्रा

न तिष्ठन्ति न नि मिषन्त्य् एते देवानाꣳ स्पश इह ये चरन्ति । अन्येन मद् आहनो याहि तूयꣳ तेन वि वृह रथ्येव चक्रा

रात्रीभिर् अस्मा अहभिर् दशस्येत् सूर्यस्य चक्षुर् मुहुर् उन् मिमीयात् । दिवा पृथिव्या मिथुना सबन्धू यमीर् यमस्य बिभृयाद् अजामि

आ घा ता गच्छान् उत्तरा युगानि यत्र जामयः कृणवन्न् अजामि । उप बर्बृहि वृषभाय बाहुम् अन्यम् इच्छस्व सुभगे पतिम् मत्

किम् भ्रातासद् यद् अनाथम् भवाति किम् उ स्वसा यन् निरृतिर् निगच्छात् । काममूता बह्व् ए३तद् रपामि तन्वा मे तन्व१ꣳ सम् पिपृग्धि

न वा उ ते तन्वा तन्व१ꣳ सम् पपृच्याम् पापम् आहुर् यः स्वसारꣳ निगच्छात् । अन्येन मत् प्रमुदः कल्पयस्व न ते भ्राता सुभगे वष्ट्य् एतत्

बतो बतासि यम नैव ते मनो हृदयꣳ चाविदाम । अन्या किल त्वाꣳ कक्ष्येव युक्तम् परि ष्वजाते लिबुजेव वृक्षम्

अन्यम् ऊ षु त्वꣳ यम्य् अन्य उ त्वाम् परि ष्वजाते लिबुजेव वृक्षम् । तस्य वा त्वम् मन इच्छा स वा तवाधा कृणुष्व सꣳविदꣳ सुभद्राम्

वृषा वृष्णे दुदुहे दोहसा दिवः पयाꣳसि यह्वो अदितेर् अदाभ्यः । विश्वꣳ स वेद वरुणो यथा धिया स यज्ञियो यजतु यज्ञियाꣳ ऋतून्

रपद् गन्धर्वीर् अप्या च योषणा नदस्य नादे परि पातु मे मनः । इष्टस्य मध्ये अदितिर् नि धातु नो भ्राता नो ज्येष्ठः प्रथमो वि वोचति

सो चिन् नु भद्रा क्षुमती यशस्वत्य् उषा उवास मनवे स्वर्वती । यद् ईम् उशन्तम् उशताम् अनु क्रतुम् अग्निꣳ होतारꣳ विदथाय जीजनन्

अध त्यꣳ द्रप्सꣳ विभ्वꣳ विचक्षणꣳ विर् आभरद् इषितः श्येनो अध्वरे । यदी विशो वृणते दस्मम् आर्या अग्निꣳ होतारम् अध धीर् अजायत

सदासि रण्वो यवसेव पुष्यते होत्राभिर् अग्ने मनुषः स्वध्वरः । विप्रस्य वा यच् छशमान उक्थ्य१ꣳ वाजꣳ ससवाꣳ उपयासि भूरिभिः

उद् ईरय पितरा जार आ भगम् इयक्षति हर्यतो हृत्त इष्यति । विवक्ति वह्निः स्वपस्यते मखस् तविष्यते असुरो वेपते मती

यस् ते अग्ने सुमतिम् मर्तो अक्षत् सहसः सूनो अति स प्र शृण्वे । इषꣳ दधानो वहमानो अश्वैर् आ स द्युमाꣳ अमवान् भूषति द्यून्

यद् अग्न एषा समितिर् भवाति देवी देवेषु यजता यजत्र । रत्ना च यद् विभजासि स्वधावो भागꣳ नो अत्र वसुमन्तꣳ वीतात्

श्रुधी नो अग्ने सदने सधस्थे युक्ष्वा रथम् अमृतस्य द्रवित्नुम् । आ नो वह रोदसी देवपुत्रे माकिर् देवानाम् अप भूर् इह स्याः

द्यावा ह क्षामा प्रथमे ऋतेनाभिश्रावे भवतः सत्यवाचा । देवो यन् मर्तान् यजथाय कृण्वन् सीदद् धोता प्रत्यङ् स्वम् असुꣳ यन्

देवो देवान् परिभूर् ऋतेन वहा नो हव्यम् प्रथमश् चिकित्वान् । धूमकेतुः समिधा भाऋजीको मन्द्रो होता नित्यो वाचा यजीयान्

स्वावृग् देवस्यामृतꣳ यदी गोर् अतो जातासो धारयन्त उर्वी । विश्वे देवा अनु तत् ते यजुर् गुर् दुहे यद् एनी दिव्यꣳ घृतꣳ वाः

अर्चामि वाꣳ वर्धायापो घृतस्नू द्यावाभूमी शृणुतꣳ रोदसी मे । अहा यद् द्यावो ऽसुनीतिम् अयन् मध्वा नो अत्र पितरा शिशीताम्

किꣳ स्विन् नो राजा जगृहे कद् अस्याति व्रतꣳ चकृमा को वि वेद । मित्रश् चिद् धि ष्मा जुहुराणो देवाञ् छ्लोको न याताम् अपि वाजो अस्ति

दुर्मन्त्व् अत्रामृतस्य नाम सलक्ष्मा यद् विषुरूपा भवाति । यमस्य यो मनवते सुमन्त्व् अग्ने तम् ऋष्व पाह्य् अप्रयुच्छन्

यस्मिन् देवा विदथे मादयन्ते विवस्वतः सदने धारयन्ते । सूर्ये ज्योतिर् अदधुर् मास्य् अ१क्तून् परि द्योतनिꣳ चरतो अजस्रा

यस्मिन् देवा मन्मनि सꣳचरन्त्य् अपीच्ये३ न वयम् अस्य विद्म । मित्रो नो अत्रादितिर् अनागान् सविता देवो वरुणाय वोचत्

श्रुधी नो अग्ने सदने सधस्थे युक्ष्वा रथम् अमृतस्य द्रवित्नुम् । आ नो वह रोदसी देवपुत्रे माकिर् देवानाम् अप भूर् इह स्याः

युजे वाम् ब्रह्म पूर्व्यꣳ नमोभिर् वि श्लोक एतु पथ्येव सूरेः । शृण्वन्तु विश्वे अमृतस्य पुत्रा आ ये धामानि दिव्यानि तस्थुः

यमे इव यतमाने यद् ऐतम् प्र वाम् भरन् मानुषा देवयन्तः । आ सीदतꣳ स्वम् उ लोकꣳ विदाने स्वासस्थे भवतम् इन्दवे नः

पञ्च पदानि रुपो अन्व् अरोहꣳ चतुष्पदीम् अन्व् एमि व्रतेन । अक्षरेण प्रति मिम एताम् ऋतस्य नाभाव् अधि सम् पुनामि

देवेभ्यः कम् अवृणीत मृत्युम् प्रजायै कम् अमृतꣳ नावृणीत । बृहस्पतिꣳ यज्ञम् अकृण्वत ऋषिम् प्रियाꣳ यमस् तन्व१म् प्रारिरेचीत्

सप्त क्षरन्ति शिशवे मरुत्वते पित्रे पुत्रासो अप्य् अवीवतन्न् ऋतम् । उभे इद् अस्योभयस्य राजत उभे यतेते उभयस्य पुष्यतः

परेयिवाꣳसम् प्रवतो महीर् अनु बहुभ्यः पन्थाम् अनुपस्पशानम् । वैवस्वतꣳ सꣳगमनꣳ जनानाꣳ यमꣳ राजानꣳ हविषा दुवस्य

यमो नो गातुम् प्रथमो विवेद नैषा गव्यूतिर् अपभर्तवा उ । यत्रा नः पूर्वे पितरः परेयुर् एना जज्ञानाः पथ्या३ अनु स्वाः

मातली कव्यैर् यमो अङ्गिरोभिर् बृहस्पतिर् ऋक्वभिर् वावृधानः । याꣳश् च देवा वावृधुर् ये च देवान् स्वाहान्ये स्वधयान्ये मदन्ति

इमꣳ यम प्रस्तरम् आ हि सीदाङ्गिरोभिः पितृभिः सꣳविदानः । आ त्वा मन्त्राः कविशस्ता वहन्त्व् एना राजन् हविषा मादयस्व

अङ्गिरोभिर् आ गहि यज्ञियेभिर् यम वैरूपैर् इह मादयस्व । विवस्वन्तꣳ हुवे यः पिता ते ऽस्मिन् यज्ञे बर्हिष्य् आ निषद्य

अङ्गिरसो नः पितरो नवग्वा अथर्वाणो भृगवः सोम्यासः । तेषाꣳ वयꣳ सुमतौ यज्ञियानाम् अपि भद्रे सौमनसे स्याम

प्रेहि प्रेहि पथिभिः पूर्व्येभिर् यत्रा नः पूर्वे पितरः परेयुः । उभा राजाना स्वधया मदन्ता यमम् पश्यासि वरुणꣳ च देवम्

सꣳ गच्छस्व पितृभिः सꣳ यमेनेष्टापूर्तेन परमे व्योमन् । हित्वायावद्यम् पुनर् अस्तम् एहि सꣳ गच्छस्व तन्वा सुवर्चाः

अपेत वीत वि च सर्पतातो ऽस्मा एतम् पितरो लोकम् अक्रन् । अहोभिर् अद्भिर् अक्तुभिर् व्यक्तꣳ यमो ददात्य् अवसानम् अस्मै

अति द्रव सारमेयौ श्वानौ चतुरक्षौ शबलौ साधुना पथा । अथा पितॄन् सुविदत्राꣳ उपेहि यमेन ये सधमादम् मदन्ति

यौ ते श्वानौ यम रक्षितारौ चतुरक्षौ पथिरक्षी नृचक्षसौ । ताभ्याम् एनम् परि देहि राजन् स्वस्ति चास्मा अनमीवꣳ च धेहि

उरूणसाव् असुतृपा उदुम्बलौ यमस्य दूतौ चरतो जनाꣳ अनु । ताव् अस्मभ्यꣳ दृशये सूर्याय पुनर् दाताम् असुम् अद्येह भद्रम्

यमाय सोमꣳ सुनुत यमाय जुहुता हविः । यमꣳ ह यज्ञो गच्छत्य् अग्निदूतो अरꣳकृतः

यमाय घृतवद् धविर् जुहोत प्र च तिष्ठत । स नो देवेष्व् आ यमद् दीर्घम् आयुः प्र जीवसे

यमाय मधुमत्तमꣳ राज्ञे हव्यꣳ जुहोतन । इदꣳ नम ऋषिभ्यः पूर्वजेभ्यः पूर्वेभ्यः पथिकृद्भ्यः

त्रिकद्रुकेभिः पतति षळ् उर्वीर् एकम् इद् बृहत् । त्रिष्टुब् गायत्री छन्दाꣳसि सर्वा ता यम आहिता

उद् ईरताम् अवर उत् परास उन् मध्यमाः पितरः सोम्यासः । असुꣳ य ईयुर् अवृका ऋतज्ञास् ते नो ऽवन्तु पितरो हवेषु

इदम् पितृभ्यो नमो अस्त्व् अद्य ये पूर्वासो य उपरास ईयुः । ये पार्थिवे रजस्य् आ निषत्ता ये वा नूनꣳ सुवृजनासु विक्षु

आहम् पितॄन् सुविदत्राꣳ अवित्सि नपातꣳ च विक्रमणꣳ च विष्णोः । बर्हिषदो ये स्वधया सुतस्य भजन्त पित्वस् त इहागमिष्ठाः

बर्हिषदः पितर ऊत्य् अ१र्वाग् इमा वो हव्या चकृमा जुषध्वम् । त आ गतावसा शꣳतमेनाथा नः शꣳ योर् अरपो दधात

उपहूताः पितरः सोम्यासो बर्हिष्येषु निधिषु प्रियेषु । त आ गमन्तु त इह श्रुवन्त्व् अधि ब्रुवन्तु ते ऽवन्त्व् अस्मान्

आच्या जानु दक्षिणतो निषद्येमꣳ यज्ञम् अभि गृणीत विश्वे । मा हिꣳसिष्ट पितरः केन चिन् नो यद् व आगः पुरुषता कराम

आसीनासो अरुणीनाम् उपस्थे रयिꣳ धत्त दाशुषे मर्त्याय । पुत्रेभ्यः पितरस् तस्य वस्वः प्र यच्छत त इहोर्जꣳ दधात

ये नः पूर्वे पितरः सोम्यासो ऽनूहिरे सोमपीथꣳ वसिष्ठाः । तेभिर् यमः सꣳरराणो हवीꣳष्य् उशन्न् उशद्भिः प्रतिकामम् अत्तु

ये तातृषुर् देवत्रा जेहमाना होत्राविदः स्तोमतष्टासो अर्कैः । आग्ने याहि सुविदत्रेभिर् अर्वाङ् सत्यैः कव्यैः पितृभिर् घर्मसद्भिः

ये सत्यासो हविरदो हविष्पा इन्द्रेण देवैः सरथꣳ दधानाः । आग्ने याहि सहस्रꣳ देववन्दैः परैः पूर्वैः पितृभिर् घर्मसद्भिः

अग्निष्वात्ताः पितर एह गच्छत सदः-सदः सदत सुप्रणीतयः । अत्ता हवीꣳषि प्रयतानि बर्हिष्य् अथा रयिꣳ सर्ववीरꣳ दधातन

त्वम् अग्न ईळितो जातवेदो ऽवाड् ढव्यानि सुरभीणि कृत्वी । प्रादाः पितृभ्यः स्वधया ते अक्षन्न् अद्धि त्वꣳ देव प्रयता हवीꣳषि

ये चेह पितरो ये च नेह याꣳश् च विद्म याꣳ उ च न प्रविद्म । त्वꣳ वेत्थ यति ते जातवेदः स्वधाभिर् यज्ञꣳ सुकृतꣳ जुषस्व

ये अग्निदग्धा ये अनग्निदग्धा मध्ये दिवः स्वधया मादयन्ते । तेभिः स्वराळ् असुनीतिम् एताꣳ यथावशꣳ तन्वꣳ कल्पयस्व

मैनम् अग्ने वि दहो माभि शोचो मास्य त्वचꣳ चिक्षिपो मा शरीरम् । यदा शृतꣳ कृणवो जातवेदो ऽथेम् एनम् प्र हिणुतात् पितृभ्यः

शृतꣳ यदा करसि जातवेदो ऽथेम् एनम् परि दत्तात् पितृभ्यः । यदा गच्छात्य् असुनीतिम् एताम् अथा देवानाꣳ वशनीर् भवाति

सूर्यꣳ चक्षुर् गच्छतु वातम् आत्मा द्याꣳ च गच्छ पृथिवीꣳ च धर्मणा । अपो वा गच्छ यदि तत्र ते हितम् ओषधीषु प्रति तिष्ठा शरीरैः

अजो भागस् तपसा तꣳ तपस्व तꣳ ते शोचिस् तपतु तꣳ ते अर्चिः । यास् ते शिवास् तन्वो जातवेदस् ताभिर् वहैनꣳ सुकृताम् उ लोकम्

अव सृज पुनर् अग्ने पितृभ्यो यस् त आहुतश् चरति स्वधाभिः । आयुर् वसान उप वेतु शेषः सꣳ गच्छताꣳ तन्वा जातवेदः

यत् ते कृष्णः शकुन आतुतोद पिपीलः सर्प उत वा श्वापदः । अग्निष् टद् विश्वाद् अगदꣳ कृणोतु सोमश् च यो ब्राह्मणाꣳ आविवेश

अग्नेर् वर्म परि गोभिर् व्ययस्व सम् प्रोर्णुष्व पीवसा मेदसा च । नेत् त्वा धृष्णुर् हरसा जर्हृषाणो दधृग् विधक्ष्यन् पर्यङ्खयाते

इमम् अग्ने चमसम् मा वि जिह्वरः प्रियो देवानाम् उत सोम्यानाम् । एष यश् चमसो देवपानस् तस्मिन् देवा अमृता मादयन्ते

क्रव्यादम् अग्निम् प्र हिणोमि दूरꣳ यमराज्ञो गच्छतु रिप्रवाहः । इहैवायम् इतरो जातवेदा देवेभ्यो हव्यꣳ वहतु प्रजानन्

यो अग्निः क्रव्यात् प्रविवेश वो गृहम् इमम् पश्यन्न् इतरꣳ जातवेदसम् । तꣳ हरामि पितृयज्ञाय देवꣳ स घर्मम् इन्वात् परमे सधस्थे

यो अग्निः क्रव्यवाहनः पितॄन् यक्षद् ऋतावृधः । प्रेद् उ हव्यानि वोचति देवेभ्यश् च पितृभ्य आ

उशन्तस् त्वा नि धीमह्य् उशन्तः सम् इधीमहि । उशन्न् उशत आ वह पितॄन् हविषे अत्तवे

यꣳ त्वम् अग्ने समदहस् तम् उ निर् वापया पुनः । कियाम्ब्व् अत्र रोहतु पाकदूर्वा व्यल्कशा

शीतिके शीतिकावति ह्लादिके ह्लादिकावति । मण्डूक्या३ सु सꣳ गम इमꣳ स्व् अ१ग्निꣳ हर्षय

त्वष्टा दुहित्रे वहतुꣳ कृणोतीतीदꣳ विश्वम् भुवनꣳ सम् एति । यमस्य माता पर्युह्यमाना महो जाया विवस्वतो ननाश

अपागूहन्न् अमृताम् मर्त्येभ्यः कृत्वी सवर्णाम् अददुर् विवस्वते । उताश्विनाव् अभरद् यत् तद् आसीद् अजहाद् उ द्वा मिथुना सरण्यूः

पूषा त्वेतश् च्यावयतु प्र विद्वान् अनष्टपशुर् भुवनस्य गोपाः । स त्वैतेभ्यः परि ददत् पितृभ्यो ऽग्निर् देवेभ्यः सुविदत्रियेभ्यः

आयुर् विश्वायुः परि पासति त्वा पूषा त्वा पातु प्रपथे पुरस्तात् । यत्रासते सुकृतो यत्र ते ययुस् तत्र त्वा देवः सविता दधातु

पूषेमा आशा अनु वेद सर्वाः सो अस्माꣳ अभयतमेन नेषत् । स्वस्तिदा आघृणिः सर्ववीरो ऽप्रयुच्छन् पुर एतु प्रजानन्

प्रपथे पथाम् अजनिष्ट पूषा प्रपथे दिवः प्रपथे पृथिव्याः । उभे अभि प्रियतमे सधस्थे आ च परा च चरति प्रजानन्

सरस्वतीꣳ देवयन्तो हवन्ते सरस्वतीम् अध्वरे तायमाने । सरस्वतीꣳ सुकृतो अह्वयन्त सरस्वती दाशुषे वार्यꣳ दात्

सरस्वति या सरथꣳ ययाथ स्वधाभिर् देवि पितृभिर् मदन्ती । आसद्यास्मिन् बर्हिषि मादयस्वानमीवा इष आ धेह्य् अस्मे

सरस्वतीꣳ याम् पितरो हवन्ते दक्षिणा यज्ञम् अभिनक्षमाणाः । सहस्रार्घम् इळो अत्र भागꣳ रायस् पोषꣳ यजमानेषु धेहि

आपो अस्मान् मातरः शुन्धयन्तु घृतेन नो घृतप्वः पुनन्तु । विश्वꣳ हि रिप्रम् प्रवहन्ति देवीर् उद् इद् आभ्यः शुचिर् आ पूत एमि

द्रप्सश् चस्कन्द प्रथमाꣳ अनु द्यून् इमꣳ च योनिम् अनु यश् च पूर्वः । समानꣳ योनिम् अनु सꣳचरन्तꣳ द्रप्सꣳ जुहोम्य् अनु सप्त होत्राः

यस् ते द्रप्सः स्कन्दति यस् ते अꣳशुर् बाहुच्युतो धिषणाया उपस्थात् । अध्वर्योर् वा परि वा यः पवित्रात् तꣳ ते जुहोमि मनसा वषट्कृतम्

यस् ते द्रप्सः स्कन्नो यस् ते अꣳशुर् अवश् च यः परः स्रुचा । अयꣳ देवो बृहस्पतिः सꣳ तꣳ सिञ्चतु राधसे

पयस्वतीर् ओषधयः पयस्वन् मामकꣳ वचः । अपाम् पयस्वद् इत् पयस् तेन मा सह शुन्धत

परम् मृत्यो अनु परेहि पन्थाꣳ यस् ते स्व इतरो देवयानात् । चक्षुष्मते शृण्वते ते ब्रवीमि मा नः प्रजाꣳ रीरिषो मोत वीरान्

मृत्योः पदꣳ योपयन्तो यद् ऐत द्राघीय आयुः प्रतरꣳ दधानाः । आप्यायमानाः प्रजया धनेन शुद्धाः पूता भवत यज्ञियासः

इमे जीवा वि मृतैर् आववृत्रन्न् अभूद् भद्रा देवहूतिर् नो अद्य । प्राञ्चो अगाम नृतये हसाय द्राघीय आयुः प्रतरꣳ दधानाः

इमꣳ जीवेभ्यः परिधिꣳ दधामि मैषाꣳ नु गाद् अपरो अर्थम् एतम् । शतꣳ जीवन्तु शरदः पुरूचीर् अन्तर् मृत्युꣳ दधताम् पर्वतेन

यथाहान्य् अनुपूर्वम् भवन्ति यथ ऋतव ऋतुभिर् यन्ति साधु । यथा न पूर्वम् अपरो जहात्य् एवा धातर् आयूꣳषि कल्पयैषाम्

आ रोहतायुर् जरसꣳ वृणाना अनुपूर्वꣳ यतमाना यति ष्ठ । इह त्वष्टा सुजनिमा सजोषा दीर्घम् आयुः करति जीवसे वः

इमा नारीर् अविधवाः सुपत्नीर् आञ्जनेन सर्पिषा सꣳ विशन्तु । अनश्रवो ऽनमीवाः सुरत्ना आ रोहन्तु जनयो योनिम् अग्रे

उद् ईर्ष्व नार्य् अभि जीवलोकꣳ गतासुम् एतम् उप शेष एहि । हस्तग्राभस्य दिधिषोस् तवेदम् पत्युर् जनित्वम् अभि सम् बभूथ

धनुर् हस्ताद् आददानो मृतस्यास्मे क्षत्राय वर्चसे बलाय । अत्रैव त्वम् इह वयꣳ सुवीरा विश्वाः स्पृधो अभिमातीर् जयेम

उप सर्प मातरम् भूमिम् एताम् उरुव्यचसम् पृथिवीꣳ सुशेवाम् । ऊर्णम्रदा युवतिर् दक्षिणावत एषा त्वा पातु निरृतेर् उपस्थात्

उच् छ्वञ्चस्व पृथिवि मा नि बाधथाः सूपायनास्मै भव सूपवञ्चना । माता पुत्रꣳ यथा सिचाभ्य् एनम् भूम ऊर्णुहि

उच्छ्वञ्चमाना पृथिवी सु तिष्ठतु सहस्रम् मित उप हि श्रयन्ताम् । ते गृहासो घृतश्चुतो भवन्तु विश्वाहास्मै शरणाः सन्त्व् अत्र

उत् ते स्तभ्नामि पृथिवीꣳ त्वत् परीमꣳ लोगꣳ निदधन् मो अहꣳ रिषम् । एताꣳ स्थूणाम् पितरो धारयन्तु ते ऽत्रा यमः सादना ते मिनोतु

प्रतीचीने माम् अहनीष्वाः पर्णम् इवा दधुः । प्रतीचीꣳ जग्रभा वाचम् अश्वꣳ रशनया यथा

नि वर्तध्वम् मानु गातास्मान् सिषक्त रेवतीः । अग्नीषोमा पुनर्वसू अस्मे धारयतꣳ रयिम्

पुनर् एना नि वर्तय पुनर् एना न्य् आ कुरु । इन्द्र एणा नि यच्छत्व् अग्निर् एना उपाजतु

पुनर् एता नि वर्तन्ताम् अस्मिन् पुष्यन्तु गोपतौ । इहैवाग्ने नि धारयेह तिष्ठतु या रयिः

यन् नियानꣳ न्ययनꣳ सꣳज्ञानꣳ यत् परायणम् । आवर्तनꣳ निवर्तनꣳ यो गोपा अपि तꣳ हुवे

य उदानड् व्ययनꣳ य उदानट् परायणम् । आवर्तनꣳ निवर्तनम् अपि गोपा नि वर्तताम्

आ निवर्त नि वर्तय पुनर् न इन्द्र गा देहि । जीवाभिर् भुनजामहै

परि वो विश्वतो दध ऊर्जा घृतेन पयसा । ये देवाः के च यज्ञियास् ते रय्या सꣳ सृजन्तु नः

आ निवर्तन वर्तय नि निवर्तन वर्तय । भूम्याश् चतस्रः प्रदिशस् ताभ्य एना नि वर्तय

भद्रꣳ नो अपि वातय मनः

अग्निम् ईळे भुजाꣳ यविष्ठꣳ शासा मित्रꣳ दुर्धरीतुम् । यस्य धर्मन् स्व१र् एनीः सपर्यन्ति मातुर् ऊधः

यम् आसा कृपनीळम् भासाकेतुꣳ वर्धयन्ति । भ्राजते श्रेणिदन्

अर्यो विशाꣳ गातुर् एति प्र यद् आनड् दिवो अन्तान् । कविर् अभ्रꣳ दीद्यानः

जुषद् धव्या मानुषस्योर्ध्वस् तस्थाव् ऋभ्वा यज्ञे । मिन्वन् सद्म पुर एति

स हि क्षेमो हविर् यज्ञः श्रुष्टीद् अस्य गातुर् एति । अग्निꣳ देवा वाशीमन्तम्

यज्ञासाहꣳ दुव इषे ऽग्निम् पूर्वस्य शेवस्य । अद्रेः सूनुम् आयुम् आहुः

नरो ये के चास्मद् आ विश्वेत् ते वाम आ स्युः । अग्निꣳ हविषा वर्धन्तः

कृष्णः श्वेतो ऽरुषो यामो अस्य ब्रध्न ऋज्र उत शोणो यशस्वान् । हिरण्यरूपꣳ जनिता जजान

एवा ते अग्ने विमदो मनीषाम् ऊर्जो नपाद् अमृतेभिः सजोषाः । गिर आ वक्षत् सुमतीर् इयान इषम् ऊर्जꣳ सुक्षितिꣳ विश्वम् आभाः

आग्निꣳ न स्ववृक्तिभिर् होतारꣳ त्वा वृणीमहे । यज्ञाय स्तीर्णबर्हिषे वि वो मदे शीरम् पावकशोचिषꣳ विवक्षसे

त्वाम् उ ते स्वाभुवः शुम्भन्त्य् अश्वराधसः । वेति त्वाम् उपसेचनी वि वो मद ऋजीतिर् अग्न आहुतिर् विवक्षसे

त्वे धर्माण आसते जुहूभिः सिञ्चतीर् इव । कृष्णा रूपाण्य् अर्जुना वि वो मदे विश्वा अधि श्रियो धिषे विवक्षसे

यम् अग्ने मन्यसे रयिꣳ सहसावन्न् अमर्त्य । तम् आ नो वाजसातये वि वो मदे यज्ञेषु चित्रम् आ भरा विवक्षसे

अग्निर् जातो अथर्वणा विदद् विश्वानि काव्या । भुवद् दूतो विवस्वतो वि वो मदे प्रियो यमस्य काम्यो विवक्षसे

त्वाꣳ यज्ञेष्व् ईळते ऽग्ने प्रयत्य् अध्वरे । त्वꣳ वसूनि काम्या वि वो मदे विश्वा दधासि दाशुषे विवक्षसे

त्वाꣳ यज्ञेष्व् ऋत्विजꣳ चारुम् अग्ने नि षेदिरे । घृतप्रतीकम् मनुषो वि वो मदे शुक्रꣳ चेतिष्ठम् अक्षभिर् विवक्षसे

अग्ने शुक्रेण शोचिषोरु प्रथयसे बृहत् । अभिक्रन्दन् वृषायसे वि वो मदे गर्भꣳ दधासि जामिषु विवक्षसे

कुह श्रुत इन्द्रः कस्मिन्न् अद्य जने मित्रो न श्रूयते । ऋषीणाꣳ वा यः क्षये गुहा वा चर्कृषे गिरा

इह श्रुत इन्द्रो अस्मे अद्य स्तवे वज्र्य् ऋचीषमः । मित्रो न यो जनेष्व् आ यशश् चक्रे असाम्य् आ

महो यस् पतिः शवसो असाम्य् आ महो नृम्णस्य तूतुजिः । भर्ता वज्रस्य धृष्णोः पिता पुत्रम् इव प्रियम्

युजानो अश्वा वातस्य धुनी देवो देवस्य वज्रिवः । स्यन्ता पथा विरुक्मता सृजानः स्तोष्य् अध्वनः

त्वꣳ त्या चिद् वातस्याश्वागा ऋज्रा त्मना वहध्यै । ययोर् देवो न मर्त्यो यन्ता नकिर् विदाय्यः

अध ग्मन्तोशना पृच्छते वाꣳ कदर्था न आ गृहम् । आ जग्मथुः पराकाद् दिवश् च ग्मश् च मर्त्यम्

आ न इन्द्र पृक्षसे ऽस्माकम् ब्रह्मोद्यतम् । तत् त्वा याचामहे ऽवः शुष्णꣳ यद् धन्न् अमानुषम्

अकर्मा दस्युर् अभि नो अमन्तुर् अन्यव्रतो अमानुषः । त्वꣳ तस्यामित्रहन् वधर् दासस्य दम्भय

त्वꣳ न इन्द्र शूर शूरैर् उत त्वोतासो बर्हणा । पुरुत्रा ते वि पूर्तयो नवन्त क्षोणयो यथा

त्वꣳ तान् वृत्रहत्ये चोदयो नॄन् कार्पाणे शूर वज्रिवः । गुहा यदी कवीनाꣳ विशाꣳ नक्षत्रशवसाम्

मक्षू ता त इन्द्र दानाप्नस आक्षाणे शूर वज्रिवः । यद् ध शुष्णस्य दम्भयो जातꣳ विश्वꣳ सयावभिः

माकुध्र्यग् इन्द्र शूर वस्वीर् अस्मे भूवन्न् अभिष्टयः । वयꣳ-वयꣳ त आसाꣳ सुम्ने स्याम वज्रिवः

अस्मे ता त इन्द्र सन्तु सत्याहिꣳसन्तीर् उपस्पृशः । विद्याम यासाम् भुजो धेनूनाꣳ न वज्रिवः

अहस्ता यद् अपदी वर्धत क्षाः शचीभिर् वेद्यानाम् । शुष्णम् परि प्रदक्षिणिद् विश्वायवे नि शिश्नथः

पिबा-पिबेद् इन्द्र शूर सोमम् मा रिषण्यो वसवान वसुः सन् । उत त्रायस्व गृणतो मघोनो महश् च रायो रेवतस् कृधी नः

यजामह इन्द्रꣳ वज्रदक्षिणꣳ हरीणाꣳ रथ्य१ꣳ विव्रतानाम् । प्र श्मश्रु दोधुवद् ऊर्ध्वथा भूद् वि सेनाभिर् दयमानो वि राधसा

हरी न्व् अस्य या वने विदे वस्व् इन्द्रो मघैर् मघवा वृत्रहा भुवत् । ऋभुर् वाज ऋभुक्षाः पत्यते शवो ऽव क्ष्णौमि दासस्य नाम चित्

यदा वज्रꣳ हिरण्यम् इद् अथा रथꣳ हरी यम् अस्य वहतो वि सूरिभिः । आ तिष्ठति मघवा सनश्रुत इन्द्रो वाजस्य दीर्घश्रवसस् पतिः

सो चिन् नु वृष्टिर् यूथ्या३ स्वा सचाꣳ इन्द्रः श्मश्रूणि हरिताभि प्रुष्णुते । अव वेति सुक्षयꣳ सुते मधूद् इद् धूनोति वातो यथा वनम्

यो वाचा विवाचो मृध्रवाचः पुरू सहस्राशिवा जघान । तत्-तद् इद् अस्य पौꣳस्यꣳ गृणीमसि पितेव यस् तविषीꣳ वावृधे शवः

स्तोमꣳ त इन्द्र विमदा अजीजनन्न् अपूर्व्यम् पुरुतमꣳ सुदानवे । विद्मा ह्य् अस्य भोजनम् इनस्य यद् आ पशुꣳ न गोपाः करामहे

माकिर् न एना सख्या वि यौषुस् तव चेन्द्र विमदस्य च ऋषेः । विद्मा हि ते प्रमतिꣳ देव जामिवद् अस्मे ते सन्तु सख्या शिवानि

इन्द्र सोमम् इमम् पिब मधुमन्तꣳ चमू सुतम् । अस्मे रयिꣳ नि धारय वि वो मदे सहस्रिणम् पुरूवसो विवक्षसे

त्वाꣳ यज्ञेभिर् उक्थैर् उप हव्येभिर् ईमहे । शचीपते शचीनाꣳ वि वो मदे श्रेष्ठꣳ नो धेहि वार्यꣳ विवक्षसे

यस् पतिर् वार्याणाम् असि रध्रस्य चोदिता । इन्द्र स्तोतॄणाम् अविता वि वो मदे द्विषो नः पाह्य् अꣳहसो विवक्षसे

युवꣳ शक्रा मायाविना समीची निर् अमन्थतम् । विमदेन यद् ईळिता नासत्या निरमन्थतम्

विश्वे देवा अकृपन्त समीच्योर् निष्पतन्त्योः । नासत्याव् अब्रुवन् देवाः पुनर् आ वहताद् इति

मधुमन् मे परायणम् मधुमत् पुनर् आयनम् । ता नो देवा देवतया युवम् मधुमतस् कृतम्

भद्रꣳ नो अपि वातय मनो दक्षम् उत क्रतुम् । अधा ते सख्ये अन्धसो वि वो मदे रणन् गावो न यवसे विवक्षसे

हृदिस्पृशस् त आसते विश्वेषु सोम धामसु । अधा कामा इमे मम वि वो मदे वि तिष्ठन्ते वसूयवो विवक्षसे

उत व्रतानि सोम ते प्राहम् मिनामि पाक्या । अधा पितेव सूनवे वि वो मदे मृळा नो अभि चिद् वधाद् विवक्षसे

सम् उ प्र यन्ति धीतयः सर्गासो ऽवताꣳ इव । क्रतुꣳ नः सोम जीवसे वि वो मदे धारया चमसाꣳ इव विवक्षसे

तव त्ये सोम शक्तिभिर् निकामासो व्य् ऋण्विरे । गृत्सस्य धीरास् तवसो वि वो मदे व्रजꣳ गोमन्तम् अश्विनꣳ विवक्षसे

पशुꣳ नः सोम रक्षसि पुरुत्रा विष्ठितꣳ जगत् । समाकृणोषि जीवसे वि वो मदे विश्वा सम्पश्यन् भुवना विवक्षसे

त्वꣳ नः सोम विश्वतो गोपा अदाभ्यो भव । सेध राजन्न् अप स्रिधो वि वो मदे मा नो दुःशꣳस ईशता विवक्षसे

त्वꣳ नः सोम सुक्रतुर् वयोधेयाय जागृहि । क्षेत्रवित्तरो मनुषो वि वो मदे द्रुहो नः पाह्य् अꣳहसो विवक्षसे

त्वꣳ नो वृत्रहन्तमेन्द्रस्येन्दो शिवः सखा । यत् सीꣳ हवन्ते समिथे वि वो मदे युध्यमानास् तोकसातौ विवक्षसे

अयꣳ घ स तुरो मद इन्द्रस्य वर्धत प्रियः । अयꣳ कक्षीवतो महो वि वो मदे मतिꣳ विप्रस्य वर्धयद् विवक्षसे

अयꣳ विप्राय दाशुषे वाजाꣳ इयर्ति गोमतः । अयꣳ सप्तभ्य आ वरꣳ वि वो मदे प्रान्धꣳ श्रोणꣳ च तारिषद् विवक्षसे

प्र ह्य् अच्छा मनीषाः स्पार्हा यन्ति नियुतः । प्र दस्रा नियुद्रथः पूषा अविष्टु माहिनः

यस्य त्यन् महित्वꣳ वाताप्यम् अयꣳ जनः । विप्र आ वꣳसद् धीतिभिश् चिकेत सुष्टुतीनाम्

स वेद सुष्टुतीनाम् इन्दुर् न पूषा वृषा । अभि प्सुरः प्रुषायति व्रजꣳ न आ प्रुषायति

मꣳसीमहि त्वा वयम् अस्माकꣳ देव पूषन् । मतीनाꣳ च साधनꣳ विप्राणाꣳ चाधवम्

प्रत्यर्धिर् यज्ञानाम् अश्वहयो रथानाम् । ऋषिः स यो मनुर्हितो विप्रस्य यावयत्सखः

आधीषमाणायाः पतिः शुचायाश् च शुचस्य च । वासोवायो ऽवीनाम् आ वासाꣳसि मर्मृजत्

इनो वाजानाम् पतिर् इनः पुष्टीनाꣳ सखा । प्र श्मश्रु हर्यतो दूधोद् वि वृथा यो अदाभ्यः

आ ते रथस्य पूषन्न् अजा धुरꣳ ववृत्युः । विश्वस्यार्थिनः सखा सनोजा अनपच्युतः

अस्माकम् ऊर्जा रथम् पूषा अविष्टु माहिनः । भुवद् वाजानाꣳ वृध इमꣳ नः शृणवद् धवम्

असत् सु मे जरितः साभिवेगो यत् सुन्वते यजमानाय शिक्षम् । अनाशीर्दाम् अहम् अस्मि प्रहन्ता सत्यध्वृतꣳ वृजिनायन्तम् आभुम्

यदीद् अहꣳ युधये सꣳनयान्य् अदेवयून् तन्वा३ शूशुजानान् । अमा ते तुम्रꣳ वृषभम् पचानि तीव्रꣳ सुतम् पञ्चदशꣳ नि षिञ्चम्

नाहꣳ तꣳ वेद य इति ब्रवीत्य् अदेवयून् समरणे जघन्वान् । यदावाख्यत् समरणम् ऋघावद् आद् इद् ध मे वृषभा प्र ब्रुवन्ति

यद् अज्ञातेषु वृजनेष्व् आसꣳ विश्वे सतो मघवानो म आसन् । जिनामि वेत् क्षेम आ सन्तम् आभुम् प्र तꣳ क्षिणाम् पर्वते पादगृह्य

न वा उ माꣳ वृजने वारयन्ते न पर्वतासो यद् अहम् मनस्ये । मम स्वनात् कृधुकर्णो भयात एवेद् अनु द्यून् किरणः सम् एजात्

दर्शन् न्व् अत्र शृतपाꣳ अनिन्द्रान् बाहुक्षदः शरवे पत्यमानान् । घृषुꣳ वा ये निनिदुः सखायम् अध्य् ऊ न्व् एषु पवयो ववृत्युः

अभूर् व् औक्षीर् व्य् उ१ आयुर् आनड् दर्षन् नु पूर्वो अपरो नु दर्षत् । द्वे पवस्ते परि तꣳ न भूतो यो अस्य पारे रजसो विवेष

गावो यवम् प्रयुता अर्यो अक्षन् ता अपश्यꣳ सहगोपाश् चरन्तीः । हवा इद् अर्यो अभितः सम् आयन् कियद् आसु स्वपतिश् छन्दयाते

सꣳ यद् वयꣳ यवसादो जनानाम् अहꣳ यवाद उर्वज्रे अन्तः । अत्रा युक्तो ऽवसातारम् इच्छाद् अथो अयुक्तꣳ युनजद् ववन्वान्

अत्रेद् उ मे मꣳससे सत्यम् उक्तꣳ द्विपाच् च यच् चतुष्पात् सꣳसृजानि । स्त्रीभिर् यो अत्र वृषणम् पृतन्याद् अयुद्धो अस्य वि भजानि वेदः

यस्यानक्षा दुहिता जात्व् आस कस् ताꣳ विद्वाꣳ अभि मन्याते अन्धाम् । कतरो मेनिम् प्रति तम् मुचाते य ईꣳ वहाते य ईꣳ वा वरेयात्

कियती योषा मर्यतो वधूयोः परिप्रीता पन्यसा वार्येण । भद्रा वधूर् भवति यत् सुपेशाः स्वयꣳ सा मित्रꣳ वनुते जने चित्

पत्तो जगार प्रत्यञ्चम् अत्ति शीर्ष्णा शिरः प्रति दधौ वरूथम् । आसीन ऊर्ध्वाम् उपसि क्षिणाति न्यङ्ङ् उत्तानाम् अन्व् एति भूमिम्

बृहन्न् अच्छायो अपलाशो अर्वा तस्थौ माता विषितो अत्ति गर्भः । अन्यस्या वत्सꣳ रिहती मिमाय कया भुवा नि दधे धेनुर् ऊधः

सप्त वीरासो अधराद् उद् आयन्न् अष्टोत्तरात्तात् सम् अजग्मिरन् ते । नव पश्चातात् स्थिविमन्त आयन् दश प्राक् सानु वि तिरन्त्य् अश्नः

दशानाम् एकꣳ कपिलꣳ समानꣳ तꣳ हिन्वन्ति क्रतवे पार्याय । गर्भम् माता सुधितꣳ वक्षणास्व् अवेनन्तꣳ तुषयन्ती बिभर्ति

पीवानम् मेषम् अपचन्त वीरा न्युप्ता अक्षा अनु दीव आसन् । द्वा धनुम् बृहतीम् अप्स्व् अ१न्तः पवित्रवन्ता चरतः पुनन्ता

वि क्रोशनासो विष्वञ्च आयन् पचाति नेमो नहि पक्षद् अर्धः । अयम् मे देवः सविता तद् आह द्र्वन्न इद् वनवत् सर्पिरन्नः

अपश्यꣳ ग्रामꣳ वहमानम् आराद् अचक्रया स्वधया वर्तमानम् । सिषक्त्य् अर्यः प्र युगा जनानाꣳ सद्यः शिश्ना प्रमिनानो नवीयान्

एतौ मे गावौ प्रमरस्य युक्तौ मो षु प्र सेधीर् मुहुर् इन् ममन्धि । आपश् चिद् अस्य वि नशन्त्य् अर्थꣳ सूरश् च मर्क उपरो बभूवान्

अयꣳ यो वज्रः पुरुधा विवृत्तो ऽवः सूर्यस्य बृहतः पुरीषात् । श्रव इद् एना परो अन्यद् अस्ति तद् अव्यथी जरिमाणस् तरन्ति

वृक्षे-वृक्षे नियता मीमयद् गौस् ततो वयः प्र पतान् पूरुषादः । अथेदꣳ विश्वम् भुवनम् भयात इन्द्राय सुन्वद् ऋषये च शिक्षत्

देवानाम् माने प्रथमा अतिष्ठन् कृन्तत्राद् एषाम् उपरा उद् आयन् । त्रयस् तपन्ति पृथिवीम् अनूपा द्वा बृबूकꣳ वहतः पुरीषम्

सा ते जीवातुर् उत तस्य विद्धि मा स्मैतादृग् अप गूहः समर्ये । आविः स्वः कृणुते गूहते बुसꣳ स पादुर् अस्य निर्णिजो न मुच्यते

विश्वो ह्य् अ१न्यो अरिर् आजगाम ममेद् अह श्वशुरो ना जगाम । जक्षीयाद् धाना उत सोमम् पपीयात् स्वाशितः पुनर् अस्तꣳ जगायात्

स रोरुवद् वृषभस् तिग्मशृङ्गो वर्ष्मन् तस्थौ वरिमन्न् आ पृथिव्याः । विश्वेष्व् एनꣳ वृजनेषु पामि यो मे कुक्षी सुतसोमः पृणाति

अद्रिणा ते मन्दिन इन्द्र तूयान् सुन्वन्ति सोमान् पिबसि त्वम् एषाम् । पचन्ति ते वृषभाꣳ अत्सि तेषाम् पृक्षेण यन् मघवन् हूयमानः

इदꣳ सु मे जरितर् आ चिकिद्धि प्रतीपꣳ शापꣳ नद्यो वहन्ति । लोपाशः सिꣳहम् प्रत्यञ्चम् अत्साः क्रोष्टा वराहꣳ निर् अतक्त कक्षात्

कथा त एतद् अहम् आ चिकेतꣳ गृत्सस्य पाकस् तवसो मनीषाम् । त्वꣳ नो विद्वाꣳ ऋतुथा वि वोचो यम् अर्धꣳ ते मघवन् क्षेम्या धूः

एवा हि माꣳ तवसꣳ वर्धयन्ति दिवश् चिन् मे बृहत उत्तरा धूः । पुरू सहस्रा नि शिशामि साकम् अशत्रुꣳ हि मा जनिता जजान

एवा हि माꣳ तवसꣳ जज्ञुर् उग्रꣳ कर्मन्-कर्मन् वृषणम् इन्द्र देवाः । वधीꣳ वृत्रꣳ वज्रेण मन्दसानो ऽप व्रजम् महिना दाशुषे वम्

देवास आयन् परशूꣳर् अबिभ्रन् वना वृश्चन्तो अभि विड्भिर् आयन् । नि सुद्र्व१ꣳ दधतो वक्षणासु यत्रा कृपीटम् अनु तद् दहन्ति

शशः क्षुरम् प्रत्यञ्चꣳ जगाराद्रिꣳ लोगेन व्य् अभेदम् आरात् । बृहन्तꣳ चिद् ऋहते रन्धयानि वयद् वत्सो वृषभꣳ शूशुवानः

सुपर्ण इत्था नखम् आ सिषायावरुद्धः परिपदꣳ न सिꣳहः । निरुद्धश् चिन् महिषस् तर्ष्यावान् गोधा तस्मा अयथꣳ कर्षद् एतत्

तेभ्यो गोधा अयथꣳ कर्षद् एतद् ये ब्रह्मणः प्रतिपीयन्त्य् अन्नैः । सिम उक्ष्णो ऽवसृष्टाꣳ अदन्ति स्वयम् बलानि तन्वः शृणानाः

एते शमीभिः सुशमी अभूवन् ये हिन्विरे तन्व१ः सोम उक्थैः । नृवद् वदन्न् उप नो माहि वाजान् दिवि श्रवो दधिषे नाम वीरः

वने न वा यो न्य् अधायि चाकञ् छुचिर् वाꣳ स्तोमो भुरणाव् अजीगः । यस्येद् इन्द्रः पुरुदिनेषु होता नृणाꣳ नर्यो नृतमः क्षपावान्

प्र ते अस्या उषसः प्रापरस्या नृतौ स्याम नृतमस्य नृणाम् । अनु त्रिशोकः शतम् आवहन् नॄन् कुत्सेन रथो यो असत् ससवान्

कस् ते मद इन्द्र रन्त्यो भूद् दुरो गिरो अभ्य् उ१ग्रो वि धाव । कद् वाहो अर्वाग् उप मा मनीषा आ त्वा शक्याम् उपमꣳ राधो अन्नैः

कद् उ द्युम्नम् इन्द्र त्वावतो नॄन् कया धिया करसे कन् न आगन् । मित्रो न सत्य उरुगाय भृत्या अन्ने समस्य यद् असन् मनीषाः

प्रेरय सूरो अर्थꣳ न पारꣳ ये अस्य कामꣳ जनिधा इव ग्मन् । गिरश् च ये ते तुविजात पूर्वीर् नर इन्द्र प्रतिशिक्षन्त्य् अन्नैः

मात्रे नु ते सुमिते इन्द्र पूर्वी द्यौर् मज्मना पृथिवी काव्येन । वराय ते घृतवन्तः सुतासः स्वाद्मन् भवन्तु पीतये मधूनि

आ मध्वो अस्मा असिचन्न् अमत्रम् इन्द्राय पूर्णꣳ स हि सत्यराधाः । स वावृधे वरिमन्न् आ पृथिव्या अभि क्रत्वा नर्यः पौꣳस्यैश् च

व्य् आनळ् इन्द्रः पृतनाः स्वोजा आस्मै यतन्ते सख्याय पूर्वीः । आ स्मा रथꣳ न पृतनासु तिष्ठ यम् भद्रया सुमत्या चोदयासे

प्र देवत्रा ब्रह्मणे गातुर् एत्व् अपो अच्छा मनसो न प्रयुक्ति । महीम् मित्रस्य वरुणस्य धासिम् पृथुज्रयसे रीरधा सुवृक्तिम्

अध्वर्यवो हविष्मन्तो हि भूताच्छाप इतोशतीर् उशन्तः । अव याश् चष्टे अरुणः सुपर्णस् तम् आस्यध्वम् ऊर्मिम् अद्या सुहस्ताः

अध्वर्यवो ऽप इता समुद्रम् अपाꣳ नपातꣳ हविषा यजध्वम् । स वो ददद् ऊर्मिम् अद्या सुपूतꣳ तस्मै सोमम् मधुमन्तꣳ सुनोत

यो अनिध्मो दीदयद् अप्स्व् अ१न्तर् यꣳ विप्रास ईळते अध्वरेषु । अपाꣳ नपान् मधुमतीर् अपो दा याभिर् इन्द्रो वावृधे वीर्याय

याभिः सोमो मोदते हर्षते च कल्याणीभिर् युवतिभिर् न मर्यः । ता अध्वर्यो अपो अच्छा परेहि यद् आसिञ्चा ओषधीभिः पुनीतात्

एवेद् यूने युवतयो नमन्त यद् ईम् उशन्न् उशतीर् एत्य् अच्छ । सꣳ जानते मनसा सꣳ चिकित्रे ऽध्वर्यवो धिषणापश् च देवीः

यो वो वृताभ्यो अकृणोद् उ लोकꣳ यो वो मह्या अभिशस्तेर् अमुञ्चत् । तस्मा इन्द्राय मधुमन्तम् ऊर्मिꣳ देवमादनम् प्र हिणोतनापः

प्रास्मै हिनोत मधुमन्तम् ऊर्मिꣳ गर्भो यो वः सिन्धवो मध्व उत्सः । घृतपृष्ठम् ईड्यम् अध्वरेष्व् आपो रेवतीः शृणुता हवम् मे

तꣳ सिन्धवो मत्सरम् इन्द्रपानम् ऊर्मिम् प्र हेत य उभे इयर्ति । मदच्युतम् औशानꣳ नभोजाम् परि त्रितन्तुꣳ विचरन्तम् उत्सम्

आवर्वृततीर् अध नु द्विधारा गोषुयुधो न नियवꣳ चरन्तीः । ऋषे जनित्रीर् भुवनस्य पत्नीर् अपो वन्दस्व सवृधः सयोनीः

हिनोता नो अध्वरꣳ देवयज्या हिनोत ब्रह्म सनये धनानाम् । ऋतस्य योगे वि ष्यध्वम् ऊधः श्रुष्टीवरीर् भूतनास्मभ्यम् आपः

आपो रेवतीः क्षयथा हि वस्वः क्रतुꣳ च भद्रम् बिभृथामृतꣳ च । रायश् च स्थ स्वपत्यस्य पत्नीः सरस्वती तद् गृणते वयो धात्

प्रति यद् आपो अदृश्रम् आयतीर् घृतम् पयाꣳसि बिभ्रतीर् मधूनि । अध्वर्युभिर् मनसा सꣳविदाना इन्द्राय सोमꣳ सुषुतम् भरन्तीः

एमा अग्मन् रेवतीर् जीवधन्या अध्वर्यवः सादयता सखायः । नि बर्हिषि धत्तन सोम्यासो ऽपाꣳ नप्त्रा सꣳविदानास एनाः

आग्मन्न् आप उशतीर् बर्हिर् एदꣳ न्य् अध्वरे असदन् देवयन्तीः । अध्वर्यवः सुनुतेन्द्राय सोमम् अभूद् उ वः सुशका देवयज्या

आ नो देवानाम् उप वेतु शꣳसो विश्वेभिस् तुरैर् अवसे यजत्रः । तेभिर् वयꣳ सुषखायो भवेम तरन्तो विश्वा दुरिता स्याम

परि चिन् मर्तो द्रविणम् ममन्याद् ऋतस्य पथा नमसा विवासेत् । उत स्वेन क्रतुना सꣳ वदेत श्रेयाꣳसꣳ दक्षम् मनसा जगृभ्यात्

अधायि धीतिर् अससृग्रम् अꣳशास् तीर्थे न दस्मम् उप यन्त्य् ऊमाः । अभ्य् आनश्म सुवितस्य शूषꣳ नवेदसो अमृतानाम् अभूम

नित्यश् चाकन्यात् स्वपतिर् दमूना यस्मा उ देवः सविता जजान । भगो वा गोभिर् अर्यमेम् अनज्यात् सो अस्मै चारुश् छदयद् उत स्यात्

इयꣳ सा भूया उषसाम् इव क्षा यद् ध क्षुमन्तः शवसा समायन् । अस्य स्तुतिꣳ जरितुर् भिक्षमाणा आ नः शग्मास उप यन्तु वाजाः

अस्येद् एषा सुमतिः पप्रथानाभवत् पूर्व्या भूमना गौः । अस्य सनीळा असुरस्य योनौ समान आ भरणे बिभ्रमाणाः

किꣳ स्विद् वनꣳ क उ स वृक्ष आस यतो द्यावापृथिवी निष्टतक्षुः । सꣳतस्थाने अजरे इतऊती अहानि पूर्वीर् उषसो जरन्त

नैतावद् एना परो अन्यद् अस्त्य् उक्षा स द्यावापृथिवी बिभर्ति । त्वचम् पवित्रꣳ कृणुत स्वधावान् यद् ईꣳ सूर्यꣳ न हरितो वहन्ति

स्तेगो न क्षाम् अत्य् एति पृथ्वीम् मिहꣳ न वातो वि ह वाति भूम । मित्रो यत्र वरुणो अज्यमानो ऽग्निर् वने न व्य् असृष्ट शोकम्

स्तरीर् यत् सूत सद्यो अज्यमाना व्यथिर् अव्यथीः कृणुत स्वगोपा । पुत्रो यत् पूर्वः पित्रोर् जनिष्ट शम्याꣳ गौर् जगार यद् ध पृच्छान्

उत कण्वꣳ नृषदः पुत्रम् आहुर् उत श्यावो धनम् आदत्त वाजी । प्र कृष्णाय रुशद् अपिन्वतोधर् ऋतम् अत्र नकिर् अस्मा अपीपेत्

प्र सु ग्मन्ता धियसानस्य सक्षणि वरेभिर् वराꣳ अभि षु प्रसीदतः । अस्माकम् इन्द्र उभयꣳ जुजोषति यत् सोम्यस्यान्धसो बुबोधति

वीन्द्र यासि दिव्यानि रोचना वि पार्थिवानि रजसा पुरुष्टुत । ये त्वा वहन्ति मुहुर् अध्वराꣳ उप ते सु वन्वन्तु वग्वनाꣳ अराधसः

तद् इन् मे छन्त्सद् वपुषो वपुष्टरम् पुत्रो यज् जानम् पित्रोर् अधीयति । जाया पतिꣳ वहति वग्नुना सुमत् पुꣳस इद् भद्रो वहतुः परिष्कृतः

तद् इत् सधस्थम् अभि चारु दीधय गावो यच् छासन् वहतुꣳ न धेनवः । माता यन् मन्तुर् यूथस्य पूर्व्याभि वाणस्य सप्तधातुर् इज् जनः

प्र वो ऽच्छा रिरिचे देवयुष् पदम् एको रुद्रेभिर् याति तुर्वणिः । जरा वा येष्व् अमृतेषु दावने परि व ऊमेभ्यः सिञ्चता मधु

निधीयमानम् अपगूळ्हम् अप्सु प्र मे देवानाꣳ व्रतपा उवाच । इन्द्रो विद्वाꣳ अनु हि त्वा चचक्ष तेनाहम् अग्ने अनुशिष्ट आगाम्

अक्षेत्रवित् क्षेत्रविदꣳ ह्य् अप्राट् स प्रैति क्षेत्रविदानुशिष्टः । एतद् वै भद्रम् अनुशासनस्योत स्रुतिꣳ विन्दत्य् अञ्जसीनाम्

अद्येद् उ प्राणीद् अममन्न् इमाहापीवृतो अधयन् मातुर् ऊधः । एम् एनम् आप जरिमा युवानम् अहेळन् वसुः सुमना बभूव

एतानि भद्रा कलश क्रियाम कुरुश्रवण ददतो मघानि । दान इद् वो मघवानः सो अस्त्व् अयꣳ च सोमो हृदि यम् बिभर्मि

प्र मा युयुज्रे प्रयुजो जनानाꣳ वहामि स्म पूषणम् अन्तरेण । विश्वे देवासो अध माम् अरक्षन् दुःशासुर् आगाद् इति घोष आसीत्

सम् मा तपन्त्य् अभितः सपत्नीर् इव पर्शवः । नि बाधते अमतिर् नग्नता जसुर् वेर् न वेवीयते मतिः

मूषो न शिश्ना व्य् अदन्ति माध्यः स्तोतारꣳ ते शतक्रतो । सकृत् सु नो मघवन्न् इन्द्र मृळयाधा पितेव नो भव

कुरुश्रवणम् आवृणि राजानꣳ त्रासदस्यवम् । मꣳहिष्ठꣳ वाघताम् ऋषिः

यस्य मा हरितो रथे तिस्रो वहन्ति साधुया । स्तवै सहस्रदक्षिणे

यस्य प्रस्वादसो गिर उपमश्रवसः पितुः । क्षेत्रꣳ न रण्वम् ऊचुषे

अधि पुत्रोपमश्रवो नपान् मित्रातिथेर् इहि । पितुष् टे अस्मि वन्दिता

यद् ईशीयामृतानाम् उत वा मर्त्यानाम् । जीवेद् इन् मघवा मम

न देवानाम् अति व्रतꣳ शतात्मा चन जीवति । तथा युजा वि वावृते

प्रावेपा मा बृहतो मादयन्ति प्रवातेजा इरिणे वर्वृतानाः । सोमस्येव मौजवतस्य भक्षो विभीदको जागृविर् मह्यम् अच्छान्

न मा मिमेथ न जिहीळ एषा शिवा सखिभ्य उत मह्यम् आसीत् । अक्षस्याहम् एकपरस्य हेतोर् अनुव्रताम् अप जायाम् अरोधम्

द्वेष्टि श्वश्रूर् अप जाया रुणद्धि न नाथितो विन्दते मर्डितारम् । अश्वस्येव जरतो वस्न्यस्य नाहꣳ विन्दामि कितवस्य भोगम्

अन्ये जायाम् परि मृशन्त्य् अस्य यस्यागृधद् वेदने वाज्य् अ१क्षः । पिता माता भ्रातर एनम् आहुर् न जानीमो नयता बद्धम् एतम्

यद् आदीध्ये न दविषाण्य् एभिः परायद्भ्यो ऽव हीये सखिभ्यः । न्युप्ताश् च बभ्रवो वाचम् अक्रतꣳ एमीद् एषाꣳ निष्कृतꣳ जारिणीव

सभाम् एति कितवः पृच्छमानो जेष्यामीति तन्वा३ शूशुजानः । अक्षासो अस्य वि तिरन्ति कामम् प्रतिदीव्ने दधत आ कृतानि

अक्षास इद् अङ्कुशिनो नितोदिनो निकृत्वानस् तपनास् तापयिष्णवः । कुमारदेष्णा जयतः पुनर्हणो मध्वा सम्पृक्ताः कितवस्य बर्हणा

त्रिपञ्चाशः क्रीळति व्रात एषाꣳ देव इव सविता सत्यधर्मा । उग्रस्य चिन् मन्यवे ना नमन्ते राजा चिद् एभ्यो नम इत् कृणोति

नीचा वर्तन्त उपरि स्फुरन्त्य् अहस्तासो हस्तवन्तꣳ सहन्ते । दिव्या अङ्गारा इरिणे न्युप्ताः शीताः सन्तो हृदयꣳ निर् दहन्ति

जाया तप्यते कितवस्य हीना माता पुत्रस्य चरतः क्व स्वित् । ऋणावा बिभ्यद् धनम् इच्छमानो ऽन्येषाम् अस्तम् उप नक्तम् एति

स्त्रियꣳ दृष्ट्वाय कितवꣳ ततापान्येषाꣳ जायाꣳ सुकृतꣳ च योनिम् । पूर्वाह्णे अश्वान् युयुजे हि बभ्रून् सो अग्नेर् अन्ते वृषलः पपाद

यो वः सेनानीर् महतो गणस्य राजा व्रातस्य प्रथमो बभूव । तस्मै कृणोमि न धना रुणध्मि दशाहम् प्राचीस् तद् ऋतꣳ वदामि

अक्षैर् मा दीव्यः कृषिम् इत् कृषस्व वित्ते रमस्व बहु मन्यमानः । तत्र गावः कितव तत्र जाया तन् मे वि चष्टे सवितायम् अर्यः

मित्रꣳ कृणुध्वꣳ खलु मृळता नो मा नो घोरेण चरताभि धृष्णु । नि वो नु मन्युर् विशताम् अरातिर् अन्यो बभ्रूणाम् प्रसितौ न्व् अस्तु

अबुध्रम् उ त्य इन्द्रवन्तो अग्नयो ज्योतिर् भरन्त उषसो व्युष्टिषु । मही द्यावापृथिवी चेतताम् अपो ऽद्या देवानाम् अव आ वृणीमहे

दिवस्पृथिव्योर् अव आ वृणीमहे मातॄन् सिन्धून् पर्वताञ् छर्यणावतः । अनागास्त्वꣳ सूर्यम् उषासम् ईमहे भद्रꣳ सोमः सुवानो अद्या कृणोतु नः

द्यावा नो अद्य पृथिवी अनागसो मही त्रायेताꣳ सुविताय मातरा । उषा उच्छन्त्य् अप बाधताम् अघꣳ स्वस्त्य् अ१ग्निꣳ समिधानम् ईमहे

इयꣳ न उस्रा प्रथमा सुदेव्यꣳ रेवत् सनिभ्यो रेवती व्य् उच्छतु । आरे मन्युꣳ दुर्विदत्रस्य धीमहि स्वस्त्य् अ१ग्निꣳ समिधानम् ईमहे

प्र याः सिस्रते सूर्यस्य रश्मिभिर् ज्योतिर् भरन्तीर् उषसो व्युष्टिषु । भद्रा नो अद्य श्रवसे व्य् उच्छत स्वस्त्य् अ१ग्निꣳ समिधानम् ईमहे

अनमीवा उषस आ चरन्तु न उद् अग्नयो जिहताꣳ ज्योतिषा बृहत् । आयुक्षाताम् अश्विना तूतुजिꣳ रथꣳ स्वस्त्य् अ१ग्निꣳ समिधानम् ईमहे

श्रेष्ठꣳ नो अद्य सवितर् वरेण्यम् भागम् आ सुव स हि रत्नधा असि । रायो जनित्रीꣳ धिषणाम् उप ब्रुवे स्वस्त्य् अ१ग्निꣳ समिधानम् ईमहे

पिपर्तु मा तद् ऋतस्य प्रवाचनꣳ देवानाꣳ यन् मनुष्या३ अमन्महि । विश्वा इद् उस्राः स्पळ् उद् एति सूर्यः स्वस्त्य् अ१ग्निꣳ समिधानम् ईमहे

अद्वेषो अद्य बर्हिषः स्तरीमणि ग्राव्णाꣳ योगे मन्मनः साध ईमहे । आदित्यानाꣳ शर्मणि स्था भुरण्यसि स्वस्त्य् अ१ग्निꣳ समिधानम् ईमहे

आ नो बर्हिः सधमादे बृहद् दिवि देवाꣳ ईळे सादया सप्त होतॄन् । इन्द्रम् मित्रꣳ वरुणꣳ सातये भगꣳ स्वस्त्य् अ१ग्निꣳ समिधानम् ईमहे

त आदित्या आ गता सर्वतातये वृधे नो यज्ञम् अवता सजोषसः । बृहस्पतिम् पूषणम् अश्विना भगꣳ स्वस्त्य् अ१ग्निꣳ समिधानम् ईमहे

तन् नो देवा यच्छत सुप्रवाचनꣳ छर्दिर् आदित्याः सुभरꣳ नृपाय्यम् । पश्वे तोकाय तनयाय जीवसे स्वस्त्य् अ१ग्निꣳ समिधानम् ईमहे

विश्वे अद्य मरुतो विश्व ऊती विश्वे भवन्त्व् अग्नयः समिद्धाः । विश्वे नो देवा अवसा गमन्तु विश्वम् अस्तु द्रविणꣳ वाजो अस्मे

यꣳ देवासो ऽवथ वाजसातौ यꣳ त्रायध्वे यम् पिपृथात्य् अꣳहः । यो वो गोपीथे न भयस्य वेद ते स्याम देववीतये तुरासः

उषासानक्ता बृहती सुपेशसा द्यावाक्षामा वरुणो मित्रो अर्यमा । इन्द्रꣳ हुवे मरुतः पर्वताꣳ अप आदित्यान् द्यावापृथिवी अपः स्वः

द्यौश् च नः पृथिवी च प्रचेतस ऋतावरी रक्षताम् अꣳहसो रिषः । मा दुर्विदत्रा निरृतिर् न ईशत तद् देवानाम् अवो अद्या वृणीमहे

विश्वस्मान् नो अदितिः पात्व् अꣳहसो माता मित्रस्य वरुणस्य रेवतः । स्वर्वज् ज्योतिर् अवृकꣳ नशीमहि तद् देवानाम् अवो अद्या वृणीमहे

ग्रावा वदन्न् अप रक्षाꣳसि सेधतु दुष्ष्वप्न्यꣳ निरृतिꣳ विश्वम् अत्रिणम् । आदित्यꣳ शर्म मरुताम् अशीमहि तद् देवानाम् अवो अद्या वृणीमहे

एन्द्रो बर्हिः सीदतु पिन्वताम् इळा बृहस्पतिः सामभिर् ऋक्वो अर्चतु । सुप्रकेतꣳ जीवसे मन्म धीमहि तद् देवानाम् अवो अद्या वृणीमहे

दिविस्पृशꣳ यज्ञम् अस्माकम् अश्विना जीराध्वरꣳ कृणुतꣳ सुम्नम् इष्टये । प्राचीनरश्मिम् आहुतꣳ घृतेन तद् देवानाम् अवो अद्या वृणीमहे

उप ह्वये सुहवम् मारुतꣳ गणम् पावकम् ऋष्वꣳ सख्याय शम्भुवम् । रायस् पोषꣳ सौश्रवसाय धीमहि तद् देवानाम् अवो अद्या वृणीमहे

अपाम् पेरुꣳ जीवधन्यम् भरामहे देवाव्यꣳ सुहवम् अध्वरश्रियम् । सुरश्मिꣳ सोमम् इन्द्रियꣳ यमीमहि तद् देवानाम् अवो अद्या वृणीमहे

सनेम तत् सुसनिता सनित्वभिर् वयꣳ जीवा जीवपुत्रा अनागसः । ब्रह्मद्विषो विष्वग् एनो भरेरत तद् देवानाम् अवो अद्या वृणीमहे

ये स्था मनोर् यज्ञियास् ते शृणोतन यद् वो देवा ईमहे तद् ददातन । जैत्रꣳ क्रतुꣳ रयिमद् वीरवद् यशस् तद् देवानाम् अवो अद्या वृणीमहे

महद् अद्य महताम् आ वृणीमहे ऽवो देवानाम् बृहताम् अनर्वणाम् । यथा वसु वीरजातꣳ नशामहै तद् देवानाम् अवो अद्या वृणीमहे

महो अग्नेः समिधानस्य शर्मण्य् अनागा मित्रे वरुणे स्वस्तये । श्रेष्ठे स्याम सवितुः सवीमनि तद् देवानाम् अवो अद्या वृणीमहे

ये सवितुः सत्यसवस्य विश्वे मित्रस्य व्रते वरुणस्य देवाः । ते सौभगꣳ वीरवद् गोमद् अप्नो दधातन द्रविणꣳ चित्रम् अस्मे

सविता पश्चातात् सविता पुरस्तात् सवितोत्तरात्तात् सविताधरात्तात् । सविता नः सुवतु सर्वतातिꣳ सविता नो रासताꣳ दीर्घम् आयुः

नमो मित्रस्य वरुणस्य चक्षसे महो देवाय तद् ऋतꣳ सपर्यत । दूरेदृशे देवजाताय केतवे दिवस् पुत्राय सूर्याय शꣳसत

सा मा सत्योक्तिः परि पातु विश्वतो द्यावा च यत्र ततनन्न् अहानि च । विश्वम् अन्यन् नि विशते यद् एजति विश्वाहापो विश्वाहोद् एति सूर्यः

न ते अदेवः प्रदिवो नि वासते यद् एतशेभिः पतरै रथर्यसि । प्राचीनम् अन्यद् अनु वर्तते रज उद् अन्येन ज्योतिषा यासि सूर्य

येन सूर्य ज्योतिषा बाधसे तमो जगच् च विश्वम् उदियर्षि भानुना । तेनास्मद् विश्वाम् अनिराम् अनाहुतिम् अपामीवाम् अप दुष्ष्वप्न्यꣳ सुव

विश्वस्य हि प्रेषितो रक्षसि व्रतम् अहेळयन्न् उच्चरसि स्वधा अनु । यद् अद्य त्वा सूर्योपब्रवामहै तꣳ नो देवा अनु मꣳसीरत क्रतुम्

तꣳ नो द्यावापृथिवी तन् न आप इन्द्रः शृण्वन्तु मरुतो हवꣳ वचः । मा शूने भूम सूर्यस्य सꣳदृशि भद्रꣳ जीवन्तो जरणाम् अशीमहि

विश्वाहा त्वा सुमनसः सुचक्षसः प्रजावन्तो अनमीवा अनागसः । उद्यन्तꣳ त्वा मित्रमहो दिवे-दिवे ज्योग् जीवाः प्रति पश्येम सूर्य

महि ज्योतिर् बिभ्रतꣳ त्वा विचक्षण भास्वन्तꣳ चक्षुषे-चक्षुषे मयः । आरोहन्तम् बृहतः पाजसस् परि वयꣳ जीवाः प्रति पश्येम सूर्य

यस्य ते विश्वा भुवनानि केतुना प्र चेरते नि च विशन्ते अक्तुभिः । अनागास्त्वेन हरिकेश सूर्याह्नाह्ना नो वस्यसा-वस्यसोद् इहि

शꣳ नो भव चक्षसा शꣳ नो अह्ना शम् भानुना शꣳ हिमा शꣳ घृणेन । यथा शम् अध्वञ् छम् असद् दुरोणे तत् सूर्य द्रविणꣳ धेहि चित्रम्

अस्माकꣳ देवा उभयाय जन्मने शर्म यच्छत द्विपदे चतुष्पदे । अदत् पिबद् ऊर्जयमानम् आशितꣳ तद् अस्मे शꣳ योर् अरपो दधातन

यद् वो देवाश् चकृम जिह्वया गुरु मनसो वा प्रयुती देवहेळनम् । अरावा यो नो अभि दुच्छुनायते तस्मिन् तद् एनो वसवो नि धेतन

अस्मिन् न इन्द्र पृत्सुतौ यशस्वति शिमीवति क्रन्दसि प्राव सातये । यत्र गोषाता धृषितेषु खादिषु विष्वक् पतन्ति दिद्यवो नृषाह्ये

स नः क्षुमन्तꣳ सदने व्य् ऊर्णुहि गोअर्णसꣳ रयिम् इन्द्र श्रवाय्यम् । स्याम ते जयतः शक्र मेदिनो यथा वयम् उश्मसि तद् वसो कृधि

यो नो दास आर्यो वा पुरुष्टुतादेव इन्द्र युधये चिकेतति । अस्माभिष् टे सुषहाः सन्तु शत्रवस् त्वया वयꣳ तान् वनुयाम सꣳगमे

यो दभ्रेभिर् हव्यो यश् च भूरिभिर् यो अभीके वरिवोविन् नृषाह्ये । तꣳ विखादे सस्निम् अद्य श्रुतꣳ नरम् अर्वाञ्चम् इन्द्रम् अवसे करामहे

स्ववृजꣳ हि त्वाम् अहम् इन्द्र शुश्रवानानुदꣳ वृषभ रध्रचोदनम् । प्र मुञ्चस्व परि कुत्साद् इहा गहि किम् उ त्वावान् मुष्कयोर् बद्ध आसते

यो वाम् परिज्मा सुवृद् अश्विना रथो दोषाम् उषासो हव्यो हविष्मता । शश्वत्तमासस् तम् उ वाम् इदꣳ वयम् पितुर् न नाम सुहवꣳ हवामहे

चोदयतꣳ सूनृताः पिन्वतꣳ धिय उत् पुरꣳधीर् ईरयतꣳ तद् उश्मसि । यशसम् भागꣳ कृणुतꣳ नो अश्विना सोमꣳ न चारुम् मघवत्सु नस् कृतम्

अमाजुरश् चिद् भवथो युवम् भगो ऽनाशोश् चिद् अवितारापमस्य चित् । अन्धस्य चिन् नासत्या कृशस्य चिद् युवाम् इद् आहुर् भिषजा रुतस्य चित्

युवꣳ च्यवानꣳ सनयꣳ यथा रथम् पुनर् युवानꣳ चरथाय तक्षथुः । निष् टौग्र्यम् ऊहथुर् अद्भ्यस् परि विश्वेत् ता वाꣳ सवनेषु प्रवाच्या

पुराणा वाꣳ वीर्या३ प्र ब्रवा जने ऽथो हासथुर् भिषजा मयोभुवा । ता वाꣳ नु नव्याव् अवसे करामहे ऽयꣳ नासत्या श्रद् अरिर् यथा दधत्

इयꣳ वाम् अह्वे शृणुतम् मे अश्विना पुत्रायेव पितरा मह्यꣳ शिक्षतम् । अनापिर् अज्ञा असजात्यामतिः पुरा तस्या अभिशस्तेर् अव स्पृतम्

युवꣳ रथेन विमदाय शुन्ध्युवꣳ न्य् ऊहथुः पुरुमित्रस्य योषणाम् । युवꣳ हवꣳ वध्रिमत्या अगच्छतꣳ युवꣳ सुषुतिꣳ चक्रथुः पुरꣳधये

युवꣳ विप्रस्य जरणाम् उपेयुषः पुनः कलेर् अकृणुतꣳ युवद् वयः । युवꣳ वन्दनम् ऋश्यदाद् उद् ऊपथुर् युवꣳ सद्यो विश्पलाम् एतवे कृथः

युवꣳ ह रेभꣳ वृषणा गुहा हितम् उद् ऐरयतम् ममृवाꣳसम् अश्विना । युवम् ऋबीसम् उत तप्तम् अत्रय ओमन्वन्तꣳ चक्रथुः सप्तवध्रये

युवꣳ श्वेतम् पेदवे ऽश्विनाश्वꣳ नवभिर् वाजैर् नवती च वाजिनम् । चर्कृत्यꣳ ददथुर् द्रावयत्सखम् भगꣳ न नृभ्यो हव्यम् मयोभुवम्

न तꣳ राजानाव् अदिते कुतश् चन नाꣳहो अश्नोति दुरितꣳ नकिर् भयम् । यम् अश्विना सुहवा रुद्रवर्तनी पुरोरथꣳ कृणुथः पत्न्या सह

आ तेन यातम् मनसो जवीयसा रथꣳ यꣳ वाम् ऋभवश् चक्रुर् अश्विना । यस्य योगे दुहिता जायते दिव उभे अहनी सुदिने विवस्वतः

ता वर्तिर् यातꣳ जयुषा वि पर्वतम् अपिन्वतꣳ शयवे धेनुम् अश्विना । वृकस्य चिद् वर्तिकाम् अन्तर् आस्याद् युवꣳ शचीभिर् ग्रसिताम् अमुञ्चतम्

एतꣳ वाꣳ स्तोमम् अश्विनाव् अकर्मातक्षाम भृगवो न रथम् । न्य् अमृक्षाम योषणाꣳ न मर्ये नित्यꣳ न सूनुꣳ तनयꣳ दधानाः

रथꣳ यान्तꣳ कुह को ह वाꣳ नरा प्रति द्युमन्तꣳ सुविताय भूषति । प्रातर्यावाणꣳ विभ्वꣳ विशे-विशे वस्तोर्-वस्तोर् वहमानꣳ धिया शमि

कुह स्विद् दोषा कुह वस्तोर् अश्विना कुहाभिपित्वꣳ करतः कुहोषतुः । को वाꣳ शयुत्रा विधवेव देवरम् मर्यꣳ न योषा कृणुते सधस्थ आ

प्रातर् जरेथे जरणेव कापया वस्तोर्-वस्तोर् यजता गच्छथो गृहम् । कस्य ध्वस्रा भवथः कस्य वा नरा राजपुत्रेव सवनाव गच्छथः

युवाम् मृगेव वारणा मृगण्यवो दोषा वस्तोर् हविषा नि ह्वयामहे । युवꣳ होत्राम् ऋतुथा जुह्वते नरेषꣳ जनाय वहथः शुभस् पती

युवाꣳ ह घोषा पर्य् अश्विना यती राज्ञ ऊचे दुहिता पृच्छे वाꣳ नरा । भूतम् मे अह्न उत भूतम् अक्तवे ऽश्वावते रथिने शक्तम् अर्वते

युवꣳ कवी ष्ठः पर्य् अश्विना रथꣳ विशो न कुत्सो जरितुर् नशायथः । युवोर् ह मक्षा पर्य् अश्विना मध्व् आसा भरत निष्कृतꣳ न योषणा

युवꣳ ह भुज्युꣳ युवम् अश्विना वशꣳ युवꣳ शिञ्जारम् उशनाम् उपारथुः । युवो ररावा परि सख्यम् आसते युवोर् अहम् अवसा सुम्नम् आ चके

युवꣳ ह कृशꣳ युवम् अश्विना शयुꣳ युवꣳ विधन्तꣳ विधवाम् उरुष्यथः । युवꣳ सनिभ्यः स्तनयन्तम् अश्विनाप व्रजम् ऊर्णुथः सप्तास्यम्

जनिष्ट योषा पतयत् कनीनको वि चारुहन् वीरुधो दꣳसना अनु । आस्मै रीयन्ते निवनेव सिन्धवो ऽस्मा अह्ने भवति तत् पतित्वनम्

जीवꣳ रुदन्ति वि मयन्ते अध्वरे दीर्घाम् अनु प्रसितिꣳ दीधियुर् नरः । वामम् पितृभ्यो य इदꣳ समेरिरे मयः पतिभ्यो जनयः परिष्वजे

न तस्य विद्म तद् उ षु प्र वोचत युवा ह यद् युवत्याः क्षेति योनिषु । प्रियोस्रियस्य वृषभस्य रेतिनो गृहꣳ गमेमाश्विना तद् उश्मसि

आ वाम् अगन् सुमतिर् वाजिनीवसू न्य् अश्विना हृत्सु कामा अयꣳसत । अभूतꣳ गोपा मिथुना शुभस् पती प्रिया अर्यम्णो दुर्याꣳ अशीमहि

ता मन्दसाना मनुषो दुरोण आ धत्तꣳ रयिꣳ सहवीरꣳ वचस्यवे । कृतꣳ तीर्थꣳ सुप्रपाणꣳ शुभस् पती स्थाणुम् पथेष्ठाम् अप दुर्मतिꣳ हतम्

क्व स्विद् अद्य कतमास्व् अश्विना विक्षु दस्रा मादयेते शुभस् पती । क ईꣳ नि येमे कतमस्य जग्मतुर् विप्रस्य वा यजमानस्य वा गृहम्

समानम् उ त्यम् पुरुहूतम् उक्थ्य१ꣳ रथꣳ त्रिचक्रꣳ सवना गनिग्मतम् । परिज्मानꣳ विदथ्यꣳ सुवृक्तिभिर् वयꣳ व्युष्टा उषसो हवामहे

प्रातर्युजꣳ नासत्याधि तिष्ठथः प्रातर्यावाणम् मधुवाहनꣳ रथम् । विशो येन गच्छथो यज्वरीर् नरा कीरेश् चिद् यज्ञꣳ होतृमन्तम् अश्विना

अध्वर्युꣳ वा मधुपाणिꣳ सुहस्त्यम् अग्निधꣳ वा धृतदक्षꣳ दमूनसम् । विप्रस्य वा यत् सवनानि गच्छथो ऽत आ यातम् मधुपेयम् अश्विना

अस्तेव सु प्रतरꣳ लायम् अस्यन् भूषन्न् इव प्र भरा स्तोमम् अस्मै । वाचा विप्रास् तरत वाचम् अर्यो नि रामय जरितः सोम इन्द्रम्

दोहेन गाम् उप शिक्षा सखायम् प्र बोधय जरितर् जारम् इन्द्रम् । कोशꣳ न पूर्णꣳ वसुना न्यृष्टम् आ च्यावय मघदेयाय शूरम्

किम् अङ्ग त्वा मघवन् भोजम् आहुः शिशीहि मा शिशयꣳ त्वा शृणोमि । अप्नस्वती मम धीर् अस्तु शक्र वसुविदम् भगम् इन्द्रा भरा नः

त्वाꣳ जना ममसत्येष्व् इन्द्र सꣳतस्थाना वि ह्वयन्ते समीके । अत्रा युजꣳ कृणुते यो हविष्मान् नासुन्वता सख्यꣳ वष्टि शूरः

धनꣳ न स्यन्द्रम् बहुलꣳ यो अस्मै तीव्रान् सोमाꣳ आसुनोति प्रयस्वान् । तस्मै शत्रून् सुतुकान् प्रातर् अह्नो नि स्वष्ट्रान् युवति हन्ति वृत्रम्

यस्मिन् वयꣳ दधिमा शꣳसम् इन्द्रे यः शिश्राय मघवा कामम् अस्मे । आराच् चित् सन् भयताम् अस्य शत्रुर् न्य् अस्मै द्युम्ना जन्या नमन्ताम्

आराच् छत्रुम् अप बाधस्व दूरम् उग्रो यः शम्बः पुरुहूत तेन । अस्मे धेहि यवमद् गोमद् इन्द्र कृधी धियꣳ जरित्रे वाजरत्नाम्

प्र यम् अन्तर् वृषसवासो अग्मन् तीव्राः सोमा बहुलान्तास इन्द्रम् । नाह दामानम् मघवा नि यꣳसन् नि सुन्वते वहति भूरि वामम्

उत प्रहाम् अतिदीव्या जयाति कृतꣳ यच् छ्वघ्नी विचिनोति काले । यो देवकामो न धना रुणद्धि सम् इत् तꣳ राया सृजति स्वधावान्

गोभिष् टरेमामतिꣳ दुरेवाꣳ यवेन क्षुधम् पुरुहूत विश्वाम् । वयꣳ राजभिः प्रथमा धनान्य् अस्माकेन वृजनेना जयेम

बृहस्पतिर् नः परि पातु पश्चाद् उतोत्तरस्माद् अधराद् अघायोः । इन्द्रः पुरस्ताद् उत मध्यतो नः सखा सखिभ्यो वरिवः कृणोतु

अच्छा म इन्द्रम् मतयः स्वर्विदः सध्रीचीर् विश्वा उशतीर् अनूषत । परि ष्वजन्ते जनयो यथा पतिम् मर्यꣳ न शुन्ध्युम् मघवानम् ऊतये

न घा त्वद्रिग् अप वेति मे मनस् त्वे इत् कामम् पुरुहूत शिश्रय । राजेव दस्म नि षदो ऽधि बर्हिष्य् अस्मिन् सु सोमे ऽवपानम् अस्तु ते

विषूवृद् इन्द्रो अमतेर् उत क्षुधः स इद् रायो मघवा वस्व ईशते । तस्येद् इमे प्रवणे सप्त सिन्धवो वयो वर्धन्ति वृषभस्य शुष्मिणः

वयो न वृक्षꣳ सुपलाशम् आसदन् सोमास इन्द्रम् मन्दिनश् चमूषदः । प्रैषाम् अनीकꣳ शवसा दविद्युतद् विदत् स्व१र् मनवे ज्योतिर् आर्यम्

कृतꣳ न श्वघ्नी वि चिनोति देवने सꣳवर्गꣳ यन् मघवा सूर्यꣳ जयत् । न तत् ते अन्यो अनु वीर्यꣳ शकन् न पुराणो मघवन् नोत नूतनः

विशꣳ-विशम् मघवा पर्य् अशायत जनानाꣳ धेना अवचाकशद् वृषा । यस्याह शक्रः सवनेषु रण्यति स तीव्रैः सोमैः सहते पृतन्यतः

आपो न सिन्धुम् अभि यत् समक्षरन् सोमास इन्द्रꣳ कुल्या इव ह्रदम् । वर्धन्ति विप्रा महो अस्य सादने यवꣳ न वृष्टिर् दिव्येन दानुना

वृषा न क्रुद्धः पतयद् रजःस्व् आ यो अर्यपत्नीर् अकृणोद् इमा अपः । स सुन्वते मघवा जीरदानवे ऽविन्दज् ज्योतिर् मनवे हविष्मते

उज् जायताम् परशुर् ज्योतिषा सह भूया ऋतस्य सुदुघा पुराणवत् । वि रोचताम् अरुषो भानुना शुचिः स्व१र् ण शुक्रꣳ शुशुचीत सत्पतिः

गोभिष् टरेमामतिꣳ दुरेवाꣳ यवेन क्षुधम् पुरुहूत विश्वाम् । वयꣳ राजभिः प्रथमा धनान्य् अस्माकेन वृजनेना जयेम

बृहस्पतिर् नः परि पातु पश्चाद् उतोत्तरस्माद् अधराद् अघायोः । इन्द्रः पुरस्ताद् उत मध्यतो नः सखा सखिभ्यो वरिवः कृणोतु

आ यात्व् इन्द्रः स्वपतिर् मदाय यो धर्मणा तूतुजानस् तुविष्मान् । प्रत्वक्षाणो अति विश्वा सहाꣳस्य् अपारेण महता वृष्ण्येन

सुष्ठामा रथः सुयमा हरी ते मिम्यक्ष वज्रो नृपते गभस्तौ । शीभꣳ राजन् सुपथा याह्य् अर्वाङ् वर्धाम ते पपुषो वृष्ण्यानि

एन्द्रवाहो नृपतिꣳ वज्रबाहुम् उग्रम् उग्रासस् तविषास एनम् । प्रत्वक्षसꣳ वृषभꣳ सत्यशुष्मम् एम् अस्मत्रा सधमादो वहन्तु

एवा पतिꣳ द्रोणसाचꣳ सचेतसम् ऊर्जः स्कम्भꣳ धरुण आ वृषायसे । ओजः कृष्व सꣳ गृभाय त्वे अप्य् असो यथा केनिपानाम् इनो वृधे

गमन्न् अस्मे वसून्य् आ हि शꣳसिषꣳ स्वाशिषम् भरम् आ याहि सोमिनः । त्वम् ईशिषे सास्मिन्न् आ सत्सि बर्हिष्य् अनाधृष्या तव पात्राणि धर्मणा

पृथक् प्रायन् प्रथमा देवहूतयो ऽकृण्वत श्रवस्यानि दुष्टरा । न ये शेकुर् यज्ञियाꣳ नावम् आरुहम् ईर्मैव ते न्य् अविशन्त केपयः

एवैवापाग् अपरे सन्तु दूढ्यो ऽश्वा येषाꣳ दुर्युज आयुयुज्रे । इत्था ये प्राग् उपरे सन्ति दावने पुरूणि यत्र वयुनानि भोजना

गिरीꣳर् अज्रान् रेजमानाꣳ अधारयद् द्यौः क्रन्दद् अन्तरिक्षाणि कोपयत् । समीचीने धिषणे वि ष्कभायति वृष्णः पीत्वा मद उक्थानि शꣳसति

इमम् बिभर्मि सुकृतꣳ ते अङ्कुशꣳ येनारुजासि मघवञ् छफारुजः । अस्मिन् सु ते सवने अस्त्व् ओक्यꣳ सुत इष्टौ मघवन् बोध्य् आभगः

गोभिष् टरेमामतिꣳ दुरेवाꣳ यवेन क्षुधम् पुरुहूत विश्वाम् । वयꣳ राजभिः प्रथमा धनान्य् अस्माकेन वृजनेना जयेम

बृहस्पतिर् नः परि पातु पश्चाद् उतोत्तरस्माद् अधराद् अघायोः । इन्द्रः पुरस्ताद् उत मध्यतो नः सखा सखिभ्यो वरिवः कृणोतु

दिवस् परि प्रथमꣳ जज्ञे अग्निर् अस्मद् द्वितीयम् परि जातवेदाः । तृतीयम् अप्सु नृमणा अजस्रम् इन्धान एनꣳ जरते स्वाधीः

विद्मा ते अग्ने त्रेधा त्रयाणि विद्मा ते धाम विभृता पुरुत्रा । विद्मा ते नाम परमꣳ गुहा यद् विद्मा तम् उत्सꣳ यत आजगन्थ

समुद्रे त्वा नृमणा अप्स्व् अ१न्तर् नृचक्षा ईधे दिवो अग्न ऊधन् । तृतीये त्वा रजसि तस्थिवाꣳसम् अपाम् उपस्थे महिषा अवर्धन्

अक्रन्दद् अग्निः स्तनयन्न् इव द्यौः क्षामा रेरिहद् वीरुधः समञ्जन् । सद्यो जज्ञानो वि हीम् इद्धो अख्यद् आ रोदसी भानुना भात्य् अन्तः

श्रीणाम् उदारो धरुणो रयीणाम् मनीषाणाम् प्रार्पणः सोमगोपाः । वसुः सूनुः सहसो अप्सु राजा वि भात्य् अग्र उषसाम् इधानः

विश्वस्य केतुर् भुवनस्य गर्भ आ रोदसी अपृणाज् जायमानः । वीळुꣳ चिद् अद्रिम् अभिनत् परायञ् जना यद् अग्निम् अयजन्त पञ्च

उशिक् पावको अरतिः सुमेधा मर्तेष्व् अग्निर् अमृतो नि धायि । इयर्ति धूमम् अरुषम् भरिभ्रद् उच् छुक्रेण शोचिषा द्याम् इनक्षन्

दृशानो रुक्म उर्विया व्य् अद्यौद् दुर्मर्षम् आयुः श्रिये रुचानः । अग्निर् अमृतो अभवद् वयोभिर् यद् एनꣳ द्यौर् जनयत् सुरेताः

यस् ते अद्य कृणवद् भद्रशोचे ऽपूपꣳ देव घृतवन्तम् अग्ने । प्र तꣳ नय प्रतरꣳ वस्यो अच्छाभि सुम्नꣳ देवभक्तꣳ यविष्ठ

आ तम् भज सौश्रवसेष्व् अग्न उक्थ-उक्थ आ भज शस्यमाने । प्रियः सूर्ये प्रियो अग्ना भवात्य् उज् जातेन भिनदद् उज् जनित्वैः

त्वाम् अग्ने यजमाना अनु द्यून् विश्वा वसु दधिरे वार्याणि । त्वया सह द्रविणम् इच्छमाना व्रजꣳ गोमन्तम् उशिजो वि वव्रुः

अस्ताव्य् अग्निर् नराꣳ सुशेवो वैश्वानर ऋषिभिः सोमगोपाः । अद्वेषे द्यावापृथिवी हुवेम देवा धत्त रयिम् अस्मे सुवीरम्

प्र होता जातो महान् नभोविन् नृषद्वा सीदद् अपाम् उपस्थे । दधिर् यो धायि स ते वयाꣳसि यन्ता वसूनि विधते तनूपाः

इमꣳ विधन्तो अपाꣳ सधस्थे पशुꣳ न नष्टम् पदैर् अनु ग्मन् । गुहा चतन्तम् उशिजो नमोभिर् इच्छन्तो धीरा भृगवो ऽविन्दन्

इमꣳ त्रितो भूर्य् अविन्दद् इच्छन् वैभूवसो मूर्धन्य् अघ्न्यायाः । स शेवृधो जात आ हर्म्येषु नाभिर् युवा भवति रोचनस्य

मन्द्रꣳ होतारम् उशिजो नमोभिः प्राञ्चꣳ यज्ञꣳ नेतारम् अध्वराणाम् । विशाम् अकृण्वन्न् अरतिम् पावकꣳ हव्यवाहꣳ दधतो मानुषेषु

प्र भूर् जयन्तम् महाꣳ विपोधाम् मूरा अमूरम् पुराꣳ दर्माणम् । नयन्तो गर्भꣳ वनाꣳ धियꣳ धुर् हिरिश्मश्रुꣳ नार्वाणꣳ धनर्चम्

नि पस्त्यासु त्रितः स्तभूयन् परिवीतो योनौ सीदद् अन्तः । अतः सꣳगृभ्या विशाꣳ दमूना विधर्मणायन्त्रैर् ईयते नॄन्

अस्याजरासो दमाम् अरित्रा अर्चद्धूमासो अग्नयः पावकाः । श्वितीचयः श्वात्रासो भुरण्यवो वनर्षदो वायवो न सोमाः

प्र जिह्वया भरते वेपो अग्निः प्र वयुनानि चेतसा पृथिव्याः । तम् आयवः शुचयन्तम् पावकम् मन्द्रꣳ होतारꣳ दधिरे यजिष्ठम्

द्यावा यम् अग्निम् पृथिवी जनिष्टाम् आपस् त्वष्टा भृगवो यꣳ सहोभिः । ईळेन्यम् प्रथमम् मातरिश्वा देवास् ततक्षुर् मनवे यजत्रम्

यꣳ त्वा देवा दधिरे हव्यवाहम् पुरुस्पृहो मानुषासो यजत्रम् । स यामन्न् अग्ने स्तुवते वयो धाः प्र देवयन् यशसः सꣳ हि पूर्वीः

जगृभ्मा ते दक्षिणम् इन्द्र हस्तꣳ वसूयवो वसुपते वसूनाम् । विद्मा हि त्वा गोपतिꣳ शूर गोनाम् अस्मभ्यꣳ चित्रꣳ वृषणꣳ रयिꣳ दाः

स्वायुधꣳ स्ववसꣳ सुनीथꣳ चतुःसमुद्रꣳ धरुणꣳ रयीणाम् । चर्कृत्यꣳ शꣳस्यम् भूरिवारम् अस्मभ्यꣳ चित्रꣳ वृषणꣳ रयिꣳ दाः

सुब्रह्माणꣳ देववन्तम् बृहन्तम् उरुꣳ गभीरम् पृथुबुध्नम् इन्द्र । श्रुतऋषिम् उग्रम् अभिमातिषाहम् अस्मभ्यꣳ चित्रꣳ वृषणꣳ रयिꣳ दाः

सनद्वाजꣳ विप्रवीरꣳ तरुत्रꣳ धनस्पृतꣳ शूशुवाꣳसꣳ सुदक्षम् । दस्युहनम् पूर्भिदम् इन्द्र सत्यम् अस्मभ्यꣳ चित्रꣳ वृषणꣳ रयिꣳ दाः

अश्वावन्तꣳ रथिनꣳ वीरवन्तꣳ सहस्रिणꣳ शतिनꣳ वाजम् इन्द्र । भद्रव्रातꣳ विप्रवीरꣳ स्वर्षाम् अस्मभ्यꣳ चित्रꣳ वृषणꣳ रयिꣳ दाः

प्र सप्तगुम् ऋतधीतिꣳ सुमेधाम् बृहस्पतिम् मतिर् अच्छा जिगाति । य आङ्गिरसो नमसोपसद्यो ऽस्मभ्यꣳ चित्रꣳ वृषणꣳ रयिꣳ दाः

वनीवानो मम दूतास इन्द्रꣳ स्तोमाश् चरन्ति सुमतीर् इयानाः । हृदिस्पृशो मनसा वच्यमाना अस्मभ्यꣳ चित्रꣳ वृषणꣳ रयिꣳ दाः

यत् त्वा यामि दद्धि तन् न इन्द्र बृहन्तꣳ क्षयम् असमꣳ जनानाम् । अभि तद् द्यावापृथिवी गृणीताम् अस्मभ्यꣳ चित्रꣳ वृषणꣳ रयिꣳ दाः

अहम् भुवꣳ वसुनः पूर्व्यस् पतिर् अहꣳ धनानि सꣳ जयामि शश्वतः । माꣳ हवन्ते पितरꣳ न जन्तवो ऽहꣳ दाशुषे वि भजामि भोजनम्

अहम् इन्द्रो रोधो वक्षो अथर्वणस् त्रिताय गा अजनयम् अहेर् अधि । अहꣳ दस्युभ्यः परि नृम्णम् आ ददे गोत्रा शिक्षन् दधीचे मातरिश्वने

मह्यꣳ त्वष्टा वज्रम् अतक्षद् आयसम् मयि देवासो ऽवृजन्न् अपि क्रतुम् । ममानीकꣳ सूर्यस्येव दुष्टरम् माम् आर्यन्ति कृतेन कर्त्वेन च

अहम् एतꣳ गव्ययम् अश्व्यम् पशुम् पुरीषिणꣳ सायकेना हिरण्ययम् । पुरू सहस्रा नि शिशामि दाशुषे यन् मा सोमास उक्थिनो अमन्दिषुः

अहम् इन्द्रो न परा जिग्य इद् धनꣳ न मृत्यवे ऽव तस्थे कदा चन । सोमम् इन् मा सुन्वन्तो याचता वसु न मे पूरवः सख्ये रिषाथन

अहम् एताञ् छाश्वसतो द्वा-द्वेन्द्रꣳ ये वज्रꣳ युधये ऽकृण्वत । आह्वयमानाꣳ अव हन्मनाहनꣳ दृळ्हा वदन्न् अनमस्युर् नमस्विनः

अभी३दम् एकम् एको अस्मि निष्षाळ् अभी द्वा किम् उ त्रयः करन्ति । खले न पर्षान् प्रति हन्मि भूरि किम् मा निन्दन्ति शत्रवो ऽनिन्द्राः

अहꣳ गुङ्गुभ्यो अतिथिग्वम् इष्करम् इषꣳ न वृत्रतुरꣳ विक्षु धारयम् । यत् पर्णयघ्न उत वा करञ्जहे प्राहम् महे वृत्रहत्ये अशुश्रवि

प्र मे नमी साप्य इषे भुजे भूद् गवाम् एषे सख्या कृणुत द्विता । दिद्युꣳ यद् अस्य समिथेषु मꣳहयम् आद् इद् एनꣳ शꣳस्यम् उक्थ्यꣳ करम्

प्र नेमस्मिन् ददृशे सोमो अन्तर् गोपा नेमम् आविर् अस्था कृणोति । स तिग्मशृङ्गꣳ वृषभꣳ युयुत्सन् द्रुहस् तस्थौ बहुले बद्धो अन्तः

आदित्यानाꣳ वसूनाꣳ रुद्रियाणाꣳ देवो देवानाꣳ न मिनामि धाम । ते मा भद्राय शवसे ततक्षुर् अपराजितम् अस्तृतम् अषाळ्हम्

अहꣳ दाꣳ गृणते पूर्व्यꣳ वस्व् अहम् ब्रह्म कृणवम् मह्यꣳ वर्धनम् । अहम् भुवꣳ यजमानस्य चोदितायज्वनः साक्षि विश्वस्मिन् भरे

माꣳ धुर् इन्द्रꣳ नाम देवता दिवश् च ग्मश् चापाꣳ च जन्तवः । अहꣳ हरी वृषणा विव्रता रघू अहꣳ वज्रꣳ शवसे धृष्ण्व् आ ददे

अहम् अत्कꣳ कवये शिश्नथꣳ हथैर् अहꣳ कुत्सम् आवम् आभिर् ऊतिभिः । अहꣳ शुष्णस्य श्नथिता वधर् यमꣳ न यो रर आर्यꣳ नाम दस्यवे

अहम् पितेव वेतसूꣳर् अभिष्टये तुग्रꣳ कुत्साय स्मदिभꣳ च रन्धयम् । अहम् भुवꣳ यजमानस्य राजनि प्र यद् भरे तुजये न प्रियाधृषे

अहꣳ रन्धयम् मृगयꣳ श्रुतर्वणे यन् माजिहीत वयुना चनानुषक् । अहꣳ वेशꣳ नम्रम् आयवे ऽकरम् अहꣳ सव्याय पड्गृभिम् अरन्धयम्

अहꣳ स यो नववास्त्वम् बृहद्रथꣳ सꣳ वृत्रेव दासꣳ वृत्रहारुजम् । यद् वर्धयन्तम् प्रथयन्तम् आनुषग् दूरे पारे रजसो रोचनाकरम्

अहꣳ सूर्यस्य परि याम्य् आशुभिः प्रैतशेभिर् वहमान ओजसा । यन् मा सावो मनुष आह निर्णिज ऋधक् कृषे दासꣳ कृत्व्यꣳ हथैः

अहꣳ सप्तहा नहुषो नहुष्टरः प्राश्रावयꣳ शवसा तुर्वशꣳ यदुम् । अहꣳ न्य् अ१न्यꣳ सहसा सहस् करꣳ नव व्राधतो नवतिꣳ च वक्षयम्

अहꣳ सप्त स्रवतो धारयꣳ वृषा द्रवित्न्वः पृथिव्याꣳ सीरा अधि । अहम् अर्णाꣳसि वि तिरामि सुक्रतुर् युधा विदम् मनवे गातुम् इष्टये

अहꣳ तद् आसु धारयꣳ यद् आसु न देवश् चन त्वष्टाधारयद् रुशत् । स्पार्हꣳ गवाम् ऊधःसु वक्षणास्व् आ मधोर् मधु श्वात्र्यꣳ सोमम् आशिरम्

एवा देवाꣳ इन्द्रो विव्ये नॄन् प्र च्यौत्नेन मघवा सत्यराधाः । विश्वेत् ता ते हरिवः शचीवो ऽभि तुरासः स्वयशो गृणन्ति

प्र वो महे मन्दमानायान्धसो ऽर्चा विश्वानराय विश्वाभुवे । इन्द्रस्य यस्य सुमखꣳ सहो महि श्रवो नृम्णꣳ च रोदसी सपर्यतः

सो चिन् नु सख्या नर्य इनः स्तुतश् चर्कृत्य इन्द्रो मावते नरे । विश्वासु धूर्षु वाजकृत्येषु सत्पते वृत्रे वाप्स्व् अ१भि शूर मन्दसे

के ते नर इन्द्र ये त इषे ये ते सुम्नꣳ सधन्य१म् इयक्षान् । के ते वाजायासुर्याय हिन्विरे के अप्सु स्वासूर्वरासु पौꣳस्ये

भुवस् त्वम् इन्द्र ब्रह्मणा महान् भुवो विश्वेषु सवनेषु यज्ञियः । भुवो नॄꣳश् च्यौत्नो विश्वस्मिन् भरे ज्येष्ठश् च मन्त्रो विश्वचर्षणे

अवा नु कꣳ ज्यायान् यज्ञवनसो महीꣳ त ओमात्राꣳ कृष्टयो विदुः । असो नु कम् अजरो वर्धाश् च विश्वेद् एता सवना तूतुमा कृषे

एता विश्वा सवना तूतुमा कृषे स्वयꣳ सूनो सहसो यानि दधिषे । वराय ते पात्रꣳ धर्मणे तना यज्ञो मन्त्रो ब्रह्मोद्यतꣳ वचः

ये ते विप्र ब्रह्मकृतः सुते सचा वसूनाꣳ च वसुनश् च दावने । प्र ते सुम्नस्य मनसा पथा भुवन् मदे सुतस्य सोम्यस्यान्धसः

महत् तद् उल्बꣳ स्थविरꣳ तद् आसीद् येनाविष्टितः प्रविवेशिथापः । विश्वा अपश्यद् बहुधा ते अग्ने जातवेदस् तन्वो देव एकः

को मा ददर्श कतमः स देवो यो मे तन्वो बहुधा पर्यपश्यत् । क्वाह मित्रावरुणा क्षियन्त्य् अग्नेर् विश्वाः समिधो देवयानीः

ऐच्छाम त्वा बहुधा जातवेदः प्रविष्टम् अग्ने अप्स्व् ओषधीषु । तꣳ त्वा यमो अचिकेच् चित्रभानो दशान्तरुष्याद् अतिरोचमानम्

होत्राद् अहꣳ वरुण बिभ्यद् आयꣳ नेद् एव मा युनजन्न् अत्र देवाः । तस्य मे तन्वो बहुधा निविष्टा एतम् अर्थꣳ न चिकेताहम् अग्निः

एहि मनुर् देवयुर् यज्ञकामो ऽरꣳकृत्या तमसि क्षेष्य् अग्ने । सुगान् पथः कृणुहि देवयानान् वह हव्यानि सुमनस्यमानः

अग्नेः पूर्वे भ्रातरो अर्थम् एतꣳ रथीवाध्वानम् अन्व् आवरीवुः । तस्माद् भिया वरुण दूरम् आयꣳ गौरो न क्षेप्नोर् अविजे ज्यायाः

कुर्मस् त आयुर् अजरꣳ यद् अग्ने यथा युक्तो जातवेदो न रिष्याः । अथा वहासि सुमनस्यमानो भागꣳ देवेभ्यो हविषः सुजात

प्रयाजान् मे अनुयाजाꣳश् च केवलान् ऊर्जस्वन्तꣳ हविषो दत्त भागम् । घृतꣳ चापाम् पुरुषꣳ चौषधीनाम् अग्नेश् च दीर्घम् आयुर् अस्तु देवाः

तव प्रयाजा अनुयाजाश् च केवल ऊर्जस्वन्तो हविषः सन्तु भागाः । तवाग्ने यज्ञो३ ऽयम् अस्तु सर्वस् तुभ्यꣳ नमन्ताम् प्रदिशश् चतस्रः

विश्वे देवाः शास्तन मा यथेह होता वृतो मनवै यन् निषद्य । प्र मे ब्रूत भागधेयꣳ यथा वो येन पथा हव्यम् आ वो वहानि

अहꣳ होता न्य् असीदꣳ यजीयान् विश्वे देवा मरुतो मा जुनन्ति । अहर्-अहर् अश्विनाध्वर्यवꣳ वाम् ब्रह्मा समिद् भवति साहुतिर् वाम्

अयꣳ यो होता किर् उ स यमस्य कम् अप्य् ऊहे यत् समञ्जन्ति देवाः । अहर्-अहर् जायते मासि-मास्य् अथा देवा दधिरे हव्यवाहम्

माꣳ देवा दधिरे हव्यवाहम् अपम्लुक्तम् बहु कृच्छ्रा चरन्तम् । अग्निर् विद्वान् यज्ञꣳ नः कल्पयाति पञ्चयामꣳ त्रिवृतꣳ सप्ततन्तुम्

आ वो यक्ष्य् अमृतत्वꣳ सुवीरꣳ यथा वो देवा वरिवः कराणि । आ बाह्वोर् वज्रम् इन्द्रस्य धेयाम् अथेमा विश्वाः पृतना जयाति

त्रीणि शता त्री सहस्राण्य् अग्निꣳ त्रिꣳशच् च देवा नव चासपर्यन् । औक्षन् घृतैर् अस्तृणन् बर्हिर् अस्मा आद् इद् धोतारꣳ न्य् असादयन्त

यम् ऐच्छाम मनसा सो३ ऽयम् आगाद् यज्ञस्य विद्वान् परुषश् चिकित्वान् । स नो यक्षद् देवताता यजीयान् नि हि षत्सद् अन्तरः पूर्वो अस्मत्

अराधि होता निषदा यजीयान् अभि प्रयाꣳसि सुधितानि हि ख्यत् । यजामहै यज्ञियान् हन्त देवाꣳ ईळामहा ईड्याꣳ आज्येन

साध्वीम् अकर् देववीतिꣳ नो अद्य यज्ञस्य जिह्वाम् अविदाम गुह्याम् । स आयुर् आगात् सुरभिर् वसानो भद्राम् अकर् देवहूतिꣳ नो अद्य

तद् अद्य वाचः प्रथमम् मसीय येनासुराꣳ अभि देवा असाम । ऊर्जाद उत यज्ञियासः पञ्च जना मम होत्रꣳ जुषध्वम्

पञ्च जना मम होत्रꣳ जुषन्ताꣳ गोजाता उत ये यज्ञियासः । पृथिवी नः पार्थिवात् पात्व् अꣳहसो ऽन्तरिक्षꣳ दिव्यात् पात्व् अस्मान्

तन्तुꣳ तन्वन् रजसो भानुम् अन्व् इहि ज्योतिष्मतः पथो रक्ष धिया कृतान् । अनुल्बणꣳ वयत जोगुवाम् अपो मनुर् भव जनया दैव्यꣳ जनम्

अक्षानहो नह्यतनोत सोम्या इष्कृणुध्वꣳ रशना ओत पिꣳशत । अष्टावन्धुरꣳ वहताभितो रथꣳ येन देवासो अनयन्न् अभि प्रियम्

अश्मन्वती रीयते सꣳ रभध्वम् उत् तिष्ठत प्र तरता सखायः । अत्रा जहाम ये असन्न् अशेवाः शिवान् वयम् उत् तरेमाभि वाजान्

त्वष्टा माया वेद् अपसाम् अपस्तमो बिभ्रत् पात्रा देवपानानि शꣳतमा । शिशीते नूनम् परशुꣳ स्वायसꣳ येन वृश्चाद् एतशो ब्रह्मणस् पतिः

सतो नूनꣳ कवयः सꣳ शिशीत वाशीभिर् याभिर् अमृताय तक्षथ । विद्वाꣳसः पदा गुह्यानि कर्तन येन देवासो अमृतत्वम् आनशुः

गर्भे योषाम् अदधुर् वत्सम् आसन्य् अपीच्येन मनसोत जिह्वया । स विश्वाहा सुमना योग्या अभि सिषासनिर् वनते कार इज् जितिम्

ताꣳ सु ते कीर्तिम् मघवन् महित्वा यत् त्वा भीते रोदसी अह्वयेताम् । प्रावो देवाꣳ आतिरो दासम् ओजः प्रजायै त्वस्यै यद् अशिक्ष इन्द्र

यद् अचरस् तन्वा वावृधानो बलानीन्द्र प्रब्रुवाणो जनेषु । मायेत् सा ते यानि युद्धान्य् आहुर् नाद्य शत्रुꣳ ननु पुरा विवित्से

क उ नु ते महिमनः समस्यास्मत् पूर्व ऋषयो ऽन्तम् आपुः । यन् मातरꣳ च पितरꣳ च साकम् अजनयथास् तन्व१ः स्वायाः

चत्वारि ते असुर्याणि नामादाभ्यानि महिषस्य सन्ति । त्वम् अङ्ग तानि विश्वानि वित्से येभिः कर्माणि मघवञ् चकर्थ

त्वꣳ विश्वा दधिषे केवलानि यान्य् आविर् या च गुहा वसूनि । कामम् इन् मे मघवन् मा वि तारीस् त्वम् आज्ञाता त्वम् इन्द्रासि दाता

यो अदधाज् ज्योतिषि ज्योतिर् अन्तर् यो असृजन् मधुना सम् मधूनि । अध प्रियꣳ शूषम् इन्द्राय मन्म ब्रह्मकृतो बृहदुक्थाद् अवाचि

दूरे तन् नाम गुह्यम् पराचैर् यत् त्वा भीते अह्वयेताꣳ वयोधै । उद् अस्तभ्नाः पृथिवीꣳ द्याम् अभीके भ्रातुः पुत्रान् मघवन् तित्विषाणः

महत् तन् नाम गुह्यम् पुरुस्पृग् येन भूतꣳ जनयो येन भव्यम् । प्रत्नꣳ जातꣳ ज्योतिर् यद् अस्य प्रियम् प्रियाः सम् अविशन्त पञ्च

आ रोदसी अपृणाद् ओत मध्यम् पञ्च देवाꣳ ऋतुशः सप्त-सप्त । चतुस्त्रिꣳशता पुरुधा वि चष्टे सरूपेण ज्योतिषा विव्रतेन

यद् उष औच्छः प्रथमा विभानाम् अजनयो येन पुष्टस्य पुष्टम् । यत् ते जामित्वम् अवरम् परस्या महन् महत्या असुरत्वम् एकम्

विधुꣳ दद्राणꣳ समने बहूनाꣳ युवानꣳ सन्तम् पलितो जगार । देवस्य पश्य काव्यम् महित्वाद्या ममार स ह्यः सम् आन

शाक्मना शाको अरुणः सुपर्ण आ यो महः शूरः सनाद् अनीळः । यच् चिकेत सत्यम् इत् तन् न मोघꣳ वसु स्पार्हम् उत जेतोत दाता

ऐभिर् ददे वृष्ण्या पौꣳस्यानि येभिर् औक्षद् वृत्रहत्याय वज्री । ये कर्मणः क्रियमाणस्य मह्न ऋतेकर्मम् उदजायन्त देवाः

युजा कर्माणि जनयन् विश्वौजा अशस्तिहा विश्वमनास् तुराषाट् । पीत्वी सोमस्य दिव आ वृधानः शूरो निर् युधाधमद् दस्यून्

इदꣳ त एकम् पर ऊ त एकꣳ तृतीयेन ज्योतिषा सꣳ विशस्व । सꣳवेशने तन्व१श् चारुर् एधि प्रियो देवानाम् परमे जनित्रे

तनूष् टे वाजिन् तन्व१ꣳ नयन्ती वामम् अस्मभ्यꣳ धातु शर्म तुभ्यम् । अह्रुतो महो धरुणाय देवान् दिवीव ज्योतिः स्वम् आ मिमीयाः

वाज्य् असि वाजिनेना सुवेनीः सुवितः स्तोमꣳ सुवितो दिवꣳ गाः । सुवितो धर्म प्रथमानु सत्या सुवितो देवान् सुवितो ऽनु पत्म

महिम्न एषाम् पितरश् चनेशिरे देवा देवेष्व् अदधुर् अपि क्रतुम् । सम् अविव्यचुर् उत यान्य् अत्विषुर् ऐषाꣳ तनूषु नि विविशुः पुनः

सहोभिर् विश्वम् परि चक्रमू रजः पूर्वा धामान्य् अमिता मिमानाः । तनूषु विश्वा भुवना नि येमिरे प्रासारयन्त पुरुध प्रजा अनु

द्विधा सूनवो ऽसुरꣳ स्वर्विदम् आस्थापयन्त तृतीयेन कर्मणा । स्वाम् प्रजाम् पितरः पित्र्यꣳ सह आवरेष्व् अदधुस् तन्तुम् आततम्

नावा न क्षोदः प्रदिशः पृथिव्याः स्वस्तिभिर् अति दुर्गाणि विश्वा । स्वाम् प्रजाम् बृहदुक्थो महित्वावरेष्व् अदधाद् आ परेषु

मा प्र गाम पथो वयम् मा यज्ञाद् इन्द्र सोमिनः । मान्तः स्थुर् नो अरातयः

यो यज्ञस्य प्रसाधनस् तन्तुर् देवेष्व् आततः । तम् आहुतꣳ नशीमहि

मनो न्व् आ हुवामहे नाराशꣳसेन सोमेन । पितॄणाꣳ च मन्मभिः

आ त एतु मनः पुनः क्रत्वे दक्षाय जीवसे । ज्योक् च सूर्यꣳ दृशे

पुनर् नः पितरो मनो ददातु दैव्यो जनः । जीवꣳ व्रातꣳ सचेमहि

वयꣳ सोम व्रते तव मनस् तनूषु बिभ्रतः । प्रजावन्तः सचेमहि

यत् ते यमꣳ वैवस्वतम् मनो जगाम दूरकम् । तत् त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे

यत् ते दिवꣳ यत् पृथिवीम् मनो जगाम दूरकम् । तत् त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे

यत् ते भूमिꣳ चतुर्भृष्टिम् मनो जगाम दूरकम् । तत् त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे

यत् ते चतस्रः प्रदिशो मनो जगाम दूरकम् । तत् त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे

यत् ते समुद्रम् अर्णवम् मनो जगाम दूरकम् । तत् त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे

यत् ते मरीचीः प्रवतो मनो जगाम दूरकम् । तत् त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे

यत् ते अपो यद् ओषधीर् मनो जगाम दूरकम् । तत् त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे

यत् ते सूर्यꣳ यद् उषसम् मनो जगाम दूरकम् । तत् त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे

यत् ते पर्वतान् बृहतो मनो जगाम दूरकम् । तत् त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे

यत् ते विश्वम् इदꣳ जगन् मनो जगाम दूरकम् । तत् त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे

यत् ते पराः परावतो मनो जगाम दूरकम् । तत् त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे

यत् ते भूतꣳ च भव्यꣳ च मनो जगाम दूरकम् । तत् त आ वर्तयामसीह क्षयाय जीवसे

प्र तार्य् आयुः प्रतरꣳ नवीयः स्थातारेव क्रतुमता रथस्य । अध च्यवान उत् तवीत्य् अर्थम् परातरꣳ सु निरृतिर् जिहीताम्

सामन् नु राये निधिमन् न्व् अन्नꣳ करामहे सु पुरुध श्रवाꣳसि । ता नो विश्वानि जरिता ममत्तु परातरꣳ सु निरृतिर् जिहीताम्

अभी ष्व् अ१र्यः पौꣳस्यैर् भवेम द्यौर् न भूमिꣳ गिरयो नाज्रान् । ता नो विश्वानि जरिता चिकेत परातरꣳ सु निरृतिर् जिहीताम्

मो षु णः सोम मृत्यवे परा दाः पश्येम नु सूर्यम् उच्चरन्तम् । द्युभिर् हितो जरिमा सू नो अस्तु परातरꣳ सु निरृतिर् जिहीताम्

असुनीते मनो अस्मासु धारय जीवातवे सु प्र तिरा न आयुः । रारन्धि नः सूर्यस्य सꣳदृशि घृतेन त्वꣳ तन्वꣳ वर्धयस्व

असुनीते पुनर् अस्मासु चक्षुः पुनः प्राणम् इह नो धेहि भोगम् । ज्योक् पश्येम सूर्यम् उच्चरन्तम् अनुमते मृळया नः स्वस्ति

पुनर् नो असुम् पृथिवी ददातु पुनर् द्यौर् देवी पुनर् अन्तरिक्षम् । पुनर् नः सोमस् तन्वꣳ ददातु पुनः पूषा पथ्या३ꣳ या स्वस्तिः

शꣳ रोदसी सुबन्धवे यह्वी ऋतस्य मातरा । भरताम् अप यद् रपो द्यौः पृथिवि क्षमा रपो मो षु ते किꣳ चनाममत्

अव द्वके अव त्रिका दिवश् चरन्ति भेषजा । क्षमा चरिष्ण्व् एककम् भरताम् अप यद् रपो द्यौः पृथिवि क्षमा रपो मो षु ते किꣳ चनाममत्

सम् इन्द्रेरय गाम् अनड्वाहꣳ य आवहद् उशीनराण्या अनः । भरताम् अप यद् रपो द्यौः पृथिवि क्षमा रपो मो षु ते किꣳ चनाममत्

आ जनꣳ त्वेषसꣳदृशम् माहीनानाम् उपस्तुतम् । अगन्म बिभ्रतो नमः

असमातिꣳ नितोशनꣳ त्वेषꣳ निययिनꣳ रथम् । भजेरथस्य सत्पतिम्

यो जनान् महिषाꣳ इवातितस्थौ पवीरवान् । उतापवीरवान् युधा

यस्येक्ष्वाकुर् उप व्रते रेवान् मराय्य् एधते । दिवीव पञ्च कृष्टयः

इन्द्र क्षत्रासमातिषु रथप्रोष्ठेषु धारय । दिवीव सूर्यꣳ दृशे

अगस्त्यस्य नद्भ्यः सप्ती युनक्षि रोहिता । पणीन् न्य् अक्रमीर् अभि विश्वान् राजन्न् अराधसः

अयम् मातायम् पितायꣳ जीवातुर् आगमत् । इदꣳ तव प्रसर्पणꣳ सुबन्धव् एहि निर् इहि

यथा युगꣳ वरत्रया नह्यन्ति धरुणाय कम् । एवा दाधार ते मनो जीवातवे न मृत्यवे ऽथो अरिष्टतातये

यथेयम् पृथिवी मही दाधारेमान् वनस्पतीन् । एवा दाधार ते मनो जीवातवे न मृत्यवे ऽथो अरिष्टतातये

यमाद् अहꣳ वैवस्वतात् सुबन्धोर् मन आभरम् । जीवातवे न मृत्यवे ऽथो अरिष्टतातये

न्य१ग् वातो ऽव वाति न्यक् तपति सूर्यः । नीचीनम् अघ्न्या दुहे न्यग् भवतु ते रपः

अयम् मे हस्तो भगवान् अयम् मे भगवत्तरः । अयम् मे विश्वभेषजो ऽयꣳ शिवाभिमर्शनः

इदम् इत्था रौद्रꣳ गूर्तवचा ब्रह्म क्रत्वा शच्याम् अन्तर् आजौ । क्राणा यद् अस्य पितरा मꣳहनेष्ठाः पर्षत् पक्थे अहन्न् आ सप्त होतॄन्

स इद् दानाय दभ्याय वन्वञ् च्यवानः सूदैर् अमिमीत वेदिम् । तूर्वयाणो गूर्तवचस्तमः क्षोदो न रेत इतऊति सिञ्चत्

मनो न येषु हवनेषु तिग्मꣳ विपः शच्या वनुथो द्रवन्ता । आ यः शर्याभिस् तुविनृम्णो अस्याश्रीणीतादिशꣳ गभस्तौ

कृष्णा यद् गोष्व् अरुणीषु सीदद् दिवो नपाताश्विना हुवे वाम् । वीतम् मे यज्ञम् आ गतम् मे अन्नꣳ ववन्वाꣳसा नेषम् अस्मृतध्रू

प्रथिष्ट यस्य वीरकर्मम् इष्णद् अनुष्ठितꣳ नु नर्यो अपौहत् । पुनस् तद् आ वृहति यत् कनाया दुहितुर् आ अनुभृतम् अनर्वा

मध्या यत् कर्त्वम् अभवद् अभीके कामꣳ कृण्वाने पितरि युवत्याम् । मनानग् रेतो जहतुर् वियन्ता सानौ निषिक्तꣳ सुकृतस्य योनौ

पिता यत् स्वाꣳ दुहितरम् अधिष्कन् क्ष्मया रेतः सꣳजग्मानो नि षिञ्चत् । स्वाध्यो ऽजनयन् ब्रह्म देवा वास्तोष् पतिꣳ व्रतपाꣳ निर् अतक्षन्

स ईꣳ वृषा न फेनम् अस्यद् आजौ स्मद् आ परैद् अप दभ्रचेताः । सरत् पदा न दक्षिणा परावृङ् न ता नु मे पृशन्यो जगृभ्रे

मक्षू न वह्निः प्रजाया उपब्दिर् अग्निꣳ न नग्न उप सीदद् ऊधः । सनितेध्मꣳ सनितोत वाजꣳ स धर्ता जज्ञे सहसा यवीयुत्

मक्षू कनायाः सख्यꣳ नवग्वा ऋतꣳ वदन्त ऋतयुक्तिम् अग्मन् । द्विबर्हसो य उप गोपम् आगुर् अदक्षिणासो अच्युता दुदुक्षन्

मक्षू कनायाः सख्यꣳ नवीयो राधो न रेत ऋतम् इत् तुरण्यन् । शुचि यत् ते रेक्ण आयजन्त सबर्दुघायाः पय उस्रियायाः

पश्वा यत् पश्चा वियुता बुधन्तेति ब्रवीति वक्तरी रराणः । वसोर् वसुत्वा कारवो ऽनेहा विश्वꣳ विवेष्टि द्रविणम् उप क्षु

तद् इन् न्व् अस्य परिषद्वानो अग्मन् पुरू सदन्तो नार्षदम् बिभित्सन् । वि शुष्णस्य सꣳग्रथितम् अनर्वा विदत् पुरुप्रजातस्य गुहा यत्

भर्गो ह नामोत यस्य देवाः स्व१र् ण ये त्रिषधस्थे निषेदुः । अग्निर् ह नामोत जातवेदाः श्रुधी नो होतर् ऋतस्य होताध्रुक्

उत त्या मे रौद्राव् अर्चिमन्ता नासत्याव् इन्द्र गूर्तये यजध्यै । मनुष्वद् वृक्तबर्हिषे रराणा मन्दू हितप्रयसा विक्षु यज्यू

अयꣳ स्तुतो राजा वन्दि वेधा अपश् च विप्रस् तरति स्वसेतुः । स कक्षीवन्तꣳ रेजयत् सो अग्निꣳ नेमिꣳ न चक्रम् अर्वतो रघुद्रु

स द्विबन्धुर् वैतरणो यष्टा सबर्धुꣳ धेनुम् अस्वꣳ दुहध्यै । सꣳ यन् मित्रावरुणा वृञ्ज उक्थैर् ज्येष्ठेभिर् अर्यमणꣳ वरूथैः

तद्बन्धुः सूरिर् दिवि ते धियꣳधा नाभानेदिष्ठो रपति प्र वेनन् । सा नो नाभिः परमास्य वा घाहꣳ तत् पश्चा कतिथश् चिद् आस

इयम् मे नाभिर् इह मे सधस्थम् इमे मे देवा अयम् अस्मि सर्वः । द्विजा अह प्रथमजा ऋतस्येदꣳ धेनुर् अदुहज् जायमाना

अधासु मन्द्रो अरतिर् विभावाव स्यति द्विवर्तनिर् वनेषाट् । ऊर्ध्वा यच् छ्रेणिर् न शिशुर् दन् मक्षू स्थिरꣳ शेवृधꣳ सूत माता

अधा गाव उपमातिꣳ कनाया अनु श्वान्तस्य कस्य चित् परेयुः । श्रुधि त्वꣳ सुद्रविणो नस् त्वꣳ याळ् आश्वघ्नस्य वावृधे सूनृताभिः

अध त्वम् इन्द्र विद्ध्य् अ१स्मान् महो राये नृपते वज्रबाहुः । रक्षा च नो मघोनः पाहि सूरीन् अनेहसस् ते हरिवो अभिष्टौ

अध यद् राजाना गविष्टौ सरत् सरण्युः कारवे जरण्युः । विप्रः प्रेष्ठः स ह्य् एषाम् बभूव परा च वक्षद् उत पर्षद् एनान्

अधा न्व् अस्य जेन्यस्य पुष्टौ वृथा रेभन्त ईमहे तद् ऊ नु । सरण्युर् अस्य सूनुर् अश्वो विप्रश् चासि श्रवसश् च सातौ

युवोर् यदि सख्यायास्मे शर्धाय स्तोमꣳ जुजुषे नमस्वान् । विश्वत्र यस्मिन्न् आ गिरः समीचीः पूर्वीव गातुर् दाशत् सूनृतायै

स गृणानो अद्भिर् देववान् इति सुबन्धुर् नमसा सूक्तैः । वर्धद् उक्थैर् वचोभिर् आ हि नूनꣳ व्य् अध्वैति पयस उस्रियायाः

त ऊ षु णो महो यजत्रा भूत देवास ऊतये सजोषाः । ये वाजाꣳ अनयता वियन्तो ये स्था निचेतारो अमूराः

ये यज्ञेन दक्षिणया समक्ता इन्द्रस्य सख्यम् अमृतत्वम् आनश । तेभ्यो भद्रम् अङ्गिरसो वो अस्तु प्रति गृभ्णीत मानवꣳ सुमेधसः

य उदाजन् पितरो गोमयꣳ वस्व् ऋतेनाभिन्दन् परिवत्सरे वलम् । दीर्घायुत्वम् अङ्गिरसो वो अस्तु प्रति गृभ्णीत मानवꣳ सुमेधसः

य ऋतेन सूर्यम् आरोहयन् दिव्य् अप्रथयन् पृथिवीम् मातरꣳ वि । सुप्रजास्त्वम् अङ्गिरसो वो अस्तु प्रति गृभ्णीत मानवꣳ सुमेधसः

अयꣳ नाभा वदति वल्गु वो गृहे देवपुत्रा ऋषयस् तच् छृणोतन । सुब्रह्मण्यम् अङ्गिरसो वो अस्तु प्रति गृभ्णीत मानवꣳ सुमेधसः

विरूपास इद् ऋषयस् त इद् गम्भीरवेपसः । ते अङ्गिरसः सूनवस् ते अग्नेः परि जज्ञिरे

ये अग्नेः परि जज्ञिरे विरूपासो दिवस् परि । नवग्वो नु दशग्वो अङ्गिरस्तमः सचा देवेषु मꣳहते

इन्द्रेण युजा निः सृजन्त वाघतो व्रजꣳ गोमन्तम् अश्विनम् । सहस्रम् मे ददतो अष्टकर्ण्य१ः श्रवो देवेष्व् अक्रत

प्र नूनꣳ जायताम् अयम् मनुस् तोक्मेव रोहतु । यः सहस्रꣳ शताश्वꣳ सद्यो दानाय मꣳहते

न तम् अश्नोति कश् चन दिव इव सान्व् आरभम् । सावर्ण्यस्य दक्षिणा वि सिन्धुर् इव पप्रथे

उत दासा परिविषे स्मद्दिष्टी गोपरीणसा । यदुस् तुर्वश् च मामहे

सहस्रदा ग्रामणीर् मा रिषन् मनुः सूर्येणास्य यतमानैतु दक्षिणा । सावर्णेर् देवाः प्र तिरन्त्व् आयुर् यस्मिन्न् अश्रान्ता असनाम वाजम्

परावतो ये दिधिषन्त आप्यम् मनुप्रीतासो जनिमा विवस्वतः । ययातेर् ये नहुष्यस्य बर्हिषि देवा आसते ते अधि ब्रुवन्तु नः

विश्वा हि वो नमस्यानि वन्द्या नामानि देवा उत यज्ञियानि वः । ये स्थ जाता अदितेर् अद्भ्यस् परि ये पृथिव्यास् ते म इह श्रुता हवम्

येभ्यो माता मधुमत् पिन्वते पयः पीयूषꣳ द्यौर् अदितिर् अद्रिबर्हाः । उक्थशुष्मान् वृषभरान् स्वप्नसस् ताꣳ आदित्याꣳ अनु मदा स्वस्तये

नृचक्षसो अनिमिषन्तो अर्हणा बृहद् देवासो अमृतत्वम् आनशुः । ज्योतीरथा अहिमाया अनागसो दिवो वर्ष्माणꣳ वसते स्वस्तये

सम्राजो ये सुवृधो यज्ञम् आययुर् अपरिह्वृता दधिरे दिवि क्षयम् । ताꣳ आ विवास नमसा सुवृक्तिभिर् महो आदित्याꣳ अदितिꣳ स्वस्तये

को वः स्तोमꣳ राधति यꣳ जुजोषथ विश्वे देवासो मनुषो यति ष्ठन । को वो ऽध्वरꣳ तुविजाता अरꣳ करद् यो नः पर्षद् अत्य् अꣳहः स्वस्तये

येभ्यो होत्राम् प्रथमाम् आयेजे मनुः समिद्धाग्निर् मनसा सप्त होतृभिः । त आदित्या अभयꣳ शर्म यच्छत सुगा नः कर्त सुपथा स्वस्तये

य ईशिरे भुवनस्य प्रचेतसो विश्वस्य स्थातुर् जगतश् च मन्तवः । ते नः कृताद् अकृताद् एनसस् पर्य् अद्या देवासः पिपृता स्वस्तये

भरेष्व् इन्द्रꣳ सुहवꣳ हवामहे ऽꣳहोमुचꣳ सुकृतꣳ दैव्यꣳ जनम् । अग्निम् मित्रꣳ वरुणꣳ सातये भगꣳ द्यावापृथिवी मरुतः स्वस्तये

सुत्रामाणम् पृथिवीꣳ द्याम् अनेहसꣳ सुशर्माणम् अदितिꣳ सुप्रणीतिम् । दैवीꣳ नावꣳ स्वरित्राम् अनागसम् अस्रवन्तीम् आ रुहेमा स्वस्तये

विश्वे यजत्रा अधि वोचतोतये त्रायध्वꣳ नो दुरेवाया अभिह्रुतः । सत्यया वो देवहूत्या हुवेम शृण्वतो देवा अवसे स्वस्तये

अपामीवाम् अप विश्वाम् अनाहुतिम् अपारातिꣳ दुर्विदत्राम् अघायतः । आरे देवा द्वेषो अस्मद् युयोतनोरु णः शर्म यच्छता स्वस्तये

अरिष्टः स मर्तो विश्व एधते प्र प्रजाभिर् जायते धर्मणस् परि । यम् आदित्यासो नयथा सुनीतिभिर् अति विश्वानि दुरिता स्वस्तये

यꣳ देवासो ऽवथ वाजसातौ यꣳ शूरसाता मरुतो हिते धने । प्रातर्यावाणꣳ रथम् इन्द्र सानसिम् अरिष्यन्तम् आ रुहेमा स्वस्तये

स्वस्ति नः पथ्यासु धन्वसु स्वस्त्य् अ१प्सु वृजने स्वर्वति । स्वस्ति नः पुत्रकृथेषु योनिषु स्वस्ति राये मरुतो दधातन

स्वस्तिर् इद् धि प्रपथे श्रेष्ठा रेक्णस्वत्य् अभि या वामम् एति । सा नो अमा सो अरणे नि पातु स्वावेशा भवतु देवगोपा

एवा प्लतेः सूनुर् अवीवृधद् वो विश्व आदित्या अदिते मनीषी । ईशानासो नरो अमर्त्येनास्तावि जनो दिव्यो गयेन

कथा देवानाꣳ कतमस्य यामनि सुमन्तु नाम शृण्वताम् मनामहे । को मृळाति कतमो नो मयस् करत् कतम ऊती अभ्य् आ ववर्तति

क्रतूयन्ति क्रतवो हृत्सु धीतयो वेनन्ति वेनाः पतयन्त्य् आ दिशः । न मर्डिता विद्यते अन्य एभ्यो देवेषु मे अधि कामा अयꣳसत

नरा वा शꣳसम् पूषणम् अगोह्यम् अग्निꣳ देवेद्धम् अभ्य् अर्चसे गिरा । सूर्यामासा चन्द्रमसा यमꣳ दिवि त्रितꣳ वातम् उषसम् अक्तुम् अश्विना

कथा कविस् तुवीरवान् कया गिरा बृहस्पतिर् वावृधते सुवृक्तिभिः । अज एकपात् सुहवेभिर् ऋक्वभिर् अहिः शृणोतु बुध्न्यो३ हवीमनि

दक्षस्य वादिते जन्मनि व्रते राजाना मित्रावरुणा विवाससि । अतूर्तपन्थाः पुरुरथो अर्यमा सप्तहोता विषुरूपेषु जन्मसु

ते नो अर्वन्तो हवनश्रुतो हवꣳ विश्वे शृण्वन्तु वाजिनो मितद्रवः । सहस्रसा मेधसाताव् इव त्मना महो ये धनꣳ समिथेषु जभ्रिरे

प्र वो वायुꣳ रथयुजम् पुरꣳधिꣳ स्तोमैः कृणुध्वꣳ सख्याय पूषणम् । ते हि देवस्य सवितुः सवीमनि क्रतुꣳ सचन्ते सचितः सचेतसः

त्रिः सप्त सस्रा नद्यो महीर् अपो वनस्पतीन् पर्वताꣳ अग्निम् ऊतये । कृशानुम् अस्तॄन् तिष्यꣳ सधस्थ आ रुद्रꣳ रुद्रेषु रुद्रियꣳ हवामहे

सरस्वती सरयुः सिन्धुर् ऊर्मिभिर् महो महीर् अवसा यन्तु वक्षणीः । देवीर् आपो मातरः सूदयित्न्वो घृतवत् पयो मधुमन् नो अर्चत

उत माता बृहद्दिवा शृणोतु नस् त्वष्टा देवेभिर् जनिभिः पिता वचः । ऋभुक्षा वाजो रथस्पतिर् भगो रण्वः शꣳसः शशमानस्य पातु नः

रण्वः सꣳदृष्टौ पितुमाꣳ इव क्षयो भद्रा रुद्राणाम् मरुताम् उपस्तुतिः । गोभिः ष्याम यशसो जनेष्व् आ सदा देवास इळया सचेमहि

याम् मे धियम् मरुत इन्द्र देवा अददात वरुण मित्र यूयम् । ताम् पीपयत पयसेव धेनुꣳ कुविद् गिरो अधि रथे वहाथ

कुविद् अङ्ग प्रति यथा चिद् अस्य नः सजात्यस्य मरुतो बुबोधथ । नाभा यत्र प्रथमꣳ सꣳनसामहे तत्र जामित्वम् अदितिर् दधातु नः

ते हि द्यावापृथिवी मातरा मही देवी देवाञ् जन्मना यज्ञिये इतः । उभे बिभृत उभयम् भरीमभिः पुरू रेताꣳसि पितृभिश् च सिञ्चतः

वि षा होत्रा विश्वम् अश्नोति वार्यम् बृहस्पतिर् अरमतिः पनीयसी । ग्रावा यत्र मधुषुद् उच्यते बृहद् अवीवशन्त मतिभिर् मनीषिणः

एवा कविस् तुवीरवाꣳ ऋतज्ञा द्रविणस्युर् द्रविणसश् चकानः । उक्थेभिर् अत्र मतिभिश् च विप्रो ऽपीपयद् गयो दिव्यानि जन्म

एवा प्लतेः सूनुर् अवीवृधद् वो विश्व आदित्या अदिते मनीषी । ईशानासो नरो अमर्त्येनास्तावि जनो दिव्यो गयेन

अग्निर् इन्द्रो वरुणो मित्रो अर्यमा वायुः पूषा सरस्वती सजोषसः । आदित्या विष्णुर् मरुतः स्वर् बृहत् सोमो रुद्रो अदितिर् ब्रह्मणस् पतिः

इन्द्राग्नी वृत्रहत्येषु सत्पती मिथो हिन्वाना तन्वा३ समोकसा । अन्तरिक्षम् मह्य् आ पप्रुर् ओजसा सोमो घृतश्रीर् महिमानम् ईरयन्

तेषाꣳ हि मह्ना महताम् अनर्वणाꣳ स्तोमाꣳ इयर्म्य् ऋतज्ञा ऋतावृधाम् । ये अप्सवम् अर्णवꣳ चित्रराधसस् ते नो रासन्ताम् महये सुमित्र्याः

स्वर्णरम् अन्तरिक्षाणि रोचना द्यावाभूमी पृथिवीꣳ स्कम्भुर् ओजसा । पृक्षा इव महयन्तः सुरातयो देवाः स्तवन्ते मनुषाय सूरयः

मित्राय शिक्ष वरुणाय दाशुषे या सम्राजा मनसा न प्रयुच्छतः । ययोर् धाम धर्मणा रोचते बृहद् ययोर् उभे रोदसी नाधसी वृतौ

या गौर् वर्तनिम् पर्येति निष्कृतम् पयो दुहाना व्रतनीर् अवारतः । सा प्रब्रुवाणा वरुणाय दाशुषे देवेभ्यो दाशद् धविषा विवस्वते

दिवक्षसो अग्निजिह्वा ऋतावृध ऋतस्य योनिꣳ विमृशन्त आसते । द्याꣳ स्कभित्व्य् अ१प आ चक्रुर् ओजसा यज्ञꣳ जनित्वी तन्वी३ नि मामृजुः

परिक्षिता पितरा पूर्वजावरी ऋतस्य योना क्षयतः समोकसा । द्यावापृथिवी वरुणाय सव्रते घृतवत् पयो महिषाय पिन्वतः

पर्जन्यावाता वृषभा पुरीषिणेन्द्रवायू वरुणो मित्रो अर्यमा । देवाꣳ आदित्याꣳ अदितिꣳ हवामहे ये पार्थिवासो दिव्यासो अप्सु ये

त्वष्टारꣳ वायुम् ऋभवो य ओहते दैव्या होतारा उषसꣳ स्वस्तये । बृहस्पतिꣳ वृत्रखादꣳ सुमेधसम् इन्द्रियꣳ सोमꣳ धनसा उ ईमहे

ब्रह्म गाम् अश्वꣳ जनयन्त ओषधीर् वनस्पतीन् पृथिवीम् पर्वताꣳ अपः । सूर्यꣳ दिवि रोहयन्तः सुदानव आर्या व्रता विसृजन्तो अधि क्षमि

भुज्युम् अꣳहसः पिपृथो निर् अश्विना श्यावम् पुत्रꣳ वध्रिमत्या अजिन्वतम् । कमद्युवꣳ विमदायोहथुर् युवꣳ विष्णाप्व१ꣳ विश्वकायाव सृजथः

पावीरवी तन्यतुर् एकपाद् अजो दिवो धर्ता सिन्धुर् आपः समुद्रियः । विश्वे देवासः शृणवन् वचाꣳसि मे सरस्वती सह धीभिः पुरꣳध्या

विश्वे देवाः सह धीभिः पुरꣳध्या मनोर् यजत्रा अमृता ऋतज्ञाः । रातिषाचो अभिषाचः स्वर्विदः स्व१र् गिरो ब्रह्म सूक्तꣳ जुषेरत

देवान् वसिष्ठो अमृतान् ववन्दे ये विश्वा भुवनाभि प्रतस्थुः । ते नो रासन्ताम् उरुगायम् अद्य यूयम् पात स्वस्तिभिः सदा नः

देवान् हुवे बृहच्छ्रवसः स्वस्तये ज्योतिष्कृतो अध्वरस्य प्रचेतसः । ये वावृधुः प्रतरꣳ विश्ववेदस इन्द्रज्येष्ठासो अमृता ऋतावृधः

इन्द्रप्रसूता वरुणप्रशिष्टा ये सूर्यस्य ज्योतिषो भागम् आनशुः । मरुद्गणे वृजने मन्म धीमहि माघोने यज्ञꣳ जनयन्त सूरयः

इन्द्रो वसुभिः परि पातु नो गयम् आदित्यैर् नो अदितिः शर्म यच्छतु । रुद्रो रुद्रेभिर् देवो मृळयाति नस् त्वष्टा नो ग्नाभिः सुविताय जिन्वतु

अदितिर् द्यावापृथिवी ऋतम् महद् इन्द्राविष्णू मरुतः स्वर् बृहत् । देवाꣳ आदित्याꣳ अवसे हवामहे वसून् रुद्रान् सवितारꣳ सुदꣳससम्

सरस्वान् धीभिर् वरुणो धृतव्रतः पूषा विष्णुर् महिमा वायुर् अश्विना । ब्रह्मकृतो अमृता विश्ववेदसः शर्म नो यꣳसन् त्रिवरूथम् अꣳहसः

वृषा यज्ञो वृषणः सन्तु यज्ञिया वृषणो देवा वृषणो हविष्कृतः । वृषणा द्यावापृथिवी ऋतावरी वृषा पर्जन्यो वृषणो वृषस्तुभः

अग्नीषोमा वृषणा वाजसातये पुरुप्रशस्ता वृषणा उप ब्रुवे । याव् ईजिरे वृषणो देवयज्यया ता नः शर्म त्रिवरूथꣳ वि यꣳसतः

धृतव्रताः क्षत्रिया यज्ञनिष्कृतो बृहद्दिवा अध्वराणाम् अभिश्रियः । अग्निहोतार ऋतसापो अद्रुहो ऽपो असृजन्न् अनु वृत्रतूर्ये

द्यावापृथिवी जनयन्न् अभि व्रताप ओषधीर् वनिनानि यज्ञिया । अन्तरिक्षꣳ स्व१र् आ पप्रुर् ऊतये वशꣳ देवासस् तन्वी३ नि मामृजुः

धर्तारो दिव ऋभवः सुहस्ता वातापर्जन्या महिषस्य तन्यतोः । आप ओषधीः प्र तिरन्तु नो गिरो भगो रातिर् वाजिनो यन्तु मे हवम्

समुद्रः सिन्धू रजो अन्तरिक्षम् अज एकपात् तनयित्नुर् अर्णवः । अहिर् बुध्न्यः शृणवद् वचाꣳसि मे विश्वे देवास उत सूरयो मम

स्याम वो मनवो देववीतये प्राञ्चꣳ नो यज्ञम् प्र णयत साधुया । आदित्या रुद्रा वसवः सुदानव इमा ब्रह्म शस्यमानानि जिन्वत

दैव्या होतारा प्रथमा पुरोहित ऋतस्य पन्थाम् अन्व् एमि साधुया । क्षेत्रस्य पतिम् प्रतिवेशम् ईमहे विश्वान् देवाꣳ अमृताꣳ अप्रयुच्छतः

वसिष्ठासः पितृवद् वाचम् अक्रत देवाꣳ ईळाना ऋषिवत् स्वस्तये । प्रीता इव ज्ञातयः कामम् एत्यास्मे देवासो ऽव धूनुता वसु

देवान् वसिष्ठो अमृतान् ववन्दे ये विश्वा भुवनाभि प्रतस्थुः । ते नो रासन्ताम् उरुगायम् अद्य यूयम् पात स्वस्तिभिः सदा नः

इमाꣳ धियꣳ सप्तशीर्ष्णीम् पिता न ऋतप्रजाताम् बृहतीम् अविन्दत् । तुरीयꣳ स्विज् जनयद् विश्वजन्यो ऽयास्य उक्थम् इन्द्राय शꣳसन्

ऋतꣳ शꣳसन्त ऋजु दीध्याना दिवस् पुत्रासो असुरस्य वीराः । विप्रम् पदम् अङ्गिरसो दधाना यज्ञस्य धाम प्रथमम् मनन्त

हꣳसैर् इव सखिभिर् वावदद्भिर् अश्मन्मयानि नहना व्यस्यन् । बृहस्पतिर् अभिकनिक्रदद् गा उत प्रास्तौद् उच् च विद्वाꣳ अगायत्

अवो द्वाभ्याम् पर एकया गा गुहा तिष्ठन्तीर् अनृतस्य सेतौ । बृहस्पतिस् तमसि ज्योतिर् इच्छन्न् उद् उस्रा आकर् वि हि तिस्र आवः

विभिद्या पुरꣳ शयथेम् अपाचीꣳ निस् त्रीणि साकम् उदधेर् अकृन्तत् । बृहस्पतिर् उषसꣳ सूर्यꣳ गाम् अर्कꣳ विवेद स्तनयन्न् इव द्यौः

इन्द्रो वलꣳ रक्षितारꣳ दुघानाꣳ करेणेव वि चकर्ता रवेण । स्वेदाञ्जिभिर् आशिरम् इच्छमानो ऽरोदयत् पणिम् आ गा अमुष्णात्

स ईꣳ सत्येभिः सखिभिः शुचद्भिर् गोधायसꣳ वि धनसैर् अदर्दः । ब्रह्मणस् पतिर् वृषभिर् वराहैर् घर्मस्वेदेभिर् द्रविणꣳ व्य् आनट्

ते सत्येन मनसा गोपतिꣳ गा इयानास इषणयन्त धीभिः । बृहस्पतिर् मिथोअवद्यपेभिर् उद् उस्रिया असृजत स्वयुग्भिः

तꣳ वर्धयन्तो मतिभिः शिवाभिः सिꣳहम् इव नानदतꣳ सधस्थे । बृहस्पतिꣳ वृषणꣳ शूरसातौ भरे-भरे अनु मदेम जिष्णुम्

यदा वाजम् असनद् विश्वरूपम् आ द्याम् अरुक्षद् उत्तराणि सद्म । बृहस्पतिꣳ वृषणꣳ वर्धयन्तो नाना सन्तो बिभ्रतो ज्योतिर् आसा

सत्याम् आशिषꣳ कृणुता वयोधै कीरिꣳ चिद् ध्य् अवथ स्वेभिर् एवैः । पश्चा मृधो अप भवन्तु विश्वास् तद् रोदसी शृणुतꣳ विश्वमिन्वे

इन्द्रो मह्ना महतो अर्णवस्य वि मूर्धानम् अभिनद् अर्बुदस्य । अहन्न् अहिम् अरिणात् सप्त सिन्धून् देवैर् द्यावापृथिवी प्रावतꣳ नः

उदप्रुतो न वयो रक्षमाणा वावदतो अभ्रियस्येव घोषाः । गिरिभ्रजो नोर्मयो मदन्तो बृहस्पतिम् अभ्य् अ१र्का अनावन्

सꣳ गोभिर् आङ्गिरसो नक्षमाणो भग इवेद् अर्यमणꣳ निनाय । जने मित्रो न दम्पती अनक्ति बृहस्पते वाजयाशूꣳर् इवाजौ

साध्वर्या अतिथिनीर् इषिराः स्पार्हाः सुवर्णा अनवद्यरूपाः । बृहस्पतिः पर्वतेभ्यो वितूर्या निर् गा ऊपे यवम् इव स्थिविभ्यः

आप्रुषायन् मधुन ऋतस्य योनिम् अवक्षिपन्न् अर्क उल्काम् इव द्योः । बृहस्पतिर् उद्धरन्न् अश्मनो गा भूम्या उद्नेव वि त्वचम् बिभेद

अप ज्योतिषा तमो अन्तरिक्षाद् उद्नः शीपालम् इव वात आजत् । बृहस्पतिर् अनुमृश्या वलस्याभ्रम् इव वात आ चक्र आ गाः

यदा वलस्य पीयतो जसुम् भेद् बृहस्पतिर् अग्नितपोभिर् अर्कैः । दद्भिर् न जिह्वा परिविष्टम् आदद् आविर् निधीꣳर् अकृणोद् उस्रियाणाम्

बृहस्पतिर् अमत हि त्यद् आसाꣳ नाम स्वरीणाꣳ सदने गुहा यत् । आण्डेव भित्त्वा शकुनस्य गर्भम् उद् उस्रियाः पर्वतस्य त्मनाजत्

अश्नापिनद्धम् मधु पर्य् अपश्यन् मत्स्यꣳ न दीन उदनि क्षियन्तम् । निष् टज् जभार चमसꣳ न वृक्षाद् बृहस्पतिर् विरवेणा विकृत्य

सोषाम् अविन्दत् स स्व१ः सो अग्निꣳ सो अर्केण वि बबाधे तमाꣳसि । बृहस्पतिर् गोवपुषो वलस्य निर् मज्जानꣳ न पर्वणो जभार

हिमेव पर्णा मुषिता वनानि बृहस्पतिनाकृपयद् वलो गाः । अनानुकृत्यम् अपुनश् चकार यात् सूर्यामासा मिथ उच्चरातः

अभि श्यावꣳ न कृशनेभिर् अश्वꣳ नक्षत्रेभिः पितरो द्याम् अपिꣳशन् । रात्र्याꣳ तमो अदधुर् ज्योतिर् अहन् बृहस्पतिर् भिनद् अद्रिꣳ विदद् गाः

इदम् अकर्म नमो अभ्रियाय यः पूर्वीर् अन्व् आनोनवीति । बृहस्पतिः स हि गोभिः सो अश्वैः स वीरेभिः स नृभिर् नो वयो धात्

भद्रा अग्नेर् वध्र्यश्वस्य सꣳदृशो वामी प्रणीतिः सुरणा उपेतयः । यद् ईꣳ सुमित्रा विशो अग्र इन्धते घृतेनाहुतो जरते दविद्युतत्

घृतम् अग्नेर् वध्र्यश्वस्य वर्धनꣳ घृतम् अन्नꣳ घृतम् व् अस्य मेदनम् । घृतेनाहुत उर्विया वि पप्रथे सूर्य इव रोचते सर्पिरासुतिः

यत् ते मनुर् यद् अनीकꣳ सुमित्रः समीधे अग्ने तद् इदꣳ नवीयः । स रेवच् छोच स गिरो जुषस्व स वाजꣳ दर्षि स इह श्रवो धाः

यꣳ त्वा पूर्वम् ईळितो वध्र्यश्वः समीधे अग्ने स इदꣳ जुषस्व । स नः स्तिपा उत भवा तनूपा दात्रꣳ रक्षस्व यद् इदꣳ ते अस्मे

भवा द्युम्नी वाध्र्यश्वोत गोपा मा त्वा तारीद् अभिमातिर् जनानाम् । शूर इव धृष्णुश् च्यवनः सुमित्रः प्र नु वोचꣳ वाध्र्यश्वस्य नाम

सम् अज्र्या पर्वत्या३ वसूनि दासा वृत्राण्य् आर्या जिगेथ । शूर इव धृष्णुश् च्यवनो जनानाꣳ त्वम् अग्ने पृतनायूꣳर् अभि ष्याः

दीर्घतन्तुर् बृहदुक्षायम् अग्निः सहस्रस्तरीः शतनीथ ऋभ्वा । द्युमान् द्युमत्सु नृभिर् मृज्यमानः सुमित्रेषु दीदयो देवयत्सु

त्वे धेनुः सुदुघा जातवेदो ऽसश्चतेव समना सबर्धुक् । त्वꣳ नृभिर् दक्षिणावद्भिर् अग्ने सुमित्रेभिर् इध्यसे देवयद्भिः

देवाश् चित् ते अमृता जातवेदो महिमानꣳ वाध्र्यश्व प्र वोचन् । यत् सम्पृच्छम् मानुषीर् विश आयन् त्वꣳ नृभिर् अजयस् त्वावृधेभिः

पितेव पुत्रम् अबिभर् उपस्थे त्वाम् अग्ने वध्र्यश्वः सपर्यन् । जुषाणो अस्य समिधꣳ यविष्ठोत पूर्वाꣳ अवनोर् व्राधतश् चित्

शश्वद् अग्निर् वध्र्यश्वस्य शत्रून् नृभिर् जिगाय सुतसोमवद्भिः । समनꣳ चिद् अदहश् चित्रभानो ऽव व्राधन्तम् अभिनद् वृधश् चित्

अयम् अग्निर् वध्र्यश्वस्य वृत्रहा सनकात् प्रेद्धो नमसोपवाक्यः । स नो अजामीꣳर् उत वा विजामीन् अभि तिष्ठ शर्धतो वाध्र्यश्व

इमाम् मे अग्ने समिधꣳ जुषस्वेळस् पदे प्रति हर्या घृताचीम् । वर्ष्मन् पृथिव्याः सुदिनत्वे अह्नाम् ऊर्ध्वो भव सुक्रतो देवयज्या

आ देवानाम् अग्रयावेह यातु नराशꣳसो विश्वरूपेभिर् अश्वैः । ऋतस्य पथा नमसा मियेधो देवेभ्यो देवतमः सुषूदत्

शश्वत्तमम् ईळते दूत्याय हविष्मन्तो मनुष्यासो अग्निम् । वहिष्ठैर् अश्वैः सुवृता रथेना देवान् वक्षि नि षदेह होता

वि प्रथताꣳ देवजुष्टꣳ तिरश्चा दीर्घꣳ द्राघ्मा सुरभि भूत्व् अस्मे । अहेळता मनसा देव बर्हिर् इन्द्रज्येष्ठाꣳ उशतो यक्षि देवान्

दिवो वा सानु स्पृशता वरीयः पृथिव्या वा मात्रया वि श्रयध्वम् । उशतीर् द्वारो महिना महद्भिर् देवꣳ रथꣳ रथयुर् धारयध्वम्

देवी दिवो दुहितरा सुशिल्पे उषासानक्ता सदताꣳ नि योनौ । आ वाꣳ देवास उशती उशन्त उरौ सीदन्तु सुभगे उपस्थे

ऊर्ध्वो ग्रावा बृहद् अग्निः समिद्धः प्रिया धामान्य् अदितेर् उपस्थे । पुरोहिताव् ऋत्विजा यज्ञे अस्मिन् विदुष्टरा द्रविणम् आ यजेथाम्

तिस्रो देवीर् बर्हिर् इदꣳ वरीय आ सीदत चकृमा वः स्योनम् । मनुष्वद् यज्ञꣳ सुधिता हवीꣳषीळा देवी घृतपदी जुषन्त

देव त्वष्टर् यद् ध चारुत्वम् आनड् यद् अङ्गिरसाम् अभवः सचाभूः । स देवानाम् पाथ उप प्र विद्वाꣳ उशन् यक्षि द्रविणोदः सुरत्नः

वनस्पते रशनया नियूया देवानाम् पाथ उप वक्षि विद्वान् । स्वदाति देवः कृणवद् धवीꣳष्य् अवताꣳ द्यावापृथिवी हवम् मे

आग्ने वह वरुणम् इष्टये न इन्द्रꣳ दिवो मरुतो अन्तरिक्षात् । सीदन्तु बर्हिर् विश्व आ यजत्राः स्वाहा देवा अमृता मादयन्ताम्

बृहस्पते प्रथमꣳ वाचो अग्रꣳ यत् प्रैरत नामधेयꣳ दधानाः । यद् एषाꣳ श्रेष्ठꣳ यद् अरिप्रम् आसीत् प्रेणा तद् एषाꣳ निहितꣳ गुहाविः

सक्तुम् इव तितüना पुनन्तो यत्र धीरा मनसा वाचम् अक्रत । अत्रा सखायः सख्यानि जानते भद्रैषाꣳ लक्ष्मीर् निहिताधि वाचि

यज्ञेन वाचः पदवीयम् आयन् ताम् अन्व् अविन्दन्न् ऋषिषु प्रविष्टाम् । ताम् आभृत्या व्य् अदधुः पुरुत्रा ताꣳ सप्त रेभा अभि सꣳ नवन्ते

उत त्वः पश्यन् न ददर्श वाचम् उत त्वः शृण्वन् न शृणोत्य् एनाम् । उतो त्वस्मै तन्व१ꣳ वि सस्रे जायेव पत्य उशती सुवासाः

उत त्वꣳ सख्ये स्थिरपीतम् आहुर् नैनꣳ हिन्वन्त्य् अपि वाजिनेषु । अधेन्वा चरति माययैष वाचꣳ शुश्रुवाꣳ अफलाम् अपुष्पाम्

यस् तित्याज सचिविदꣳ सखायꣳ न तस्य वाच्य् अपि भागो अस्ति । यद् ईꣳ शृणोत्य् अलकꣳ शृणोति नहि प्रवेद सुकृतस्य पन्थाम्

अक्षण्वन्तः कर्णवन्तः सखायो मनोजवेष्व् असमा बभूवुः । आदघ्नास उपकक्षास उ त्वे ह्रदा इव स्नात्वा उ त्वे ददृश्रे

हृदा तष्टेषु मनसो जवेषु यद् ब्राह्मणाः सꣳयजन्ते सखायः । अत्राह त्वꣳ वि जहुर् वेद्याभिर् ओहब्रह्माणो वि चरन्त्य् उ त्वे

इमे ये नार्वाङ् न परश् चरन्ति न ब्राह्मणासो न सुतेकरासः । त एते वाचम् अभिपद्य पापया सिरीस् तन्त्रꣳ तन्वते अप्रजज्ञयः

सर्वे नन्दन्ति यशसागतेन सभासाहेन सख्या सखायः । किल्बिषस्पृत् पितुषणिर् ह्य् एषाम् अरꣳ हितो भवति वाजिनाय

ऋचाꣳ त्वः पोषम् आस्ते पुपुष्वान् गायत्रꣳ त्वो गायति शक्वरीषु । ब्रह्मा त्वो वदति जातविद्याꣳ यज्ञस्य मात्राꣳ वि मिमीत उ त्वः

देवानाꣳ नु वयꣳ जाना प्र वोचाम विपन्यया । उक्थेषु शस्यमानेषु यः पश्याद् उत्तरे युगे

ब्रह्मणस् पतिर् एता सꣳ कर्मार इवाधमत् । देवानाम् पूर्व्ये युगे ऽसतः सद् अजायत

देवानाꣳ युगे प्रथमे ऽसतः सद् अजायत । तद् आशा अन्व् अजायन्त तद् उत्तानपदस् परि

भूर् जज्ञ उत्तानपदो भुव आशा अजायन्त । अदितेर् दक्षो अजायत दक्षाद् व् अदितिः परि

अदितिर् ह्य् अजनिष्ट दक्ष या दुहिता तव । ताꣳ देवा अन्व् अजायन्त भद्रा अमृतबन्धवः

यद् देवा अदः सलिले सुसꣳरब्धा अतिष्ठत । अत्रा वो नृत्यताम् इव तीव्रो रेणुर् अपायत

यद् देवा यतयो यथा भुवनान्य् अपिन्वत । अत्रा समुद्र आ गूळ्हम् आ सूर्यम् अजभर्तन

अष्टौ पुत्रासो अदितेर् ये जातास् तन्व१स् परि । देवाꣳ उप प्रैत् सप्तभिः परा मार्ताण्डम् आस्यत्

सप्तभिः पुत्रैर् अदितिर् उप प्रैत् पूर्व्यꣳ युगम् । प्रजायै मृत्यवे त्वत् पुनर् मार्ताण्डम् आभरत्

जनिष्ठा उग्रः सहसे तुराय मन्द्र ओजिष्ठो बहुलाभिमानः । अवर्धन्न् इन्द्रम् मरुतश् चिद् अत्र माता यद् वीरꣳ दधनद् धनिष्ठा

द्रुहो निषत्ता पृशनी चिद् एवैः पुरू शꣳसेन वावृधुष् ट इन्द्रम् । अभीवृतेव ता महापदेन ध्वान्तात् प्रपित्वाद् उद् अरन्त गर्भाः

ऋष्वा ते पादा प्र यज् जिगास्य् अवर्धन् वाजा उत ये चिद् अत्र । त्वम् इन्द्र सालावृकान् सहस्रम् आसन् दधिषे अश्विना ववृत्याः

समना तूर्णिर् उप यासि यज्ञम् आ नासत्या सख्याय वक्षि । वसाव्याम् इन्द्र धारयः सहस्राश्विना शूर ददतुर् मघानि

मन्दमान ऋताद् अधि प्रजायै सखिभिर् इन्द्र इषिरेभिर् अर्थम् । आभिर् हि माया उप दस्युम् आगान् मिहः प्र तम्रा अवपत् तमाꣳसि

सनामाना चिद् ध्वसयो न्य् अस्मा अवाहन्न् इन्द्र उषसो यथानः । ऋष्वैर् अगच्छः सखिभिर् निकामैः साकम् प्रतिष्ठा हृद्या जघन्थ

त्वꣳ जघन्थ नमुचिम् मखस्युꣳ दासꣳ कृण्वान ऋषये विमायम् । त्वꣳ चकर्थ मनवे स्योनान् पथो देवत्राञ्जसेव यानान्

त्वम् एतानि पप्रिषे वि नामेशान इन्द्र दधिषे गभस्तौ । अनु त्वा देवाः शवसा मदन्त्य् उपरिबुध्नान् वनिनश् चकर्थ

चक्रꣳ यद् अस्याप्स्व् आ निषत्तम् उतो तद् अस्मै मध्व् इच् चच्छद्यात् । पृथिव्याम् अतिषितꣳ यद् ऊधः पयो गोष्व् अदधा ओषधीषु

अश्वाद् इयायेति यद् वदन्त्य् ओजसो जातम् उत मन्य एनम् । मन्योर् इयाय हर्म्येषु तस्थौ यतः प्रजज्ञ इन्द्रो अस्य वेद

वयः सुपर्णा उप सेदुर् इन्द्रम् प्रियमेधा ऋषयो नाधमानाः । अप ध्वान्तम् ऊर्णुहि पूर्धि चक्षुर् मुमुग्ध्य् अ१स्मान् निधयेव बद्धान्

वसूनाꣳ वा चर्कृष इयक्षन् धिया वा यज्ञैर् वा रोदस्योः । अर्वन्तो वा ये रयिमन्तः सातौ वनुꣳ वा ये सुश्रुणꣳ सुश्रुतो धुः

हव एषाम् असुरो नक्षत द्याꣳ श्रवस्यता मनसा निꣳसत क्षाम् । चक्षाणा यत्र सुविताय देवा द्यौर् न वारेभिः कृणवन्त स्वैः

इयम् एषाम् अमृतानाꣳ गीः सर्वताता ये कृपणन्त रत्नम् । धियꣳ च यज्ञꣳ च साधन्तस् ते नो धान्तु वसव्य१म् असामि

आ तत् त इन्द्रायवः पनन्ताभि य ऊर्वꣳ गोमन्तꣳ तितृत्सान् । सकृत्स्व१ꣳ ये पुरुपुत्राम् महीꣳ सहस्रधाराम् बृहतीꣳ दुदुक्षन्

शचीव इन्द्रम् अवसे कृणुध्वम् अनानतꣳ दमयन्तम् पृतन्यून् । ऋभुक्षणम् मघवानꣳ सुवृक्तिम् भर्ता यो वज्रꣳ नर्यम् पुरुक्षुः

यद् वावान पुरुतमम् पुराषाळ् आ वृत्रहेन्द्रो नामान्य् अप्राः । अचेति प्रासहस् पतिस् तुविष्मान् यद् ईम् उश्मसि कर्तवे करत् तत्

प्र सु व आपो महिमानम् उत्तमꣳ कारुर् वोचाति सदने विवस्वतः । प्र सप्त-सप्त त्रेधा हि चक्रमुः प्र सृत्वरीणाम् अति सिन्धुर् ओजसा

प्र ते ऽरदद् वरुणो यातवे पथः सिन्धो यद् वाजाꣳ अभ्य् अद्रवस् त्वम् । भूम्या अधि प्रवता यासि सानुना यद् एषाम् अग्रꣳ जगताम् इरज्यसि

दिवि स्वनो यतते भूम्योपर्य् अनन्तꣳ शुष्मम् उद् इयर्ति भानुना । अभ्राद् इव प्र स्तनयन्ति वृष्टयः सिन्धुर् यद् एति वृषभो न रोरुवत्

अभि त्वा सिन्धो शिशुम् इन् न मातरो वाश्रा अर्षन्ति पयसेव धेनवः । राजेव युध्वा नयसि त्वम् इत् सिचौ यद् आसाम् अग्रम् प्रवताम् इनक्षसि

इमम् मे गङ्गे यमुने सरस्वति शुतुद्रि स्तोमꣳ सचता परुष्ण्य् आ । असिक्न्या मरुद्वृधे वितस्तयार्जीकीये शृणुह्य् आ सुषोमया

तृष्टामया प्रथमꣳ यातवे सजूः सुसर्त्वा रसया श्वेत्या त्या । त्वꣳ सिन्धो कुभया गोमतीꣳ क्रुमुम् मेहत्न्वा सरथꣳ याभिर् ईयसे

ऋजीत्य् एनी रुशती महित्वा परि ज्रयाꣳसि भरते रजाꣳसि । अदब्धा सिन्धुर् अपसाम् अपस्तमाश्वा न चित्रा वपुषीव दर्शता

स्वश्वा सिन्धुः सुरथा सुवासा हिरण्ययी सुकृता वाजिनीवती । ऊर्णावती युवतिः सीलमावत्य् उताधि वस्ते सुभगा मधुवृधम्

सुखꣳ रथꣳ युयुजे सिन्धुर् अश्विनꣳ तेन वाजꣳ सनिषद् अस्मिन्न् आजौ । महान् ह्य् अस्य महिमा पनस्यते ऽदब्धस्य स्वयशसो विरप्शिनः

आ व ऋञ्जस ऊर्जाꣳ व्युष्टिष्व् इन्द्रम् मरुतो रोदसी अनक्तन । उभे यथा नो अहनी सचाभुवा सदः-सदो वरिवस्यात उद्भिदा

तद् उ श्रेष्ठꣳ सवनꣳ सुनोतनात्यो न हस्तयतो अद्रिः सोतरि । विदद् ध्य् अ१र्यो अभिभूति पौꣳस्यम् महो राये चित् तरुते यद् अर्वतः

तद् इद् ध्य् अस्य सवनꣳ विवेर् अपो यथा पुरा मनवे गातुम् अश्रेत् । गोअर्णसि त्वाष्ट्रे अश्वनिर्णिजि प्रेम् अध्वरेष्व् अध्वराꣳ अशिश्रयुः

अप हत रक्षसो भङ्गुरावतः स्कभायत निरृतिꣳ सेधतामतिम् । आ नो रयिꣳ सर्ववीरꣳ सुनोतन देवाव्यम् भरत श्लोकम् अद्रयः

दिवश् चिद् आ वो ऽमवत्तरेभ्यो विभ्वना चिद् आश्वपस्तरेभ्यः । वायोश् चिद् आ सोमरभस्तरेभ्यो ऽग्नेश् चिद् अर्च पितुकृत्तरेभ्यः

भुरन्तु नो यशसः सोत्व् अन्धसो ग्रावाणो वाचा दिविता दिवित्मता । नरो यत्र दुहते काम्यम् मध्व् आघोषयन्तो अभितो मिथस्तुरः

सुन्वन्ति सोमꣳ रथिरासो अद्रयो निर् अस्य रसꣳ गविषो दुहन्ति ते । दुहन्त्य् ऊधर् उपसेचनाय कꣳ नरो हव्या न मर्जयन्त आसभिः

एते नरः स्वपसो अभूतन य इन्द्राय सुनुथ सोमम् अद्रयः । वामꣳ-वामꣳ वो दिव्याय धाम्ने वसु-वसु वः पार्थिवाय सुन्वते

अभ्रप्रुषो न वाचा प्रुषा वसु हविष्मन्तो न यज्ञा विजानुषः । सुमारुतꣳ न ब्रह्माणम् अर्हसे गणम् अस्तोष्य् एषाꣳ न शोभसे

श्रिये मर्यासो अञ्जीꣳर् अकृण्वत सुमारुतꣳ न पूर्वीर् अति क्षपः । दिवस् पुत्रास एता न येतिर आदित्यासस् ते अक्रा न वावृधुः

प्र ये दिवः पृथिव्या न बर्हणा त्मना रिरिच्रे अभ्रान् न सूर्यः । पाजस्वन्तो न वीराः पनस्यवो रिशादसो न मर्या अभिद्यवः

युष्माकम् बुध्ने अपाꣳ न यामनि विथुर्यति न मही श्रथर्यति । विश्वप्सुर् यज्ञो अर्वाग् अयꣳ सु वः प्रयस्वन्तो न सत्राच आ गत

यूयꣳ धूर्षु प्रयुजो न रश्मिभिर् ज्योतिष्मन्तो न भासा व्युष्टिषु । श्येनासो न स्वयशसो रिशादसः प्रवासो न प्रसितासः परिप्रुषः

प्र यद् वहध्वे मरुतः पराकाद् यूयम् महः सꣳवरणस्य वस्वः । विदानासो वसवो राध्यस्याराच् चिद् द्वेषः सनुतर् युयोत

य उदृचि यज्ञे अध्वरेष्ठा मरुद्भ्यो न मानुषो ददाशत् । रेवत् स वयो दधते सुवीरꣳ स देवानाम् अपि गोपीथे अस्तु

ते हि यज्ञेषु यज्ञियास ऊमा आदित्येन नाम्ना शम्भविष्ठाः । ते नो ऽवन्तु रथतूर् मनीषाम् महश् च यामन्न् अध्वरे चकानाः

विप्रासो न मन्मभिः स्वाध्यो देवाव्यो३ न यज्ञैः स्वप्नसः । राजानो न चित्राः सुसꣳदृशः क्षितीनाꣳ न मर्या अरेपसः

अग्निर् न ये भ्राजसा रुक्मवक्षसो वातासो न स्वयुजः सद्यऊतयः । प्रज्ञातारो न ज्येष्ठाः सुनीतयः सुशर्माणो न सोमा ऋतꣳ यते

वातासो न ये धुनयो जिगत्नवो ऽग्नीनाꣳ न जिह्वा विरोकिणः । वर्मण्वन्तो न योधाः शिमीवन्तः पितॄणाꣳ न शꣳसाः सुरातयः

रथानाꣳ न ये१ ऽराः सनाभयो जिगीवाꣳसो न शूरा अभिद्यवः । वरेयवो न मर्या घृतप्रुषो ऽभिस्वर्तारो अर्कꣳ न सुष्टुभः

अश्वासो न ये ज्येष्ठास आशवो दिधिषवो न रथ्यः सुदानवः । आपो न निम्नैर् उदभिर् जिगत्नवो विश्वरूपा अङ्गिरसो न सामभिः

ग्रावाणो न सूरयः सिन्धुमातर आदर्दिरासो अद्रयो न विश्वहा । शिशूला न क्रीळयः सुमातरो महाग्रामो न यामन्न् उत त्विषा

उषसाꣳ न केतवो ऽध्वरश्रियः शुभꣳयवो नाञ्जिभिर् व्य् अश्वितन् । सिन्धवो न ययियो भ्राजदृष्टयः परावतो न योजनानि ममिरे

सुभागान् नो देवाः कृणुता सुरत्नान् अस्मान् स्तोतॄन् मरुतो वावृधानाः । अधि स्तोत्रस्य सख्यस्य गात सनाद् धि वो रत्नधेयानि सन्ति

अपश्यम् अस्य महतो महित्वम् अमर्त्यस्य मर्त्यासु विक्षु । नाना हनू विभृते सम् भरेते असिन्वती बप्सती भूर्य् अत्तः

गुहा शिरो निहितम् ऋधग् अक्षी असिन्वन्न् अत्ति जिह्वया वनानि । अत्राण्य् अस्मै पड्भिः सम् भरन्त्य् उत्तानहस्ता नमसाधि विक्षु

प्र मातुः प्रतरꣳ गुह्यम् इच्छन् कुमारो न वीरुधः सर्पद् उर्वीः । ससꣳ न पक्वम् अविदच् छुचन्तꣳ रिरिह्वाꣳसꣳ रिप उपस्थे अन्तः

तद् वाम् ऋतꣳ रोदसी प्र ब्रवीमि जायमानो मातरा गर्भो अत्ति । नाहꣳ देवस्य मर्त्यश् चिकेताग्निर् अङ्ग विचेताः स प्रचेताः

यो अस्मा अन्नꣳ तृष्व् आ३दधात्य् आज्यैर् घृतैर् जुहोति पुष्यति । तस्मै सहस्रम् अक्षभिर् वि चक्षे ऽग्ने विश्वतः प्रत्यङ्ङ् असि त्वम्

किꣳ देवेषु त्यज एनश् चकर्थाग्ने पृच्छामि नु त्वाम् अविद्वान् । अक्रीळन् क्रीळन् हरिर् अत्तवे ऽदन् वि पर्वशश् चकर्त गाम् इवासिः

विषूचो अश्वान् युयुजे वनेजा ऋजीतिभी रशनाभिर् गृभीतान् । चक्षदे मित्रो वसुभिः सुजातः सम् आनृधे पर्वभिर् वावृधानः

अग्निः सप्तिꣳ वाजम्भरꣳ ददात्य् अग्निर् वीरꣳ श्रुत्यꣳ कर्मनिःष्ठाम् । अग्नी रोदसी वि चरत् समञ्जन्न् अग्निर् नारीꣳ वीरकुक्षिम् पुरꣳधिम्

अग्नेर् अप्नसः समिद् अस्तु भद्राग्निर् मही रोदसी आ विवेश । अग्निर् एकꣳ चोदयत् समत्स्व् अग्निर् वृत्राणि दयते पुरूणि

अग्निर् ह त्यꣳ जरतः कर्णम् आवाग्निर् अद्भ्यो निर् अदहज् जरूथम् । अग्निर् अत्रिꣳ घर्म उरुष्यद् अन्तर् अग्निर् नृमेधम् प्रजयासृजत् सम्

अग्निर् दाद् द्रविणꣳ वीरपेशा अग्निर् ऋषिꣳ यः सहस्रा सनोति । अग्निर् दिवि हव्यम् आ ततानाग्नेर् धामानि विभृता पुरुत्रा

अग्निम् उक्थैर् ऋषयो वि ह्वयन्ते ऽग्निꣳ नरो यामनि बाधितासः । अग्निꣳ वयो अन्तरिक्षे पतन्तो ऽग्निः सहस्रा परि याति गोनाम्

अग्निꣳ विश ईळते मानुषीर् या अग्निम् मनुषो नहुषो वि जाताः । अग्निर् गान्धर्वीम् पथ्याम् ऋतस्याग्नेर् गव्यूतिर् घृत आ निषत्ता

अग्नये ब्रह्म ऋभवस् ततक्षुर् अग्निम् महाम् अवोचामा सुवृक्तिम् । अग्ने प्राव जरितारꣳ यविष्ठाग्ने महि द्रविणम् आ यजस्व

य इमा विश्वा भुवनानि जुह्वद् ऋषिर् होता न्य् असीदत् पिता नः । स आशिषा द्रविणम् इच्छमानः प्रथमच्छद् अवराꣳ आ विवेश

किꣳ स्विद् आसीद् अधिष्ठानम् आरम्भणꣳ कतमत् स्वित् कथासीत् । यतो भूमिꣳ जनयन् विश्वकर्मा वि द्याम् और्णोन् महिना विश्वचक्षाः

विश्वतश्चक्षुर् उत विश्वतोमुखो विश्वतोबाहुर् उत विश्वतस्पात् । सम् बाहुभ्याꣳ धमति सम् पतत्रैर् द्यावाभूमी जनयन् देव एकः

किꣳ स्विद् वनꣳ क उ स वृक्ष आस यतो द्यावापृथिवी निष्टतक्षुः । मनीषिणो मनसा पृच्छतेद् उ तद् यद् अध्यतिष्ठद् भुवनानि धारयन्

या ते धामानि परमाणि यावमा या मध्यमा विश्वकर्मन्न् उतेमा । शिक्षा सखिभ्यो हविषि स्वधावः स्वयꣳ यजस्व तन्वꣳ वृधानः

विश्वकर्मन् हविषा वावृधानः स्वयꣳ यजस्व पृथिवीम् उत द्याम् । मुह्यन्त्व् अन्ये अभितो जनास इहास्माकम् मघवा सूरिर् अस्तु

वाचस् पतिꣳ विश्वकर्माणम् ऊतये मनोजुवꣳ वाजे अद्या हुवेम । स नो विश्वानि हवनानि जोषद् विश्वशम्भूर् अवसे साधुकर्मा

चक्षुषः पिता मनसा हि धीरो घृतम् एने अजनन् नन्नमाने । यदेद् अन्ता अददृहन्त पूर्व आद् इद् द्यावापृथिवी अप्रथेताम्

विश्वकर्मा विमना आद् विहाया धाता विधाता परमोत सꣳदृक् । तेषाम् इष्टानि सम् इषा मदन्ति यत्रा सप्तऋषीन् पर एकम् आहुः

यो नः पिता जनिता यो विधाता धामानि वेद भुवनानि विश्वा । यो देवानाꣳ नामधा एक एव तꣳ सम्प्रश्नम् भुवना यन्त्य् अन्या

त आयजन्त द्रविणꣳ सम् अस्मा ऋषयः पूर्वे जरितारो न भूना । असूर्ते सूर्ते रजसि निषत्ते ये भूतानि समकृण्वन्न् इमानि

परो दिवा पर एना पृथिव्या परो देवेभिर् असुरैर् यद् अस्ति । कꣳ स्विद् गर्भम् प्रथमꣳ दध्र आपो यत्र देवाः समपश्यन्त विश्वे

तम् इद् गर्भम् प्रथमꣳ दध्र आपो यत्र देवाः समगच्छन्त विश्वे । अजस्य नाभाव् अध्य् एकम् अर्पितꣳ यस्मिन् विश्वानि भुवनानि तस्थुः

न तꣳ विदाथ य इमा जजानान्यद् युष्माकम् अन्तरम् बभूव । नीहारेण प्रावृता जल्प्या चासुतृप उक्थशासश् चरन्ति

यस् ते मन्यो ऽविधद् वज्र सायक सह ओजः पुष्यति विश्वम् आनुषक् । साह्याम दासम् आर्यꣳ त्वया युजा सहस्कृतेन सहसा सहस्वता

मन्युर् इन्द्रो मन्युर् एवास देवो मन्युर् होता वरुणो जातवेदाः । मन्युꣳ विश ईळते मानुषीर् याः पाहि नो मन्यो तपसा सजोषाः

अभीहि मन्यो तवसस् तवीयान् तपसा युजा वि जहि शत्रून् । अमित्रहा वृत्रहा दस्युहा च विश्वा वसून्य् आ भरा त्वꣳ नः

त्वꣳ हि मन्यो अभिभूत्योजाः स्वयम्भूर् भामो अभिमातिषाहः । विश्वचर्षणिः सहुरिः सहावान् अस्मास्व् ओजः पृतनासु धेहि

अभागः सन्न् अप परेतो अस्मि तव क्रत्वा तविषस्य प्रचेतः । तꣳ त्वा मन्यो अक्रतुर् जिहीळाहꣳ स्वा तनूर् बलदेयाय मेहि

अयꣳ ते अस्म्य् उप मेह्य् अर्वाङ् प्रतीचीनः सहुरे विश्वधायः । मन्यो वज्रिन्न् अभि माम् आ ववृत्स्व हनाव दस्यूꣳर् उत बोध्य् आपेः

अभि प्रेहि दक्षिणतो भवा मे ऽधा वृत्राणि जङ्घनाव भूरि । जुहोमि ते धरुणम् मध्वो अग्रम् उभा उपाꣳशु प्रथमा पिबाव

त्वया मन्यो सरथम् आरुजन्तो हर्षमाणासो धृषिता मरुत्वः । तिग्मेषव आयुधा सꣳशिशाना अभि प्र यन्तु नरो अग्निरूपाः

अग्निर् इव मन्यो त्विषितः सहस्व सेनानीर् नः सहुरे हूत एधि । हत्वाय शत्रून् वि भजस्व वेद ओजो मिमानो वि मृधो नुदस्व

सहस्व मन्यो अभिमातिम् अस्मे रुजन् मृणन् प्रमृणन् प्रेहि शत्रून् । उग्रꣳ ते पाजो नन्व् आ रुरुध्रे वशी वशꣳ नयस एकज त्वम्

एको बहूनाम् असि मन्यव् ईळितो विशꣳ-विशꣳ युधये सꣳ शिशाधि । अकृत्तरुक् त्वया युजा वयꣳ द्युमन्तꣳ घोषꣳ विजयाय कृण्महे

विजेषकृद् इन्द्र इवानवब्रवो३ ऽस्माकम् मन्यो अधिपा भवेह । प्रियꣳ ते नाम सहुरे गृणीमसि विद्मा तम् उत्सꣳ यत आबभूथ

आभूत्या सहजा वज्र सायक सहो बिभर्ष्य् अभिभूत उत्तरम् । क्रत्वा नो मन्यो सह मेद्य् एधि महाधनस्य पुरुहूत सꣳसृजि

सꣳसृष्टꣳ धनम् उभयꣳ समाकृतम् अस्मभ्यꣳ दत्ताꣳ वरुणश् च मन्युः । भियꣳ दधाना हृदयेषु शत्रवः पराजितासो अप नि लयन्ताम्

सत्येनोत्तभिता भूमिः सूर्येणोत्तभिता द्यौः । ऋतेनादित्यास् तिष्ठन्ति दिवि सोमो अधि श्रितः

सोमेनादित्या बलिनः सोमेन पृथिवी मही । अथो नक्षत्राणाम् एषाम् उपस्थे सोम आहितः

सोमम् मन्यते पपिवान् यत् सम्पिꣳषन्त्य् ओषधिम् । सोमꣳ यम् ब्रह्माणो विदुर् न तस्याश्नाति कश् चन

आच्छद्विधानैर् गुपितो बार्हतैः सोम रक्षितः । ग्राव्णाम् इच् छृण्वन् तिष्ठसि न ते अश्नाति पार्थिवः

यत् त्वा देव प्रपिबन्ति तत आ प्यायसे पुनः । वायुः सोमस्य रक्षिता समानाम् मास आकृतिः

रैभ्य् आसीद् अनुदेयी नाराशꣳसी न्योचनी । सूर्याया भद्रम् इद् वासो गाथयैति परिष्कृतम्

चित्तिर् आ उपबर्हणꣳ चक्षुर् आ अभ्यञ्जनम् । द्यौर् भूमिः कोश आसीद् यद् अयात् सूर्या पतिम्

स्तोमा आसन् प्रतिधयः कुरीरꣳ छन्द ओपशः । सूर्याया अश्विना वराग्निर् आसीत् पुरोगवः

सोमो वधूयुर् अभवद् अश्विनास्ताम् उभा वरा । सूर्याꣳ यत् पत्ये शꣳसन्तीम् मनसा सविताददात्

मनो अस्या अन आसीद् द्यौर् आसीद् उत च्छदिः । शुक्राव् अनड्वाहाव् आस्ताꣳ यद् अयात् सूर्या गृहम्

ऋक्सामाभ्याम् अभिहितौ गावौ ते सामनाव् इतः । श्रोत्रꣳ ते चक्रे आस्ताꣳ दिवि पन्थाश् चराचारः

शुची ते चक्रे यात्या व्यानो अक्ष आहतः । अनो मनस्मयꣳ सूर्यारोहत् प्रयती पतिम्

सूर्याया वहतुः प्रागात् सविता यम् अवासृजत् । अघासु हन्यन्ते गावो ऽर्जुन्योः पर्य् उह्यते

यद् अश्विना पृच्छमानाव् अयातꣳ त्रिचक्रेण वहतुꣳ सूर्यायाः । विश्वे देवा अनु तद् वाम् अजानन् पुत्रः पितराव् अवृणीत पूषा

यद् अयातꣳ शुभस् पती वरेयꣳ सूर्याम् उप । क्वैकꣳ चक्रꣳ वाम् आसीत् क्व देष्ट्राय तस्थथुः

द्वे ते चक्रे सूर्ये ब्रह्माण ऋतुथा विदुः । अथैकꣳ चक्रꣳ यद् गुहा तद् अद्धातय इद् विदुः

सूर्यायै देवेभ्यो मित्राय वरुणाय च । ये भूतस्य प्रचेतस इदꣳ तेभ्यो ऽकरꣳ नमः