Ṛgveda Saṃhitā — Maṇḍala 8

मण्डल ८ मा चिद् अन्यद् वि शꣳसत सखायो मा रिषण्यत । इन्द्रम् इत् स्तोता वृषणꣳ सचा सुते मुहुर् उक्था च शꣳसत

अवक्रक्षिणꣳ वृषभꣳ यथाजुरꣳ गाꣳ न चर्षणीसहम् । विद्वेषणꣳ सꣳवननोभयꣳकरम् मꣳहिष्ठम् उभयाविनम्

यच् चिद् धि त्वा जना इमे नाना हवन्त ऊतये । अस्माकम् ब्रह्मेदम् इन्द्र भूतु ते ऽहा विश्वा च वर्धनम्

वि तर्तूर्यन्ते मघवन् विपश्चितो ऽर्यो विपो जनानाम् । उप क्रमस्व पुरुरूपम् आ भर वाजꣳ नेदिष्ठम् ऊतये

महे चन त्वाम् अद्रिवः परा शुल्काय देयाम् । न सहस्राय नायुताय वज्रिवो न शताय शतामघ

वस्याꣳ इन्द्रासि मे पितुर् उत भ्रातुर् अभुञ्जतः । माता च मे छदयथः समा वसो वसुत्वनाय राधसे

क्वेयथ क्वेद् असि पुरुत्रा चिद् धि ते मनः । अलर्षि युध्म खजकृत् पुरꣳदर प्र गायत्रा अगासिषुः

प्रास्मै गायत्रम् अर्चत वावातुर् यः पुरꣳदरः । याभिः काण्वस्योप बर्हिर् आसदꣳ यासद् वज्री भिनत् पुरः

ये ते सन्ति दशग्विनः शतिनो ये सहस्रिणः । अश्वासो ये ते वृषणो रघुद्रुवस् तेभिर् नस् तूयम् आ गहि

आ त्व् अ१द्य सबर्दुघाꣳ हुवे गायत्रवेपसम् । इन्द्रꣳ धेनुꣳ सुदुघाम् अन्याम् इषम् उरुधाराम् अरꣳकृतम्

यत् तुदत् सूर एतशꣳ वङ्कू वातस्य पर्णिना । वहत् कुत्सम् आर्जुनेयꣳ शतक्रतुः त्सरद् गन्धर्वम् अस्तृतम्

य ऋते चिद् अभिश्रिषः पुरा जत्रुभ्य आतृदः । सꣳधाता सꣳधिम् मघवा पुरूवसुर् इष्कर्ता विह्रुतम् पुनः

मा भूम निष्ट्या इवेन्द्र त्वद् अरणा इव । वनानि न प्रजहितान्य् अद्रिवो दुरोषासो अमन्महि

अमन्महीद् अनाशवो ऽनुग्रासश् च वृत्रहन् । सकृत् सु ते महता शूर राधसा अनु स्तोमम् मुदीमहि

यदि स्तोमम् मम श्रवद् अस्माकम् इन्द्रम् इन्दवः । तिरः पवित्रꣳ ससृवाꣳस आशवो मन्दन्तु तुग्र्यावृधः

आ त्व् अ१द्य सधस्तुतिꣳ वावातुः सख्युर् आ गहि । उपस्तुतिर् मघोनाम् प्र त्वावत्व् अधा ते वश्मि सुष्टुतिम्

सोता हि सोमम् अद्रिभिर् एम् एनम् अप्सु धावत । गव्या वस्त्रेव वासयन्त इन् नरो निर् धुक्षन् वक्षणाभ्यः

अध ज्मो अध वा दिवो बृहतो रोचनाद् अधि । अया वर्धस्व तन्वा गिरा ममा जाता सुक्रतो पृण

इन्द्राय सु मदिन्तमꣳ सोमꣳ सोता वरेण्यम् । शक्र एणम् पीपयद् विश्वया धिया हिन्वानꣳ न वाजयुम्

मा त्वा सोमस्य गल्दया सदा याचन्न् अहꣳ गिरा । भूर्णिम् मृगꣳ न सवनेषु चुक्रुधꣳ क ईशानꣳ न याचिषत्

मदेनेषितम् मदम् उग्रम् उग्रेण शवसा । विश्वेषाꣳ तरुतारम् मदच्युतम् मदे हि ष्मा ददाति नः

शेवारे वार्या पुरु देवो मर्ताय दाशुषे । स सुन्वते च स्तुवते च रासते विश्वगूर्तो अरिष्टुतः

एन्द्र याहि मत्स्व चित्रेण देव राधसा । सरो न प्रास्य् उदरꣳ सपीतिभिर् आ सोमेभिर् उरु स्फिरम्

आ त्वा सहस्रम् आ शतꣳ युक्ता रथे हिरण्यये । ब्रह्मयुजो हरय इन्द्र केशिनो वहन्तु सोमपीतये

आ त्वा रथे हिरण्यये हरी मयूरशेप्या । शितिपृष्ठा वहताम् मध्वो अन्धसो विवक्षणस्य पीतये

पिबा त्व् अ१स्य गिर्वणः सुतस्य पूर्वपा इव । परिष्कृतस्य रसिन इयम् आसुतिश् चारुर् मदाय पत्यते

य एको अस्ति दꣳसना महाꣳ उग्रो अभि व्रतैः । गमत् स शिप्री न स योषद् आ गमद् धवꣳ न परि वर्जति

त्वम् पुरꣳ चरिष्ण्वꣳ वधैः शुष्णस्य सम् पिणक् । त्वम् भा अनु चरो अध द्विता यद् इन्द्र हव्यो भुवः

मम त्वा सूर उदिते मम मध्यꣳदिने दिवः । मम प्रपित्वे अपिशर्वरे वसव् आ स्तोमासो अवृत्सत

स्तुहि स्तुहीद् एते घा ते मꣳहिष्ठासो मघोनाम् । निन्दिताश्वः प्रपथी परमज्या मघस्य मेध्यातिथे

आ यद् अश्वान् वनन्वतः श्रद्धयाहꣳ रथे रुहम् । उत वामस्य वसुनश् चिकेतति यो अस्ति याद्वः पशुः

य ऋज्रा मह्यम् मामहे सह त्वचा हिरण्यया । एष विश्वान्य् अभ्य् अस्तु सौभगासङ्गस्य स्वनद्रथः

अध प्लायोगिर् अति दासद् अन्यान् आसङ्गो अग्ने दशभिः सहस्रैः । अधोक्षणो दश मह्यꣳ रुशन्तो नळा इव सरसो निर् अतिष्ठन्

अन्व् अस्य स्थूरꣳ ददृशे पुरस्ताद् अनस्थ ऊरुर् अवरम्बमाणः । शश्वती नार्य् अभिचक्ष्याह सुभद्रम् अर्य भोजनम् बिभर्षि

इदꣳ वसो सुतम् अन्धः पिबा सुपूर्णम् उदरम् । अनाभयिन् ररिमा ते

नृभिर् धूतः सुतो अश्नैर् अव्यो वारैः परिपूतः । अश्वो न निक्तो नदीषु

तꣳ ते यवꣳ यथा गोभिः स्वादुम् अकर्म श्रीणन्तः । इन्द्र त्वास्मिन् सधमादे

इन्द्र इत् सोमपा एक इन्द्रः सुतपा विश्वायुः । अन्तर् देवान् मर्त्याꣳश् च

न यꣳ शुक्रो न दुराशीर् न तृप्रा उरुव्यचसम् । अपस्पृण्वते सुहार्दम्

गोभिर् यद् ईम् अन्ये अस्मन् मृगꣳ न व्रा मृगयन्ते । अभित्सरन्ति धेनुभिः

त्रय इन्द्रस्य सोमाः सुतासः सन्तु देवस्य । स्वे क्षये सुतपाव्नः

त्रयः कोशासः श्चोतन्ति तिस्रश् चम्व१ः सुपूर्णाः । समाने अधि भार्मन्

शुचिर् असि पुरुनिःष्ठाः क्षीरैर् मध्यत आशीर्तः । दध्ना मन्दिष्ठः शूरस्य

इमे त इन्द्र सोमास् तीव्रा अस्मे सुतासः । शुक्रा आशिरꣳ याचन्ते

ताꣳ आशिरम् पुरोळाशम् इन्द्रेमꣳ सोमꣳ श्रीणीहि । रेवन्तꣳ हि त्वा शृणोमि

हृत्सु पीतासो युध्यन्ते दुर्मदासो न सुरायाम् । ऊधर् न नग्ना जरन्ते

रेवाꣳ इद् रेवतः स्तोता स्यात् त्वावतो मघोनः । प्रेद् उ हरिवः श्रुतस्य

उक्थꣳ चन शस्यमानम् अगोर् अरिर् आ चिकेत । न गायत्रꣳ गीयमानम्

मा न इन्द्र पीयत्नवे मा शर्धते परा दाः । शिक्षा शचीवः शचीभिः

वयम् उ त्वा तदिदर्था इन्द्र त्वायन्तः सखायः । कण्वा उक्थेभिर् जरन्ते

न घेम् अन्यद् आ पपन वज्रिन्न् अपसो नविष्टौ । तवेद् उ स्तोमꣳ चिकेत

इच्छन्ति देवाः सुन्वन्तꣳ न स्वप्नाय स्पृहयन्ति । यन्ति प्रमादम् अतन्द्राः

ओ षु प्र याहि वाजेभिर् मा हृणीथा अभ्य् अ१स्मान् । महाꣳ इव युवजानिः

मो ष्व् अ१द्य दुर्हणावान् सायꣳ करद् आरे अस्मत् । अश्रीर इव जामाता

विद्मा ह्य् अस्य वीरस्य भूरिदावरीꣳ सुमतिम् । त्रिषु जातस्य मनाꣳसि

आ तू षिञ्च कण्वमन्तꣳ न घा विद्म शवसानात् । यशस्तरꣳ शतमूतेः

ज्येष्ठेन सोतर् इन्द्राय सोमꣳ वीराय शक्राय । भरा पिबन् नर्याय

यो वेदिष्ठो अव्यथिष्व् अश्वावन्तꣳ जरितृभ्यः । वाजꣳ स्तोतृभ्यो गोमन्तम्

पन्यम्-पन्यम् इत् सोतार आ धावत मद्याय । सोमꣳ वीराय शूराय

पाता वृत्रहा सुतम् आ घा गमन् नारे अस्मत् । नि यमते शतमूतिः

एह हरी ब्रह्मयुजा शग्मा वक्षतः सखायम् । गीर्भिः श्रुतꣳ गिर्वणसम्

स्वादवः सोमा आ याहि श्रीताः सोमा आ याहि । शिप्रिन्न् ऋषीवः शचीवो नायम् अच्छा सधमादम्

स्तुतश् च यास् त्वा वर्धन्ति महे राधसे नृम्णाय । इन्द्र कारिणꣳ वृधन्तः

गिरश् च यास् ते गिर्वाह उक्था च तुभ्यꣳ तानि । सत्रा दधिरे शवाꣳसि

एवेद् एष तुविकूर्मिर् वाजाꣳ एको वज्रहस्तः । सनाद् अमृक्तो दयते

हन्ता वृत्रꣳ दक्षिणेनेन्द्रः पुरू पुरुहूतः । महान् महीभिः शचीभिः

यस्मिन् विश्वाश् चर्षणय उत च्यौत्ना ज्रयाꣳसि च । अनु घेन् मन्दी मघोनः

एष एतानि चकारेन्द्रो विश्वा यो ऽति शृण्वे । वाजदावा मघोनाम्

प्रभर्ता रथꣳ गव्यन्तम् अपाकाच् चिद् यम् अवति । इनो वसु स हि वोळ्हा

सनिता विप्रो अर्वद्भिर् हन्ता वृत्रꣳ नृभिः शूरः । सत्यो ऽविता विधन्तम्

यजध्वैनम् प्रियमेधा इन्द्रꣳ सत्राचा मनसा । यो भूत् सोमैः सत्यमद्वा

गाथश्रवसꣳ सत्पतिꣳ श्रवस्कामम् पुरुत्मानम् । कण्वासो गात वाजिनम्

य ऋते चिद् गास् पदेभ्यो दात् सखा नृभ्यः शचीवान् । ये अस्मिन् कामम् अश्रियन्

इत्था धीवन्तम् अद्रिवः काण्वम् मेध्यातिथिम् । मेषो भूतो३ ऽभि यन्न् अयः

शिक्षा विभिन्दो अस्मै चत्वार्य् अयुता ददत् । अष्टा परः सहस्रा

उत सु त्ये पयोवृधा माकी रणस्य नप्त्या । जनित्वनाय मामहे

पिबा सुतस्य रसिनो मत्स्वा न इन्द्र गोमतः । आपिर् नो बोधि सधमाद्यो वृधे३ ऽस्माꣳ अवन्तु ते धियः

भूयाम ते सुमतौ वाजिनो वयम् मा नः स्तर् अभिमातये । अस्माञ् चित्राभिर् अवताद् अभिष्टिभिर् आ नः सुम्नेषु यामय

इमा उ त्वा पुरूवसो गिरो वर्धन्तु या मम । पावकवर्णाः शुचयो विपश्चितो ऽभि स्तोमैर् अनूषत

अयꣳ सहस्रम् ऋषिभिः सहस्कृतः समुद्र इव पप्रथे । सत्यः सो अस्य महिमा गृणे शवो यज्ञेषु विप्रराज्ये

इन्द्रम् इद् देवतातय इन्द्रम् प्रयत्य् अध्वरे । इन्द्रꣳ समीके वनिनो हवामह इन्द्रꣳ धनस्य सातये

इन्द्रो मह्ना रोदसी पप्रथच् छव इन्द्रः सूर्यम् अरोचयत् । इन्द्रे ह विश्वा भुवनानि येमिर इन्द्रे सुवानास इन्दवः

अभि त्वा पूर्वपीतय इन्द्र स्तोमेभिर् आयवः । समीचीनास ऋभवः सम् अस्वरन् रुद्रा गृणन्त पूर्व्यम्

अस्येद् इन्द्रो वावृधे वृष्ण्यꣳ शवो मदे सुतस्य विष्णवि । अद्या तम् अस्य महिमानम् आयवो ऽनु ष्टुवन्ति पूर्वथा

तत् त्वा यामि सुवीर्यꣳ तद् ब्रह्म पूर्वचित्तये । येना यतिभ्यो भृगवे धने हिते येन प्रस्कण्वम् आविथ

येना समुद्रम् असृजो महीर् अपस् तद् इन्द्र वृष्णि ते शवः । सद्यः सो अस्य महिमा न सꣳनशे यꣳ क्षोणीर् अनुचक्रदे

शग्धी न इन्द्र यत् त्वा रयिꣳ यामि सुवीर्यम् । शग्धि वाजाय प्रथमꣳ सिषासते शग्धि स्तोमाय पूर्व्य

शग्धी नो अस्य यद् ध पौरम् आविथ धिय इन्द्र सिषासतः । शग्धि यथा रुशमꣳ श्यावकꣳ कृपम् इन्द्र प्रावः स्वर्णरम्

कन् नव्यो अतसीनाꣳ तुरो गृणीत मर्त्यः । नही न्व् अस्य महिमानम् इन्द्रियꣳ स्वर् गृणन्त आनशुः

कद् उ स्तुवन्त ऋतयन्त देवत ऋषिः को विप्र ओहते । कदा हवम् मघवन्न् इन्द्र सुन्वतः कद् उ स्तुवत आ गमः

उद् उ त्ये मधुमत्तमा गिरः स्तोमास ईरते । सत्राजितो धनसा अक्षितोतयो वाजयन्तो रथा इव

कण्वा इव भृगवः सूर्या इव विश्वम् इद् धीतम् आनशुः । इन्द्रꣳ स्तोमेभिर् महयन्त आयवः प्रियमेधासो अस्वरन्

युक्ष्वा हि वृत्रहन्तम हरी इन्द्र परावतः । अर्वाचीनो मघवन् सोमपीतय उग्र ऋष्वेभिर् आ गहि

इमे हि ते कारवो वावशुर् धिया विप्रासो मेधसातये । स त्वꣳ नो मघवन्न् इन्द्र गिर्वणो वेनो न शृणुधी हवम्

निर् इन्द्र बृहतीभ्यो वृत्रꣳ धनुभ्यो अस्फुरः । निर् अर्बुदस्य मृगयस्य मायिनो निः पर्वतस्य गा आजः

निर् अग्नयो रुरुचुर् निर् उ सूर्यो निः सोम इन्द्रियो रसः । निर् अन्तरिक्षाद् अधमो महाम् अहिꣳ कृषे तद् इन्द्र पौꣳस्यम्

यम् मे दुर् इन्द्रो मरुतः पाकस्थामा कौरयाणः । विश्वेषाꣳ त्मना शोभिष्ठम् उपेव दिवि धावमानम्

रोहितम् मे पाकस्थामा सुधुरꣳ कक्ष्यप्राम् । अदाद् रायो विबोधनम्

यस्मा अन्ये दश प्रति धुरꣳ वहन्ति वह्नयः । अस्तꣳ वयो न तुग्र्यम्

आत्मा पितुस् तनूर् वास ओजोदा अभ्यञ्जनम् । तुरीयम् इद् रोहितस्य पाकस्थामानम् भोजꣳ दातारम् अब्रवम्

यद् इन्द्र प्राग् अपाग् उदङ् न्यग् वा हूयसे नृभिः । सिमा पुरू नृषूतो अस्य् आनवे ऽसि प्रशर्ध तुर्वशे

यद् वा रुमे रुशमे श्यावके कृप इन्द्र मादयसे सचा । कण्वासस् त्वा ब्रह्मभिः स्तोमवाहस इन्द्रा यच्छन्त्य् आ गहि

यथा गौरो अपा कृतꣳ तृष्यन्न् एत्य् अवेरिणम् । आपित्वे नः प्रपित्वे तूयम् आ गहि कण्वेषु सु सचा पिब

मन्दन्तु त्वा मघवन्न् इन्द्रेन्दवो राधोदेयाय सुन्वते । आमुष्या सोमम् अपिबश् चमू सुतꣳ ज्येष्ठꣳ तद् दधिषे सहः

प्र चक्रे सहसा सहो बभञ्ज मन्युम् ओजसा । विश्वे त इन्द्र पृतनायवो यहो नि वृक्षा इव येमिरे

सहस्रेणेव सचते यवीयुधा यस् त आनळ् उपस्तुतिम् । पुत्रम् प्रावर्गꣳ कृणुते सुवीर्ये दाश्नोति नमüक्तिभिः

मा भेम मा श्रमिष्मोग्रस्य सख्ये तव । महत् ते वृष्णो अभिचक्ष्यꣳ कृतम् पश्येम तुर्वशꣳ यदुम्

सव्याम् अनु स्फिग्यꣳ वावसे वृषा न दानो अस्य रोषति । मध्वा सम्पृक्ताः सारघेण धेनवस् तूयम् एहि द्रवा पिब

अश्वी रथी सुरूप इद् गोमाꣳ इद् इन्द्र ते सखा । श्वात्रभाजा वयसा सचते सदा चन्द्रो याति सभाम् उप

ऋश्यो न तृष्यन्न् अवपानम् आ गहि पिबा सोमꣳ वशाꣳ अनु । निमेघमानो मघवन् दिवे-दिव ओजिष्ठꣳ दधिषे सहः

अध्वर्यो द्रावया त्वꣳ सोमम् इन्द्रः पिपासति । उप नूनꣳ युयुजे वृषणा हरी आ च जगाम वृत्रहा

स्वयꣳ चित् स मन्यते दाशुरिर् जनो यत्रा सोमस्य तृम्पसि । इदꣳ ते अन्नꣳ युज्यꣳ समुक्षितꣳ तस्येहि प्र द्रवा पिब

रथेष्ठायाध्वर्यवः सोमम् इन्द्राय सोतन । अधि ब्रध्नस्याद्रयो वि चक्षते सुन्वन्तो दाश्वध्वरम्

उप ब्रध्नꣳ वावाता वृषणा हरी इन्द्रम् अपसु वक्षतः । अर्वाञ्चꣳ त्वा सप्तयो ऽध्वरश्रियो वहन्तु सवनेद् उप

प्र पूषणꣳ वृणीमहे युज्याय पुरूवसुम् । स शक्र शिक्ष पुरुहूत नो धिया तुजे राये विमोचन

सꣳ नः शिशीहि भुरिजोर् इव क्षुरꣳ रास्व रायो विमोचन । त्वे तन् नः सुवेदम् उस्रियꣳ वसु यꣳ त्वꣳ हिनोषि मर्त्यम्

वेमि त्वा पूषन्न् ऋञ्जसे वेमि स्तोतव आघृणे । न तस्य वेम्य् अरणꣳ हि तद् वसो स्तुषे पज्राय साम्ने

परा गावो यवसꣳ कच् चिद् आघृणे नित्यꣳ रेक्णो अमर्त्य । अस्माकम् पूषन्न् अविता शिवो भव मꣳहिष्ठो वाजसातये

स्थूरꣳ राधः शताश्वꣳ कुरुङ्गस्य दिविष्टिषु । राज्ञस् त्वेषस्य सुभगस्य रातिषु तुर्वशेष्व् अमन्महि

धीभिः सातानि काण्वस्य वाजिनः प्रियमेधैर् अभिद्युभिः । षष्टिꣳ सहस्रानु निर्मजाम् अजे निर् यूथानि गवाम् ऋषिः

वृक्षाश् चिन् मे अभिपित्वे अरारणुः । गाम् भजन्त मेहनाश्वम् भजन्त मेहना

दूराद् इहेव यत् सत्य् अरुणप्सुर् अशिश्वितत् । वि भानुꣳ विश्वधातनत्

नृवद् दस्रा मनोयुजा रथेन पृथुपाजसा । सचेथे अश्विनोषसम्

युवाभ्याꣳ वाजिनीवसू प्रति स्तोमा अदृक्षत । वाचꣳ दूतो यथोहिषे

पुरुप्रिया ण ऊतये पुरुमन्द्रा पुरूवसू । स्तुषे कण्वासो अश्विना

मꣳहिष्ठा वाजसातमेषयन्ता शुभस् पती । गन्तारा दाशुषो गृहम्

ता सुदेवाय दाशुषे सुमेधाम् अवितारिणीम् । घृतैर् गव्यूतिम् उक्षतम्

आ नः स्तोमम् उप द्रवत् तूयꣳ श्येनेभिर् आशुभिः । यातम् अश्वेभिर् अश्विना

येभिस् तिस्रः परावतो दिवो विश्वानि रोचना । त्रीꣳर् अक्तून् परिदीयथः

उत नो गोमतीर् इष उत सातीर् अहर्विदा । वि पथः सातये सितम्

आ नो गोमन्तम् अश्विना सुवीरꣳ सुरथꣳ रयिम् । वोळ्हम् अश्वावतीर् इषः

वावृधाना शुभस् पती दस्रा हिरण्यवर्तनी । पिबतꣳ सोम्यम् मधु

अस्मभ्यꣳ वाजिनीवसू मघवद्भ्यश् च सप्रथः । छर्दिर् यन्तम् अदाभ्यम्

नि षु ब्रह्म जनानाꣳ याविष्टꣳ तूयम् आ गतम् । मो ष्व् अ१न्याꣳ उपारतम्

अस्य पिबतम् अश्विना युवम् मदस्य चारुणः । मध्वो रातस्य धिष्ण्या

अस्मे आ वहतꣳ रयिꣳ शतवन्तꣳ सहस्रिणम् । पुरुक्षुꣳ विश्वधायसम्

पुरुत्रा चिद् धि वाꣳ नरा विह्वयन्ते मनीषिणः । वाघद्भिर् अश्विना गतम्

जनासो वृक्तबर्हिषो हविष्मन्तो अरꣳकृतः । युवाꣳ हवन्ते अश्विना

अस्माकम् अद्य वाम् अयꣳ स्तोमो वाहिष्ठो अन्तमः । युवाभ्याम् भूत्व् अश्विना

यो ह वाम् मधुनो दृतिर् आहितो रथचर्षणे । ततः पिबतम् अश्विना

तेन नो वाजिनीवसू पश्वे तोकाय शꣳ गवे । वहतम् पीवरीर् इषः

उत नो दिव्या इष उत सिन्धूꣳर् अहर्विदा । अप द्वारेव वर्षथः

कदा वाꣳ तौग्र्यो विधत् समुद्रे जहितो नरा । यद् वाꣳ रथो विभिष् पतात्

युवꣳ कण्वाय नासत्या ऋपिरिप्ताय हर्म्ये । शश्वद् ऊतीर् दशस्यथः

ताभिर् आ यातम् ऊतिभिर् नव्यसीभिः सुशस्तिभिः । यद् वाꣳ वृषण्वसू हुवे

यथा चित् कण्वम् आवतम् प्रियमेधम् उपस्तुतम् । अत्रिꣳ शिञ्जारम् अश्विना

यथोत कृत्व्ये धने ऽꣳशुꣳ गोष्व् अगस्त्यम् । यथा वाजेषु सोभरिम्

एतावद् वाꣳ वृषण्वसू अतो वा भूयो अश्विना । गृणन्तः सुम्नम् ईमहे

रथꣳ हिरण्यवन्धुरꣳ हिरण्याभीशुम् अश्विना । आ हि स्थाथो दिविस्पृशम्

हिरण्ययी वाꣳ रभिर् ईषा अक्षो हिरण्ययः । उभा चक्रा हिरण्यया

तेन नो वाजिनीवसू परावतश् चिद् आ गतम् । उपेमाꣳ सुष्टुतिम् मम

आ वहेथे पराकात् पूर्वीर् अश्नन्ताव् अश्विना । इषो दासीर् अमर्त्या

आ नो द्युम्नैर् आ श्रवोभिर् आ राया यातम् अश्विना । पुरुश्चन्द्रा नासत्या

एह वाम् प्रुषितप्सवो वयो वहन्तु पर्णिनः । अच्छा स्वध्वरꣳ जनम्

रथꣳ वाम् अनुगायसꣳ य इषा वर्तते सह । न चक्रम् अभि बाधते

हिरण्ययेन रथेन द्रवत्पाणिभिर् अश्वैः । धीजवना नासत्या

युवम् मृगꣳ जागृवाꣳसꣳ स्वदथो वा वृषण्वसू । ता नः पृङ्क्तम् इषा रयिम्

ता मे अश्विना सनीनाꣳ विद्यातꣳ नवानाम् । यथा चिच् चैद्यः कशुः शतम् उष्ट्रानाꣳ ददत् सहस्रा दश गोनाम्

यो मे हिरण्यसꣳदृशो दश राज्ञो अमꣳहत । अधस्पदा इच् चैद्यस्य कृष्टयश् चर्मम्ना अभितो जनाः

माकिर् एना पथा गाद् येनेमे यन्ति चेदयः । अन्यो नेत् सूरिर् ओहते भूरिदावत्तरो जनः

महाꣳ इन्द्रो य ओजसा पर्जन्यो वृष्टिमाꣳ इव । स्तोमैर् वत्सस्य वावृधे

प्रजाम् ऋतस्य पिप्रतः प्र यद् भरन्त वह्नयः । विप्रा ऋतस्य वाहसा

कण्वा इन्द्रꣳ यद् अक्रत स्तोमैर् यज्ञस्य साधनम् । जामि ब्रुवत आयुधम्

सम् अस्य मन्यवे विशो विश्वा नमन्त कृष्टयः । समुद्रायेव सिन्धवः

ओजस् तद् अस्य तित्विष उभे यत् समवर्तयत् । इन्द्रश् चर्मेव रोदसी

वि चिद् वृत्रस्य दोधतो वज्रेण शतपर्वणा । शिरो बिभेद वृष्णिना

इमा अभि प्र णोनुमो विपाम् अग्रेषु धीतयः । अग्नेः शोचिर् न दिद्युतः

गुहा सतीर् उप त्मना प्र यच् छोचन्त धीतयः । कण्वा ऋतस्य धारया

प्र तम् इन्द्र नशीमहि रयिꣳ गोमन्तम् अश्विनम् । प्र ब्रह्म पूर्वचित्तये

अहम् इद् धि पितुष् परि मेधाम् ऋतस्य जग्रभ । अहꣳ सूर्य इवाजनि

अहम् प्रत्नेन मन्मना गिरः शुम्भामि कण्ववत् । येनेन्द्रः शुष्मम् इद् दधे

ये त्वाम् इन्द्र न तुष्टुवुर् ऋषयो ये च तुष्टुवुः । ममेद् वर्धस्व सुष्टुतः

यद् अस्य मन्युर् अध्वनीद् वि वृत्रम् पर्वशो रुजन् । अपः समुद्रम् ऐरयत्

नि शुष्ण इन्द्र धर्णसिꣳ वज्रꣳ जघन्थ दस्यवि । वृषा ह्य् उग्र शृण्विषे

न द्याव इन्द्रम् ओजसा नान्तरिक्षाणि वज्रिणम् । न विव्यचन्त भूमयः

यस् त इन्द्र महीर् अपः स्तभूयमान आशयत् । नि तम् पद्यासु शिश्नथः

य इमे रोदसी मही समीची समजग्रभीत् । तमोभिर् इन्द्र तꣳ गुहः

य इन्द्र यतयस् त्वा भृगवो ये च तुष्टुवुः । ममेद् उग्र श्रुधी हवम्

इमास् त इन्द्र पृश्नयो घृतꣳ दुहत आशिरम् । एनाम् ऋतस्य पिप्युषीः

या इन्द्र प्रस्वस् त्वासा गर्भम् अचक्रिरन् । परि धर्मेव सूर्यम्

त्वाम् इच् छवसस् पते कण्वा उक्थेन वावृधुः । त्वाꣳ सुतास इन्दवः

तवेद् इन्द्र प्रणीतिषूत प्रशस्तिर् अद्रिवः । यज्ञो वितन्तसाय्यः

आ न इन्द्र महीम् इषम् पुरꣳ न दर्षि गोमतीम् । उत प्रजाꣳ सुवीर्यम्

उत त्यद् आश्वश्व्यꣳ यद् इन्द्र नाहुषीष्व् आ । अग्रे विक्षु प्रदीदयत्

अभि व्रजꣳ न तत्निषे सूर उपाकचक्षसम् । यद् इन्द्र मृळयासि नः

यद् अङ्ग तविषीयस इन्द्र प्रराजसि क्षितीः । महाꣳ अपार ओजसा

तꣳ त्वा हविष्मतीर् विश उप ब्रुवत ऊतये । उरुज्रयसम् इन्दुभिः

उपह्वरे गिरीणाꣳ सꣳगथे च नदीनाम् । धिया विप्रो अजायत

अतः समुद्रम् उद्वतश् चिकित्वाꣳ अव पश्यति । यतो विपान एजति

आद् इत् प्रत्नस्य रेतसो ज्योतिष् पश्यन्ति वासरम् । परो यद् इध्यते दिवा

कण्वास इन्द्र ते मतिꣳ विश्वे वर्धन्ति पौꣳस्यम् । उतो शविष्ठ वृष्ण्यम्

इमाम् म इन्द्र सुष्टुतिꣳ जुषस्व प्र सु माम् अव । उत प्र वर्धया मतिम्

उत ब्रह्मण्या वयꣳ तुभ्यम् प्रवृद्ध वज्रिवः । विप्रा अतक्ष्म जीवसे

अभि कण्वा अनूषतापो न प्रवता यतीः । इन्द्रꣳ वनन्वती मतिः

इन्द्रम् उक्थानि वावृधुः समुद्रम् इव सिन्धवः । अनुत्तमन्युम् अजरम्

आ नो याहि परावतो हरिभ्याꣳ हर्यताभ्याम् । इमम् इन्द्र सुतम् पिब

त्वाम् इद् वृत्रहन्तम जनासो वृक्तबर्हिषः । हवन्ते वाजसातये

अनु त्वा रोदसी उभे चक्रꣳ न वर्त्य् एतशम् । अनु सुवानास इन्दवः

मन्दस्वा सु स्वर्णर उतेन्द्र शर्यणावति । मत्स्वा विवस्वतो मती

वावृधान उप द्यवि वृषा वज्र्य् अरोरवीत् । वृत्रहा सोमपातमः

ऋषिर् हि पूर्वजा अस्य् एक ईशान ओजसा । इन्द्र चोष्कूयसे वसु

अस्माकꣳ त्वा सुताꣳ उप वीतपृष्ठा अभि प्रयः । शतꣳ वहन्तु हरयः

इमाꣳ सु पूर्व्याꣳ धियम् मधोर् घृतस्य पिप्युषीम् । कण्वा उक्थेन वावृधुः

इन्द्रम् इद् विमहीनाम् मेधे वृणीत मर्त्यः । इन्द्रꣳ सनिष्युर् ऊतये

अर्वाञ्चꣳ त्वा पुरुष्टुत प्रियमेधस्तुता हरी । सोमपेयाय वक्षतः

शतम् अहꣳ तिरिन्दिरे सहस्रम् पर्शाव् आ ददे । राधाꣳसि याद्वानाम्

त्रीणि शतान्य् अर्वताꣳ सहस्रा दश गोनाम् । ददुष् पज्राय साम्ने

उद् आनट् ककुहो दिवम् उष्ट्राञ् चतुर्युजो ददत् । श्रवसा याद्वꣳ जनम्

प्र यद् वस् त्रिष्टुभम् इषम् मरुतो विप्रो अक्षरत् । वि पर्वतेषु राजथ

यद् अङ्ग तविषीयवो यामꣳ शुभ्रा अचिध्वम् । नि पर्वता अहासत

उद् ईरयन्त वायुभिर् वाश्रासः पृश्निमातरः । धुक्षन्त पिप्युषीम् इषम्

वपन्ति मरुतो मिहम् प्र वेपयन्ति पर्वतान् । यद् यामꣳ यान्ति वायुभिः

नि यद् यामाय वो गिरिर् नि सिन्धवो विधर्मणे । महे शुष्माय येमिरे

युष्माꣳ उ नक्तम् ऊतये युष्मान् दिवा हवामहे । युष्मान् प्रयत्य् अध्वरे

उद् उ त्ये अरुणप्सवश् चित्रा यामेभिर् ईरते । वाश्रा अधि ष्णुना दिवः

सृजन्ति रश्मिम् ओजसा पन्थाꣳ सूर्याय यातवे । ते भानुभिर् वि तस्थिरे

इमाम् मे मरुतो गिरम् इमꣳ स्तोमम् ऋभुक्षणः । इमम् मे वनता हवम्

त्रीणि सराꣳसि पृश्नयो दुदुह्रे वज्रिणे मधु । उत्सꣳ कवन्धम् उद्रिणम्

मरुतो यद् ध वो दिवः सुम्नायन्तो हवामहे । आ तू न उप गन्तन

यूयꣳ हि ष्ठा सुदानवो रुद्रा ऋभुक्षणो दमे । उत प्रचेतसो मदे

आ नो रयिम् मदच्युतम् पुरुक्षुꣳ विश्वधायसम् । इयर्ता मरुतो दिवः

अधीव यद् गिरीणाꣳ यामꣳ शुभ्रा अचिध्वम् । सुवानैर् मन्दध्व इन्दुभिः

एतावतश् चिद् एषाꣳ सुम्नम् भिक्षेत मर्त्यः । अदाभ्यस्य मन्मभिः

ये द्रप्सा इव रोदसी धमन्त्य् अनु वृष्टिभिः । उत्सꣳ दुहन्तो अक्षितम्

उद् उ स्वानेभिर् ईरत उद् रथैर् उद् उ वायुभिः । उत् स्तोमैः पृश्निमातरः

येनाव तुर्वशꣳ यदुꣳ येन कण्वꣳ धनस्पृतम् । राये सु तस्य धीमहि

इमा उ वः सुदानवो घृतꣳ न पिप्युषीर् इषः । वर्धान् काण्वस्य मन्मभिः

क्व नूनꣳ सुदानवो मदथा वृक्तबर्हिषः । ब्रह्मा को वः सपर्यति

नहि ष्म यद् ध वः पुरा स्तोमेभिर् वृक्तबर्हिषः । शर्धाꣳ ऋतस्य जिन्वथ

सम् उ त्ये महतीर् अपः सꣳ क्षोणी सम् उ सूर्यम् । सꣳ वज्रम् पर्वशो दधुः

वि वृत्रम् पर्वशो ययुर् वि पर्वताꣳ अराजिनः । चक्राणा वृष्णि पौꣳस्यम्

अनु त्रितस्य युध्यतः शुष्मम् आवन्न् उत क्रतुम् । अन्व् इन्द्रꣳ वृत्रतूर्ये

विद्युद्धस्ता अभिद्यवः शिप्राः शीर्षन् हिरण्ययीः । शुभ्रा व्य् अञ्जत श्रिये

उशना यत् परावत उक्ष्णो रन्ध्रम् अयातन । द्यौर् न चक्रदद् भिया

आ नो मखस्य दावने ऽश्वैर् हिरण्यपाणिभिः । देवास उप गन्तन

यद् एषाम् पृषती रथे प्रष्टिर् वहति रोहितः । यान्ति शुभ्रा रिणन्न् अपः

सुषोमे शर्यणावत्य् आर्जीके पस्त्यावति । ययुर् निचक्रया नरः

कदा गच्छाथ मरुत इत्था विप्रꣳ हवमानम् । मार्डीकेभिर् नाधमानम्

कद् ध नूनꣳ कधप्रियो यद् इन्द्रम् अजहातन । को वः सखित्व ओहते

सहो षु णो वज्रहस्तैः कण्वासो अग्निम् मरुद्भिः । स्तुषे हिरण्यवाशीभिः

ओ षु वृष्णः प्रयज्यून् आ नव्यसे सुविताय । ववृत्याꣳ चित्रवाजान्

गिरयश् चिन् नि जिहते पर्शानासो मन्यमानाः । पर्वताश् चिन् नि येमिरे

आक्ष्णयावानो वहन्त्य् अन्तरिक्षेण पततः । धातारः स्तुवते वयः

अग्निर् हि जानि पूर्व्यश् छन्दो न सूरो अर्चिषा । ते भानुभिर् वि तस्थिरे

आ नो विश्वाभिर् ऊतिभिर् अश्विना गच्छतꣳ युवम् । दस्रा हिरण्यवर्तनी पिबतꣳ सोम्यम् मधु

आ नूनꣳ यातम् अश्विना रथेन सूर्यत्वचा । भुजी हिरण्यपेशसा कवी गम्भीरचेतसा

आ यातꣳ नहुषस् पर्य् आन्तरिक्षात् सुवृक्तिभिः । पिबाथो अश्विना मधु कण्वानाꣳ सवने सुतम्

आ नो यातꣳ दिवस् पर्य् आन्तरिक्षाद् अधप्रिया । पुत्रः कण्वस्य वाम् इह सुषाव सोम्यम् मधु

आ नो यातम् उपश्रुत्य् अश्विना सोमपीतये । स्वाहा स्तोमस्य वर्धना प्र कवी धीतिभिर् नरा

यच् चिद् धि वाम् पुर ऋषयो जुहूरे ऽवसे नरा । आ यातम् अश्विना गतम् उपेमाꣳ सुष्टुतिम् मम

दिवश् चिद् रोचनाद् अध्य् आ नो गन्तꣳ स्वर्विदा । धीभिर् वत्सप्रचेतसा स्तोमेभिर् हवनश्रुता

किम् अन्ये पर्य् आसते ऽस्मत् स्तोमेभिर् अश्विना । पुत्रः कण्वस्य वाम् ऋषिर् गीर्भिर् वत्सो अवीवृधत्

आ वाꣳ विप्र इहावसे ऽह्वत् स्तोमेभिर् अश्विना । अरिप्रा वृत्रहन्तमा ता नो भूतम् मयोभुवा

आ यद् वाꣳ योषणा रथम् अतिष्ठद् वाजिनीवसू । विश्वान्य् अश्विना युवम् प्र धीतान्य् अगच्छतम्

अतः सहस्रनिर्णिजा रथेना यातम् अश्विना । वत्सो वाम् मधुमद् वचो ऽशꣳसीत् काव्यः कविः

पुरुमन्द्रा पुरूवसू मनोतरा रयीणाम् । स्तोमम् मे अश्विनाव् इमम् अभि वह्नी अनूषाताम्

आ नो विश्वान्य् अश्विना धत्तꣳ राधाꣳस्य् अह्रया । कृतꣳ न ऋत्वियावतो मा नो रीरधतꣳ निदे

यन् नासत्या परावति यद् वा स्थो अध्य् अम्बरे । अतः सहस्रनिर्णिजा रथेना यातम् अश्विना

यो वाꣳ नासत्याव् ऋषिर् गीर्भिर् वत्सो अवीवृधत् । तस्मै सहस्रनिर्णिजम् इषꣳ धत्तꣳ घृतश्चुतम्

प्रास्मा ऊर्जꣳ घृतश्चुतम् अश्विना यच्छतꣳ युवम् । यो वाꣳ सुम्नाय तुष्टवद् वसूयाद् दानुनस् पती

आ नो गन्तꣳ रिशादसेमꣳ स्तोमम् पुरुभुजा । कृतꣳ नः सुश्रियो नरेमा दातम् अभिष्टये

आ वाꣳ विश्वाभिर् ऊतिभिः प्रियमेधा अहूषत । राजन्ताव् अध्वराणाम् अश्विना यामहूतिषु

आ नो गन्तम् मयोभुवाश्विना शम्भुवा युवम् । यो वाꣳ विपन्यू धीतिभिर् गीर्भिर् वत्सो अवीवृधत्

याभिः कण्वम् मेधातिथिꣳ याभिर् वशꣳ दशव्रजम् । याभिर् गोशर्यम् आवतꣳ ताभिर् नो ऽवतꣳ नरा

याभिर् नरा त्रसदस्युम् आवतꣳ कृत्व्ये धने । ताभिः ष्व् अ१स्माꣳ अश्विना प्रावतꣳ वाजसातये

प्र वाꣳ स्तोमाः सुवृक्तयो गिरो वर्धन्त्व् अश्विना । पुरुत्रा वृत्रहन्तमा ता नो भूतम् पुरुस्पृहा

त्रीणि पदान्य् अश्विनोर् आविः सान्ति गुहा परः । कवी ऋतस्य पत्मभिर् अर्वाग् जीवेभ्यस् परि

आ नूनम् अश्विना युवꣳ वत्सस्य गन्तम् अवसे । प्रास्मै यच्छतम् अवृकम् पृथु च्छर्दिर् युयुतꣳ या अरातयः

यद् अन्तरिक्षे यद् दिवि यत् पञ्च मानुषाꣳ अनु । नृम्णꣳ तद् धत्तम् अश्विना

ये वाꣳ दꣳसाꣳस्य् अश्विना विप्रासः परिमामृशुः । एवेत् काण्वस्य बोधतम्

अयꣳ वाꣳ घर्मो अश्विना स्तोमेन परि षिच्यते । अयꣳ सोमो मधुमान् वाजिनीवसू येन वृत्रꣳ चिकेतथः

यद् अप्सु यद् वनस्पतौ यद् ओषधीषु पुरुदꣳससा कृतम् । तेन माविष्टम् अश्विना

यन् नासत्या भुरण्यथो यद् वा देव भिषज्यथः । अयꣳ वाꣳ वत्सो मतिभिर् न विन्धते हविष्मन्तꣳ हि गच्छथः

आ नूनम् अश्विनोर् ऋषिः स्तोमꣳ चिकेत वामया । आ सोमम् मधुमत्तमꣳ घर्मꣳ सिञ्चाद् अथर्वणि

आ नूनꣳ रघुवर्तनिꣳ रथꣳ तिष्ठाथो अश्विना । आ वाꣳ स्तोमा इमे मम नभो न चुच्यवीरत

यद् अद्य वाꣳ नासत्योक्थैर् आचुच्युवीमहि । यद् वा वाणीभिर् अश्विनेवेत् काण्वस्य बोधतम्

यद् वाꣳ कक्षीवाꣳ उत यद् व्यश्व ऋषिर् यद् वाꣳ दीर्घतमा जुहाव । पृथी यद् वाꣳ वैन्यः सादनेष्व् एवेद् अतो अश्विना चेतयेथाम्

यातꣳ छर्दिष्पा उत नः परस्पा भूतꣳ जगत्पा उत नस् तनूपा । वर्तिस् तोकाय तनयाय यातम्

यद् इन्द्रेण सरथꣳ याथो अश्विना यद् वा वायुना भवथः समोकसा । यद् आदित्येभिर् ऋभुभिः सजोषसा यद् वा विष्णोर् विक्रमणेषु तिष्ठथः

यद् अद्याश्विनाव् अहꣳ हुवेय वाजसातये । यत् पृत्सु तुर्वणे सहस् तच् छ्रेष्ठम् अश्विनोर् अवः

आ नूनꣳ यातम् अश्विनेमा हव्यानि वाꣳ हिता । इमे सोमासो अधि तुर्वशे यदाव् इमे कण्वेषु वाम् अथ

यन् नासत्या पराके अर्वाके अस्ति भेषजम् । तेन नूनꣳ विमदाय प्रचेतसा छर्दिर् वत्साय यच्छतम्

अभुत्स्य् उ प्र देव्या साकꣳ वाचाहम् अश्विनोः । व्य् आवर् देव्य् आ मतिꣳ वि रातिम् मर्त्येभ्यः

प्र बोधयोषो अश्विना प्र देवि सूनृते महि । प्र यज्ञहोतर् आनुषक् प्र मदाय श्रवो बृहत्

यद् उषो यासि भानुना सꣳ सूर्येण रोचसे । आ हायम् अश्विनो रथो वर्तिर् याति नृपाय्यम्

यद् आपीतासो अꣳशवो गावो न दुह्र ऊधभिः । यद् वा वाणीर् अनूषत प्र देवयन्तो अश्विना

प्र द्युम्नाय प्र शवसे प्र नृषाह्याय शर्मणे । प्र दक्षाय प्रचेतसा

यन् नूनꣳ धीभिर् अश्विना पितुर् योना निषीदथः । यद् वा सुम्नेभिर् उक्थ्या

यत् स्थो दीर्घप्रसद्मनि यद् वादो रोचने दिवः । यद् वा समुद्रे अध्य् आकृते गृहे ऽत आ यातम् अश्विना

यद् वा यज्ञम् मनवे सम्मिमिक्षथुर् एवेत् काण्वस्य बोधतम् । बृहस्पतिꣳ विश्वान् देवाꣳ अहꣳ हुव इन्द्राविष्णू अश्विनाव् आशुहेषसा

त्या न्व् अ१श्विना हुवे सुदꣳससा गृभे कृता । ययोर् अस्ति प्र णः सख्यꣳ देवेष्व् अध्य् आप्यम्

ययोर् अधि प्र यज्ञा असूरे सन्ति सूरयः । ता यज्ञस्याध्वरस्य प्रचेतसा स्वधाभिर् या पिबतः सोम्यम् मधु

यद् अद्याश्विनाव् अपाग् यत् प्राक् स्थो वाजिनीवसू । यद् द्रुह्यव्य् अनवि तुर्वशे यदौ हुवे वाम् अथ मा गतम्

यद् अन्तरिक्षे पतथः पुरुभुजा यद् वेमे रोदसी अनु । यद् वा स्वधाभिर् अधितिष्ठथो रथम् अत आ यातम् अश्विना

त्वम् अग्ने व्रतपा असि देव आ मर्त्येष्व् आ । त्वꣳ यज्ञेष्व् ईड्यः

त्वम् असि प्रशस्यो विदथेषु सहन्त्य । अग्ने रथीर् अध्वराणाम्

स त्वम् अस्मद् अप द्विषो युयोधि जातवेदः । अदेवीर् अग्ने अरातीः

अन्ति चित् सन्तम् अह यज्ञम् मर्तस्य रिपोः । नोप वेषि जातवेदः

मर्ता अमर्त्यस्य ते भूरि नाम मनामहे । विप्रासो जातवेदसः

विप्रꣳ विप्रासो ऽवसे देवम् मर्तास ऊतये । अग्निꣳ गीर्भिर् हवामहे

आ ते वत्सो मनो यमत् परमाच् चित् सधस्थात् । अग्ने त्वाꣳकामया गिरा

पुरुत्रा हि सदृङ्ङ् असि विशो विश्वा अनु प्रभुः । समत्सु त्वा हवामहे

समत्स्व् अग्निम् अवसे वाजयन्तो हवामहे । वाजेषु चित्रराधसम्

प्रत्नो हि कम् ईड्यो अध्वरेषु सनाच् च होता नव्यश् च सत्सि । स्वाꣳ चाग्ने तन्वम् पिप्रयस्वास्मभ्यꣳ च सौभगम् आ यजस्व

य इन्द्र सोमपातमो मदः शविष्ठ चेतति । येना हꣳसि न्य् अ१त्रिणꣳ तम् ईमहे

येना दशग्वम् अध्रिगुꣳ वेपयन्तꣳ स्वर्णरम् । येना समुद्रम् आविथा तम् ईमहे

येन सिन्धुम् महीर् अपो रथाꣳ इव प्रचोदयः । पन्थाम् ऋतस्य यातवे तम् ईमहे

इमꣳ स्तोमम् अभिष्टये घृतꣳ न पूतम् अद्रिवः । येना नु सद्य ओजसा ववक्षिथ

इमꣳ जुषस्व गिर्वणः समुद्र इव पिन्वते । इन्द्र विश्वाभिर् ऊतिभिर् ववक्षिथ

यो नो देवः परावतः सखित्वनाय मामहे । दिवो न वृष्टिम् प्रथयन् ववक्षिथ

ववक्षुर् अस्य केतव उत वज्रो गभस्त्योः । यत् सूर्यो न रोदसी अवर्धयत्

यदि प्रवृद्ध सत्पते सहस्रम् महिषाꣳ अघः । आद् इत् त इन्द्रियम् महि प्र वावृधे

इन्द्रः सूर्यस्य रश्मिभिर् न्य् अर्शसानम् ओषति । अग्निर् वनेव सासहिः प्र वावृधे

इयꣳ त ऋत्वियावती धीतिर् एति नवीयसी । सपर्यन्ती पुरुप्रिया मिमीत इत्

गर्भो यज्ञस्य देवयुः क्रतुम् पुनीत आनुषक् । स्तोमैर् इन्द्रस्य वावृधे मिमीत इत्

सनिर् मित्रस्य पप्रथ इन्द्रः सोमस्य पीतये । प्राची वाशीव सुन्वते मिमीत इत्

यꣳ विप्रा उक्थवाहसो ऽभिप्रमन्दुर् आयवः । घृतꣳ न पिप्य आसन्य् ऋतस्य यत्

उत स्वराजे अदितिः स्तोमम् इन्द्राय जीजनत् । पुरुप्रशस्तम् ऊतय ऋतस्य यत्

अभि वह्नय ऊतये ऽनूषत प्रशस्तये । न देव विव्रता हरी ऋतस्य यत्

यत् सोमम् इन्द्र विष्णवि यद् वा घ त्रित आप्त्ये । यद् वा मरुत्सु मन्दसे सम् इन्दुभिः

यद् वा शक्र परावति समुद्रे अधि मन्दसे । अस्माकम् इत् सुते रणा सम् इन्दुभिः

यद् वासि सुन्वतो वृधो यजमानस्य सत्पते । उक्थे वा यस्य रण्यसि सम् इन्दुभिः

देवꣳ-देवꣳ वो ऽवस इन्द्रम्-इन्द्रꣳ गृणीषणि । अधा यज्ञाय तुर्वणे व्य् आनशुः

यज्ञेभिर् यज्ञवाहसꣳ सोमेभिः सोमपातमम् । होत्राभिर् इन्द्रꣳ वावृधुर् व्य् आनशुः

महीर् अस्य प्रणीतयः पूर्वीर् उत प्रशस्तयः । विश्वा वसूनि दाशुषे व्य् आनशुः

इन्द्रꣳ वृत्राय हन्तवे देवासो दधिरे पुरः । इन्द्रꣳ वाणीर् अनूषता सम् ओजसे

महान्तम् महिना वयꣳ स्तोमेभिर् हवनश्रुतम् । अर्कैर् अभि प्र णोनुमः सम् ओजसे

न यꣳ विविक्तो रोदसी नान्तरिक्षाणि वज्रिणम् । अमाद् इद् अस्य तित्विषे सम् ओजसः

यद् इन्द्र पृतनाज्ये देवास् त्वा दधिरे पुरः । आद् इत् ते हर्यता हरी ववक्षतुः

यदा वृत्रꣳ नदीवृतꣳ शवसा वज्रिन्न् अवधीः । आद् इत् ते हर्यता हरी ववक्षतुः

यदा ते विष्णुर् ओजसा त्रीणि पदा विचक्रमे । आद् इत् ते हर्यता हरी ववक्षतुः

यदा ते हर्यता हरी वावृधाते दिवे-दिवे । आद् इत् ते विश्वा भुवनानि येमिरे

यदा ते मारुतीर् विशस् तुभ्यम् इन्द्र नियेमिरे । आद् इत् ते विश्वा भुवनानि येमिरे

यदा सूर्यम् अमुꣳ दिवि शुक्रꣳ ज्योतिर् अधारयः । आद् इत् ते विश्वा भुवनानि येमिरे

इमाꣳ त इन्द्र सुष्टुतिꣳ विप्र इयर्ति धीतिभिः । जामिम् पदेव पिप्रतीम् प्राध्वरे

यद् अस्य धामनि प्रिये समीचीनासो अस्वरन् । नाभा यज्ञस्य दोहना प्राध्वरे

सुवीर्यꣳ स्वश्व्यꣳ सुगव्यम् इन्द्र दद्धि नः । होतेव पूर्वचित्तये प्राध्वरे

इन्द्रः सुतेषु सोमेषु क्रतुम् पुनीत उक्थ्यम् । विदे वृधस्य दक्षसो महान् हि षः

स प्रथमे व्योमनि देवानाꣳ सदने वृधः । सुपारः सुश्रवस्तमः सम् अप्सुजित्

तम् अह्वे वाजसातय इन्द्रम् भराय शुष्मिणम् । भवा नः सुम्ने अन्तमः सखा वृधे

इयꣳ त इन्द्र गिर्वणो रातिः क्षरति सुन्वतः । मन्दानो अस्य बर्हिषो वि राजसि

नूनꣳ तद् इन्द्र दद्धि नो यत् त्वा सुन्वन्त ईमहे । रयिꣳ नश् चित्रम् आ भरा स्वर्विदम्

स्तोता यत् ते विचर्षणिर् अतिप्रशर्धयद् गिरः । वया इवानु रोहते जुषन्त यत्

प्रत्नवज् जनया गिरः शृणुधी जरितुर् हवम् । मदे-मदे ववक्षिथा सुकृत्वने

क्रीळन्त्य् अस्य सूनृता आपो न प्रवता यतीः । अया धिया य उच्यते पतिर् दिवः

उतो पतिर् य उच्यते कृष्टीनाम् एक इद् वशी । नमोवृधैर् अवस्युभिः सुते रण

स्तुहि श्रुतꣳ विपश्चितꣳ हरी यस्य प्रसक्षिणा । गन्तारा दाशुषो गृहꣳ नमस्विनः

तूतुजानो महेमते ऽश्वेभिः प्रुषितप्सुभिः । आ याहि यज्ञम् आशुभिः शम् इद् धि ते

इन्द्र शविष्ठ सत्पते रयिꣳ गृणत्सु धारय । श्रवः सूरिभ्यो अमृतꣳ वसुत्वनम्

हवे त्वा सूर उदिते हवे मध्यꣳदिने दिवः । जुषाण इन्द्र सप्तिभिर् न आ गहि

आ तू गहि प्र तु द्रव मत्स्वा सुतस्य गोमतः । तन्तुꣳ तनुष्व पूर्व्यꣳ यथा विदे

यच् छक्रासि परावति यद् अर्वावति वृत्रहन् । यद् वा समुद्रे अन्धसो ऽवितेद् असि

इन्द्रꣳ वर्धन्तु नो गिर इन्द्रꣳ सुतास इन्दवः । इन्द्रे हविष्मतीर् विशो अराणिषुः

तम् इद् विप्रा अवस्यवः प्रवत्वतीभिर् ऊतिभिः । इन्द्रꣳ क्षोणीर् अवर्धयन् वया इव

त्रिकद्रुकेषु चेतनꣳ देवासो यज्ञम् अत्नत । तम् इद् वर्धन्तु नो गिरः सदावृधम्

स्तोता यत् ते अनुव्रत उक्थान्य् ऋतुथा दधे । शुचिः पावक उच्यते सो अद्भुतः

तद् इद् रुद्रस्य चेतति यह्वम् प्रत्नेषु धामसु । मनो यत्रा वि तद् दधुर् विचेतसः

यदि मे सख्यम् आवर इमस्य पाह्य् अन्धसः । येन विश्वा अति द्विषो अतारिम

कदा त इन्द्र गिर्वणः स्तोता भवाति शꣳतमः । कदा नो गव्ये अश्व्ये वसौ दधः

उत ते सुष्टुता हरी वृषणा वहतो रथम् । अजुर्यस्य मदिन्तमꣳ यम् ईमहे

तम् ईमहे पुरुष्टुतꣳ यह्वम् प्रत्नाभिर् ऊतिभिः । नि बर्हिषि प्रिये सदद् अध द्विता

वर्धस्वा सु पुरुष्टुत ऋषिष्टुताभिर् ऊतिभिः । धुक्षस्व पिप्युषीम् इषम् अवा च नः

इन्द्र त्वम् अवितेद् असीत्था स्तुवतो अद्रिवः । ऋताद् इयर्मि ते धियम् मनोयुजम्

इह त्या सधमाद्या युजानः सोमपीतये । हरी इन्द्र प्रतद्वसू अभि स्वर

अभि स्वरन्तु ये तव रुद्रासः सक्षत श्रियम् । उतो मरुत्वतीर् विशो अभि प्रयः

इमा अस्य प्रतूर्तयः पदꣳ जुषन्त यद् दिवि । नाभा यज्ञस्य सꣳ दधुर् यथा विदे

अयꣳ दीर्घाय चक्षसे प्राचि प्रयत्य् अध्वरे । मिमीते यज्ञम् आनुषग् विचक्ष्य

वृषायम् इन्द्र ते रथ उतो ते वृषणा हरी । वृषा त्वꣳ शतक्रतो वृषा हवः

वृषा ग्रावा वृषा मदो वृषा सोमो अयꣳ सुतः । वृषा यज्ञो यम् इन्वसि वृषा हवः

वृषा त्वा वृषणꣳ हुवे वज्रिञ् चित्राभिर् ऊतिभिः । वावन्थ हि प्रतिष्टुतिꣳ वृषा हवः

यद् इन्द्राहꣳ यथा त्वम् ईशीय वस्व एक इत् । स्तोता मे गोषखा स्यात्

शिक्षेयम् अस्मै दित्सेयꣳ शचीपते मनीषिणे । यद् अहꣳ गोपतिः स्याम्

धेनुष् ट इन्द्र सूनृता यजमानाय सुन्वते । गाम् अश्वम् पिप्युषी दुहे

न ते वर्तास्ति राधस इन्द्र देवो न मर्त्यः । यद् दित्ससि स्तुतो मघम्

यज्ञ इन्द्रम् अवर्धयद् यद् भूमिꣳ व्य् अवर्तयत् । चक्राण ओपशꣳ दिवि

वावृधानस्य ते वयꣳ विश्वा धनानि जिग्युषः । ऊतिम् इन्द्रा वृणीमहे

व्य् अ१न्तरिक्षम् अतिरन् मदे सोमस्य रोचना । इन्द्रो यद् अभिनद् वलम्

उद् गा आजद् अङ्गिरोभ्य आविष् कृण्वन् गुहा सतीः । अर्वाञ्चꣳ नुनुदे वलम्

इन्द्रेण रोचना दिवो दृळ्हानि दृꣳहितानि च । स्थिराणि न पराणुदे

अपाम् ऊर्मिर् मदन्न् इव स्तोम इन्द्राजिरायते । वि ते मदा अराजिषुः

त्वꣳ हि स्तोमवर्धन इन्द्रास्य् उक्थवर्धनः । स्तोतॄणाम् उत भद्रकृत्

इन्द्रम् इत् केशिना हरी सोमपेयाय वक्षतः । उप यज्ञꣳ सुराधसम्

अपाम् फेनेन नमुचेः शिर इन्द्रोद् अवर्तयः । विश्वा यद् अजयः स्पृधः

मायाभिर् उत्सिसृप्सत इन्द्र द्याम् आरुरुक्षतः । अव दस्यूꣳर् अधूनुथाः

असुन्वाम् इन्द्र सꣳसदꣳ विषूचीꣳ व्य् अनाशयः । सोमपा उत्तरो भवन्

तम् व् अभि प्र गायत पुरुहूतम् पुरुष्टुतम् । इन्द्रꣳ गीर्भिस् तविषम् आ विवासत

यस्य द्विबर्हसो बृहत् सहो दाधार रोदसी । गिरीꣳर् अज्राꣳ अपः स्वर् वृषत्वना

स राजसि पुरुष्टुतꣳ एको वृत्राणि जिघ्नसे । इन्द्र जैत्रा श्रवस्या च यन्तवे

तꣳ ते मदꣳ गृणीमसि वृषणम् पृत्सु सासहिम् । उ लोककृत्नुम् अद्रिवो हरिश्रियम्

येन ज्योतीꣳष्य् आयवे मनवे च विवेदिथ । मन्दानो अस्य बर्हिषो वि राजसि

तद् अद्या चित् त उक्थिनो ऽनु ष्टुवन्ति पूर्वथा । वृषपत्नीर् अपो जया दिवे-दिवे

तव त्यद् इन्द्रियम् बृहत् तव शुष्मम् उत क्रतुम् । वज्रꣳ शिशाति धिषणा वरेण्यम्

तव द्यौर् इन्द्र पौꣳस्यम् पृथिवी वर्धति श्रवः । त्वाम् आपः पर्वतासश् च हिन्विरे

त्वाꣳ विष्णुर् बृहन् क्षयो मित्रो गृणाति वरुणः । त्वाꣳ शर्धो मदत्य् अनु मारुतम्

त्वꣳ वृषा जनानाम् मꣳहिष्ठ इन्द्र जज्ञिषे । सत्रा विश्वा स्वपत्यानि दधिषे

सत्रा त्वम् पुरुष्टुतꣳ एको वृत्राणि तोशसे । नान्य इन्द्रात् करणम् भूय इन्वति

यद् इन्द्र मन्मशस् त्वा नाना हवन्त ऊतये । अस्माकेभिर् नृभिर् अत्रा स्वर् जय

अरꣳ क्षयाय नो महे विश्वा रूपाण्य् आविशन् । इन्द्रꣳ जैत्राय हर्षया शचीपतिम्

प्र सम्राजꣳ चर्षणीनाम् इन्द्रꣳ स्तोता नव्यꣳ गीर्भिः । नरꣳ नृषाहम् मꣳहिष्ठम्

यस्मिन्न् उक्थानि रण्यन्ति विश्वानि च श्रवस्या । अपाम् अवो न समुद्रे

तꣳ सुष्टुत्या विवासे ज्येष्ठराजम् भरे कृत्नुम् । महो वाजिनꣳ सनिभ्यः

यस्यानूना गभीरा मदा उरवस् तरुत्राः । हर्षुमन्तः शूरसातौ

तम् इद् धनेषु हितेष्व् अधिवाकाय हवन्ते । येषाम् इन्द्रस् ते जयन्ति

तम् इच् च्यौत्नैर् आर्यन्ति तꣳ कृतेभिश् चर्षणयः । एष इन्द्रो वरिवस्कृत्

इन्द्रो ब्रह्मेन्द्र ऋषिर् इन्द्रः पुरू पुरुहूतः । महान् महीभिः शचीभिः

स स्तोम्यः स हव्यः सत्यः सत्वा तुविकूर्मिः । एकश् चित् सन्न् अभिभूतिः

तम् अर्केभिस् तꣳ सामभिस् तꣳ गायत्रैश् चर्षणयः । इन्द्रꣳ वर्धन्ति क्षितयः

प्रणेतारꣳ वस्यो अच्छा कर्तारꣳ ज्योतिः समत्सु । सासह्वाꣳसꣳ युधामित्रान्

स नः पप्रिः पारयाति स्वस्ति नावा पुरुहूतः । इन्द्रो विश्वा अति द्विषः

स त्वꣳ न इन्द्र वाजेभिर् दशस्या च गातुया च । अच्छा च नः सुम्नꣳ नेषि

आ याहि सुषुमा हि त इन्द्र सोमम् पिबा इमम् । एदम् बर्हिः सदो मम

आ त्वा ब्रह्मयुजा हरी वहताम् इन्द्र केशिना । उप ब्रह्माणि नः शृणु

ब्रह्माणस् त्वा वयꣳ युजा सोमपाम् इन्द्र सोमिनः । सुतावन्तो हवामहे

आ नो याहि सुतावतो ऽस्माकꣳ सुष्टुतीर् उप । पिबा सु शिप्रिन्न् अन्धसः

आ ते सिञ्चामि कुक्ष्योर् अनु गात्रा वि धावतु । गृभाय जिह्वया मधु

स्वादुष् टे अस्तु सꣳसुदे मधुमान् तन्वे३ तव । सोमः शम् अस्तु ते हृदे

अयम् उ त्वा विचर्षणे जनीर् इवाभि सꣳवृतः । प्र सोम इन्द्र सर्पतु

तुविग्रीवो वपोदरः सुबाहुर् अन्धसो मदे । इन्द्रो वृत्राणि जिघ्नते

इन्द्र प्रेहि पुरस् त्वꣳ विश्वस्येशान ओजसा । वृत्राणि वृत्रहञ् जहि

दीर्घस् ते अस्त्व् अङ्कुशो येना वसु प्रयच्छसि । यजमानाय सुन्वते

अयꣳ त इन्द्र सोमो निपूतो अधि बर्हिषि । एहीम् अस्य द्रवा पिब

शाचिगो शाचिपूजनायꣳ रणाय ते सुतः । आखण्डल प्र हूयसे

यस् ते शृङ्गवृषो नपात् प्रणपात् कुण्डपाय्यः । न्य् अस्मिन् दध्र आ मनः

वास्तोष् पते ध्रुवा स्थूणाꣳसत्रꣳ सोम्यानाम् । द्रप्सो भेत्ता पुराꣳ शश्वतीनाम् इन्द्रो मुनीनाꣳ सखा

पृदाकुसानुर् यजतो गवेषण एकः सन्न् अभि भूयसः । भूर्णिम् अश्वꣳ नयत् तुजा पुरो गृभेन्द्रꣳ सोमस्य पीतये

इदꣳ ह नूनम् एषाꣳ सुम्नम् भिक्षेत मर्त्यः । आदित्यानाम् अपूर्व्यꣳ सवीमनि

अनर्वाणो ह्य् एषाम् पन्था आदित्यानाम् । अदब्धाः सन्ति पायवः सुगेवृधः

तत् सु नः सविता भगो वरुणो मित्रो अर्यमा । शर्म यच्छन्तु सप्रथो यद् ईमहे

देवेभिर् देव्य् अदिते ऽरिष्टभर्मन्न् आ गहि । स्मत् सूरिभिः पुरुप्रिये सुशर्मभिः

ते हि पुत्रासो अदितेर् विदुर् द्वेषाꣳसि योतवे । अꣳहोश् चिद् उरुचक्रयो ऽनेहसः

अदितिर् नो दिवा पशुम् अदितिर् नक्तम् अद्वयाः । अदितिः पात्व् अꣳहसः सदावृधा

उत स्या नो दिवा मतिर् अदितिर् ऊत्या गमत् । सा शꣳताति मयस् करद् अप स्रिधः

उत त्या दैव्या भिषजा शꣳ नः करतो अश्विना । युयुयाताम् इतो रपो अप स्रिधः

शम् अग्निर् अग्निभिः करच् छꣳ नस् तपतु सूर्यः । शꣳ वातो वात्व् अरपा अप स्रिधः

अपामीवाम् अप स्रिधम् अप सेधत दुर्मतिम् । आदित्यासो युयोतना नो अꣳहसः

युयोता शरुम् अस्मद् आꣳ आदित्यास उतामतिम् । ऋधग् द्वेषः कृणुत विश्ववेदसः

तत् सु नः शर्म यच्छतादित्या यन् मुमोचति । एनस्वन्तꣳ चिद् एनसः सुदानवः

यो नः कश् चिद् रिरिक्षति रक्षस्त्वेन मर्त्यः । स्वैः ष एवै रिरिषीष्ट युर् जनः

सम् इत् तम् अघम् अश्नवद् दुःशꣳसम् मर्त्यꣳ रिपुम् । यो अस्मत्रा दुर्हणावाꣳ उप द्वयुः

पाकत्रा स्थन देवा हृत्सु जानीथ मर्त्यम् । उप द्वयुꣳ चाद्वयुꣳ च वसवः

आ शर्म पर्वतानाम् ओतापाꣳ वृणीमहे । द्यावाक्षामारे अस्मद् रपस् कृतम्

ते नो भद्रेण शर्मणा युष्माकꣳ नावा वसवः । अति विश्वानि दुरिता पिपर्तन

तुचे तनाय तत् सु नो द्राघीय आयुर् जीवसे । आदित्यासः सुमहसः कृणोतन

यज्ञो हीळो वो अन्तर आदित्या अस्ति मृळत । युष्मे इद् वो अपि ष्मसि सजात्ये

बृहद् वरूथम् मरुताꣳ देवꣳ त्रातारम् अश्विना । मित्रम् ईमहे वरुणꣳ स्वस्तये

अनेहो मित्रार्यमन् नृवद् वरुण शꣳस्यम् । त्रिवरूथम् मरुतो यन्त नश् छर्दिः

ये चिद् धि मृत्युबन्धव आदित्या मनवः स्मसि । प्र सू न आयुर् जीवसे तिरेतन

तꣳ गूर्धया स्वर्णरꣳ देवासो देवम् अरतिꣳ दधन्विरे । देवत्रा हव्यम् ओहिरे

विभूतरातिꣳ विप्र चित्रशोचिषम् अग्निम् ईळिष्व यन्तुरम् । अस्य मेधस्य सोम्यस्य सोभरे प्रेम् अध्वराय पूर्व्यम्

यजिष्ठꣳ त्वा ववृमहे देवꣳ देवत्रा होतारम् अमर्त्यम् । अस्य यज्ञस्य सुक्रतुम्

ऊर्जो नपातꣳ सुभगꣳ सुदीदितिम् अग्निꣳ श्रेष्ठशोचिषम् । स नो मित्रस्य वरुणस्य सो अपाम् आ सुम्नꣳ यक्षते दिवि

यः समिधा य आहुती यो वेदेन ददाश मर्तो अग्नये । यो नमसा स्वध्वरः

तस्येद् अर्वन्तो रꣳहयन्त आशवस् तस्य द्युम्नितमꣳ यशः । न तम् अꣳहो देवकृतꣳ कुतश् चन न मर्त्यकृतꣳ नशत्

स्वग्नयो वो अग्निभिः स्याम सूनो सहस ऊर्जाम् पते । सुवीरस् त्वम् अस्मयुः

प्रशꣳसमानो अतिथिर् न मित्रियो ऽग्नी रथो न वेद्यः । त्वे क्षेमासो अपि सन्ति साधवस् त्वꣳ राजा रयीणाम्

सो अद्धा दाश्वध्वरो ऽग्ने मर्तः सुभग स प्रशꣳस्यः । स धीभिर् अस्तु सनिता

यस्य त्वम् ऊर्ध्वो अध्वराय तिष्ठसि क्षयद्वीरः स साधते । सो अर्वद्भिः सनिता स विपन्युभिः स शूरैः सनिता कृतम्

यस्याग्निर् वपुर् गृहे स्तोमꣳ चनो दधीत विश्ववार्यः । हव्या वा वेविषद् विषः

विप्रस्य वा स्तुवतः सहसो यहो मक्षूतमस्य रातिषु । अवोदेवम् उपरिमर्त्यꣳ कृधि वसो विविदुषो वचः

यो अग्निꣳ हव्यदातिभिर् नमोभिर् वा सुदक्षम् आविवासति । गिरा वाजिरशोचिषम्

समिधा यो निशिती दाशद् अदितिꣳ धामभिर् अस्य मर्त्यः । विश्वेत् स धीभिः सुभगो जनाꣳ अति द्युम्नैर् उद्न इव तारिषत्

तद् अग्ने द्युम्नम् आ भर यत् सासहत् सदने कꣳ चिद् अत्रिणम् । मन्युꣳ जनस्य दूढ्यः

येन चष्टे वरुणो मित्रो अर्यमा येन नासत्या भगः । वयꣳ तत् ते शवसा गातुवित्तमा इन्द्रत्वोता विधेमहि

ते घेद् अग्ने स्वाध्यो३ ये त्वा विप्र निदधिरे नृचक्षसम् । विप्रासो देव सुक्रतुम्

त इद् वेदिꣳ सुभग त आहुतिꣳ ते सोतुꣳ चक्रिरे दिवि । त इद् वाजेभिर् जिग्युर् महद् धनꣳ ये त्वे कामꣳ न्येरिरे

भद्रो नो अग्निर् आहुतो भद्रा रातिः सुभग भद्रो अध्वरः । भद्रा उत प्रशस्तयः

भद्रम् मनः कृणुष्व वृत्रतूर्ये येना समत्सु सासहः । अव स्थिरा तनुहि भूरि शर्धताꣳ वनेमा ते अभिष्टिभिः

ईळे गिरा मनुर्हितꣳ यꣳ देवा दूतम् अरतिꣳ न्येरिरे । यजिष्ठꣳ हव्यवाहनम्

तिग्मजम्भाय तरुणाय राजते प्रयो गायस्य् अग्नये । यः पिꣳशते सूनृताभिः सुवीर्यम् अग्निर् घृतेभिर् आहुतः

यदी घृतेभिर् आहुतो वाशीम् अग्निर् भरत उच् चाव च । असुर इव निर्णिजम्

यो हव्यान्य् ऐरयता मनुर्हितो देव आसा सुगन्धिना । विवासते वार्याणि स्वध्वरो होता देवो अमर्त्यः

यद् अग्ने मर्त्यस् त्वꣳ स्याम् अहम् मित्रमहो अमर्त्यः । सहसः सूनव् आहुत

न त्वा रासीयाभिशस्तये वसो न पापत्वाय सन्त्य । न मे स्तोतामतीवा न दुर्हितः स्याद् अग्ने न पापया

पितुर् न पुत्रः सुभृतो दुरोण आ देवाꣳ एतु प्र णो हविः

तवाहम् अग्न ऊतिभिर् नेदिष्ठाभिः सचेय जोषम् आ वसो । सदा देवस्य मर्त्यः

तव क्रत्वा सनेयꣳ तव रातिभिर् अग्ने तव प्रशस्तिभिः । त्वाम् इद् आहुः प्रमतिꣳ वसो ममाग्ने हर्षस्व दातवे

प्र सो अग्ने तवोतिभिः सुवीराभिस् तिरते वाजभर्मभिः । यस्य त्वꣳ सख्यम् आवरः

तव द्रप्सो नीलवान् वाश ऋत्विय इन्धानः सिष्णव् आ ददे । त्वम् महीनाम् उषसाम् असि प्रियः क्षपो वस्तुषु राजसि

तम् आगन्म सोभरयः सहस्रमुष्कꣳ स्वभिष्टिम् अवसे । सम्राजꣳ त्रासदस्यवम्

यस्य ते अग्ने अन्ये अग्नय उपक्षितो वया इव । विपो न द्युम्ना नि युवे जनानाꣳ तव क्षत्राणि वर्धयन्

यम् आदित्यासो अद्रुहः पारꣳ नयथ मर्त्यम् । मघोनाꣳ विश्वेषाꣳ सुदानवः

यूयꣳ राजानः कꣳ चिच् चर्षणीसहः क्षयन्तम् मानुषाꣳ अनु । वयꣳ ते वो वरुण मित्रार्यमन् स्यामेद् ऋतस्य रथ्यः

अदान् मे पौरुकुत्स्यः पञ्चाशतꣳ त्रसदस्युर् वधूनाम् । मꣳहिष्ठो अर्यः सत्पतिः

उत मे प्रयियोर् वयियोः सुवास्त्वा अधि तुग्वनि । तिसॄणाꣳ सप्ततीनाꣳ श्यावः प्रणेता भुवद् वसुर् दियानाम् पतिः

आ गन्ता मा रिषण्यत प्रस्थावानो माप स्थाता समन्यवः । स्थिरा चिन् नमयिष्णवः

वीळुपविभिर् मरुत ऋभुक्षण आ रुद्रासः सुदीतिभिः । इषा नो अद्या गता पुरुस्पृहो यज्ञम् आ सोभरीयवः

विद्मा हि रुद्रियाणाꣳ शुष्मम् उग्रम् मरुताꣳ शिमीवताम् । विष्णोर् एषस्य मीळ्हुषाम्

वि द्वीपानि पापतन् तिष्ठद् दुच्छुनोभे युजन्त रोदसी । प्र धन्वान्य् ऐरत शुभ्रखादयो यद् एजथ स्वभानवः

अच्युता चिद् वो अज्मन्न् आ नानदति पर्वतासो वनस्पतिः । भूमिर् यामेषु रेजते

अमाय वो मरुतो यातवे द्यौर् जिहीत उत्तरा बृहत् । यत्रा नरो देदिशते तनूष्व् आ त्वक्षाꣳसि बाह्वोजसः

स्वधाम् अनु श्रियꣳ नरो महि त्वेषा अमवन्तो वृषप्सवः । वहन्ते अह्रुतप्सवः

गोभिर् वाणो अज्यते सोभरीणाꣳ रथे कोशे हिरण्यये । गोबन्धवः सुजातास इषे भुजे महान्तो नः स्परसे नु

प्रति वो वृषदञ्जयो वृष्णे शर्धाय मारुताय भरध्वम् । हव्या वृषप्रयाव्णे

वृषणश्वेन मरुतो वृषप्सुना रथेन वृषनाभिना । आ श्येनासो न पक्षिणो वृथा नरो हव्या नो वीतये गत

समानम् अञ्ज्य् एषाꣳ वि भ्राजन्ते रुक्मासो अधि बाहुषु । दविद्युतत्य् ऋष्टयः

त उग्रासो वृषण उग्रबाहवो नकिष् टनूषु येतिरे । स्थिरा धन्वान्य् आयुधा रथेषु वो ऽनीकेष्व् अधि श्रियः

येषाम् अर्णो न सप्रथो नाम त्वेषꣳ शश्वताम् एकम् इद् भुजे । वयो न पित्र्यꣳ सहः

तान् वन्दस्व मरुतस् ताꣳ उप स्तुहि तेषाꣳ हि धुनीनाम् । अराणाꣳ न चरमस् तद् एषाꣳ दाना मह्ना तद् एषाम्

सुभगः स व ऊतिष्व् आस पूर्वासु मरुतो व्युष्टिषु । यो वा नूनम् उतासति

यस्य वा यूयम् प्रति वाजिनो नर आ हव्या वीतये गथ । अभि ष द्युम्नैर् उत वाजसातिभिः सुम्ना वो धूतयो नशत्

यथा रुद्रस्य सूनवो दिवो वशन्त्य् असुरस्य वेधसः । युवानस् तथेद् असत्

ये चार्हन्ति मरुतः सुदानवः स्मन् मीळ्हुषश् चरन्ति ये । अतश् चिद् आ न उप वस्यसा हृदा युवान आ ववृध्वम्

यून ऊ षु नविष्ठया वृष्णः पावकाꣳ अभि सोभरे गिरा । गाय गा इव चर्कृषत्

साहा ये सन्ति मुष्टिहेव हव्यो विश्वासु पृत्सु होतृषु । वृष्णश् चन्द्रान् न सुश्रवस्तमान् गिरा वन्दस्व मरुतो अह

गावश् चिद् घा समन्यवः सजात्येन मरुतः सबन्धवः । रिहते ककुभो मिथः

मर्तश् चिद् वो नृतवो रुक्मवक्षस उप भ्रातृत्वम् आयति । अधि नो गात मरुतः सदा हि व आपित्वम् अस्ति निध्रुवि

मरुतो मारुतस्य न आ भेषजस्य वहता सुदानवः । यूयꣳ सखायः सप्तयः

याभिः सिन्धुम् अवथ याभिस् तूर्वथ याभिर् दशस्यथा क्रिविम् । मयो नो भूतोतिभिर् मयोभुवः शिवाभिर् असचद्विषः

यत् सिन्धौ यद् असिक्न्याꣳ यत् समुद्रेषु मरुतः सुबर्हिषः । यत् पर्वतेषु भेषजम्

विश्वम् पश्यन्तो बिभृथा तनूष्व् आ तेना नो अधि वोचत । क्षमा रपो मरुत आतुरस्य न इष्कर्ता विह्रुतम् पुनः

वयम् उ त्वाम् अपूर्व्य स्थूरꣳ न कच् चिद् भरन्तो ऽवस्यवः । वाजे चित्रꣳ हवामहे

उप त्वा कर्मन्न् ऊतये स नो युवोग्रश् चक्राम यो धृषत् । त्वाम् इद् ध्य् अवितारꣳ ववृमहे सखाय इन्द्र सानसिम्

आ याहीम इन्दवो ऽश्वपते गोपत उर्वरापते । सोमꣳ सोमपते पिब

वयꣳ हि त्वा बन्धुमन्तम् अबन्धवो विप्रास इन्द्र येमिम । या ते धामानि वृषभ तेभिर् आ गहि विश्वेभिः सोमपीतये

सीदन्तस् ते वयो यथा गोश्रीते मधौ मदिरे विवक्षणे । अभि त्वाम् इन्द्र नोनुमः

अच्छा च त्वैना नमसा वदामसि किम् मुहुश् चिद् वि दीधयः । सन्ति कामासो हरिवो ददिष् ट्वꣳ स्मो वयꣳ सन्ति नो धियः

नूत्ना इद् इन्द्र ते वयम् ऊती अभूम नहि नू ते अद्रिवः । विद्मा पुरा परीणसः

विद्मा सखित्वम् उत शूर भोज्य१म् आ ते ता वज्रिन्न् ईमहे । उतो समस्मिन्न् आ शिशीहि नो वसो वाजे सुशिप्र गोमति

यो न इदम्-इदम् पुरा प्र वस्य आनिनाय तम् उ वः स्तुषे । सखाय इन्द्रम् ऊतये

हर्यश्वꣳ सत्पतिꣳ चर्षणीसहꣳ स हि ष्मा यो अमन्दत । आ तु नः स वयति गव्यम् अश्व्यꣳ स्तोतृभ्यो मघवा शतम्

त्वया ह स्विद् युजा वयम् प्रति श्वसन्तꣳ वृषभ ब्रुवीमहि । सꣳस्थे जनस्य गोमतः

जयेम कारे पुरुहूत कारिणो ऽभि तिष्ठेम दूढ्यः । नृभिर् वृत्रꣳ हन्याम शूशुयाम चावेर् इन्द्र प्र णो धियः

अभ्रातृव्यो अना त्वम् अनापिर् इन्द्र जनुषा सनाद् असि । युधेद् आपित्वम् इच्छसे

नकी रेवन्तꣳ सख्याय विन्दसे पीयन्ति ते सुराश्वः । यदा कृणोषि नदनुꣳ सम् ऊहस्य् आद् इत् पितेव हूयसे

मा ते अमाजुरो यथा मूरास इन्द्र सख्ये त्वावतः । नि षदाम सचा सुते

मा ते गोदत्र निर् अराम राधस इन्द्र मा ते गृहामहि । दृळ्हा चिद् अर्यः प्र मृशाभ्य् आ भर न ते दामान आदभे

इन्द्रो वा घेद् इयन् मघꣳ सरस्वती वा सुभगा ददिर् वसु । त्वꣳ वा चित्र दाशुषे

चित्र इद् राजा राजका इद् अन्यके यके सरस्वतीम् अनु । पर्जन्य इव ततनद् धि वृष्ट्या सहस्रम् अयुता ददत्

ओ त्यम् अह्व आ रथम् अद्या दꣳसिष्ठम् ऊतये । यम् अश्विना सुहवा रुद्रवर्तनी आ सूर्यायै तस्थथुः

पूर्वायुषꣳ सुहवम् पुरुस्पृहम् भुज्युꣳ वाजेषु पूर्व्यम् । सचनावन्तꣳ सुमतिभिः सोभरे विद्वेषसम् अनेहसम्

इह त्या पुरुभूतमा देवा नमोभिर् अश्विना । अर्वाचीना स्व् अवसे करामहे गन्तारा दाशुषो गृहम्

युवो रथस्य परि चक्रम् ईयत ईर्मान्यद् वाम् इषण्यति । अस्माꣳ अच्छा सुमतिर् वाꣳ शुभस् पती आ धेनुर् इव धावतु

रथो यो वाꣳ त्रिवन्धुरो हिरण्याभीशुर् अश्विना । परि द्यावापृथिवी भूषति श्रुतस् तेन नासत्या गतम्

दशस्यन्ता मनवे पूर्व्यꣳ दिवि यवꣳ वृकेण कर्षथः । ता वाम् अद्य सुमतिभिः शुभस् पती अश्विना प्र स्तुवीमहि

उप नो वाजिनीवसू यातम् ऋतस्य पथिभिः । येभिस् तृक्षिꣳ वृषणा त्रासदस्यवम् महे क्षत्राय जिन्वथः

अयꣳ वाम् अद्रिभिः सुतः सोमो नरा वृषण्वसू । आ यातꣳ सोमपीतये पिबतꣳ दाशुषो गृहे

आ हि रुहतम् अश्विना रथे कोशे हिरण्यये वृषण्वसू । युञ्जाथाम् पीवरीर् इषः

याभिः पक्थम् अवथो याभिर् अध्रिगुꣳ याभिर् बभ्रुꣳ विजोषसम् । ताभिर् नो मक्षू तूयम् अश्विना गतम् भिषज्यतꣳ यद् आतुरम्

यद् अध्रिगावो अध्रिगू इदा चिद् अह्नो अश्विना हवामहे । वयꣳ गीर्भिर् विपन्यवः

ताभिर् आ यातꣳ वृषणोप मे हवꣳ विश्वप्सुꣳ विश्ववार्यम् । इषा मꣳहिष्ठा पुरुभूतमा नरा याभिः क्रिविꣳ वावृधुस् ताभिर् आ गतम्

ताव् इदा चिद् अहानाꣳ ताव् अश्विना वन्दमान उप ब्रुवे । ता उ नमोभिर् ईमहे

ताव् इद् दोषा ता उषसि शुभस् पती ता यामन् रुद्रवर्तनी । मा नो मर्ताय रिपवे वाजिनीवसू परो रुद्राव् अति ख्यतम्

आ सुग्म्याय सुग्म्यम् प्राता रथेनाश्विना वा सक्षणी । हुवे पितेव सोभरी

मनोजवसा वृषणा मदच्युता मक्षुꣳगमाभिर् ऊतिभिः । आरात्ताच् चिद् भूतम् अस्मे अवसे पूर्वीभिः पुरुभोजसा

आ नो अश्वावद् अश्विना वर्तिर् यासिष्टम् मधुपातमा नरा । गोमद् दस्रा हिरण्यवत्

सुप्रावर्गꣳ सुवीर्यꣳ सुष्ठु वार्यम् अनाधृष्टꣳ रक्षस्विना । अस्मिन्न् आ वाम् आयाने वाजिनीवसू विश्वा वामानि धीमहि

ईळिष्वा हि प्रतीव्य१ꣳ यजस्व जातवेदसम् । चरिष्णुधूमम् अगृभीतशोचिषम्

दामानꣳ विश्वचर्षणे ऽग्निꣳ विश्वमनो गिरा । उत स्तुषे विष्पर्धसो रथानाम्

येषाम् आबाध ऋग्मिय इषः पृक्षश् च निग्रभे । उपविदा वह्निर् विन्दते वसु

उद् अस्य शोचिर् अस्थाद् दीदियुषो व्य् अ१जरम् । तपुर्जम्भस्य सुद्युतो गणश्रियः

उद् उ तिष्ठ स्वध्वर स्तवानो देव्या कृपा । अभिख्या भासा बृहता शुशुक्वनिः

अग्ने याहि सुशस्तिभिर् हव्या जुह्वान आनुषक् । यथा दूतो बभूथ हव्यवाहनः

अग्निꣳ वः पूर्व्यꣳ हुवे होतारꣳ चर्षणीनाम् । तम् अया वाचा गृणे तम् उ वः स्तुषे

यज्ञेभिर् अद्भुतक्रतुꣳ यꣳ कृपा सूदयन्त इत् । मित्रꣳ न जने सुधितम् ऋतावनि

ऋतावानम् ऋतायवो यज्ञस्य साधनꣳ गिरा । उपो एनꣳ जुजुषुर् नमसस् पदे

अच्छा नो अङ्गिरस्तमꣳ यज्ञासो यन्तु सꣳयतः । होता यो अस्ति विक्ष्व् आ यशस्तमः

अग्ने तव त्ये अजरेन्धानासो बृहद् भाः । अश्वा इव वृषणस् तविषीयवः

स त्वꣳ न ऊर्जाम् पते रयिꣳ रास्व सुवीर्यम् । प्राव नस् तोके तनये समत्स्व् आ

यद् वा उ विश्पतिः शितः सुप्रीतो मनुषो विशि । विश्वेद् अग्निः प्रति रक्षाꣳसि सेधति

श्रुष्ट्य् अग्ने नवस्य मे स्तोमस्य वीर विश्पते । नि मायिनस् तपुषा रक्षसो दह

न तस्य मायया चन रिपुर् ईशीत मर्त्यः । यो अग्नये ददाश हव्यदातिभिः

व्यश्वस् त्वा वसुविदम् उक्षण्युर् अप्रीणाद् ऋषिः । महो राये तम् उ त्वा सम् इधीमहि

उशना काव्यस् त्वा नि होतारम् असादयत् । आयजिꣳ त्वा मनवे जातवेदसम्

विश्वे हि त्वा सजोषसो देवासो दूतम् अक्रत । श्रुष्टी देव प्रथमो यज्ञियो भुवः

इमꣳ घा वीरो अमृतꣳ दूतꣳ कृण्वीत मर्त्यः । पावकꣳ कृष्णवर्तनिꣳ विहायसम्

तꣳ हुवेम यतस्रुचः सुभासꣳ शुक्रशोचिषम् । विशाम् अग्निम् अजरम् प्रत्नम् ईड्यम्

यो अस्मै हव्यदातिभिर् आहुतिम् मर्तो ऽविधत् । भूरि पोषꣳ स धत्ते वीरवद् यशः

प्रथमꣳ जातवेदसम् अग्निꣳ यज्ञेषु पूर्व्यम् । प्रति स्रुग् एति नमसा हविष्मती

आभिर् विधेमाग्नये ज्येष्ठाभिर् व्यश्ववत् । मꣳहिष्ठाभिर् मतिभिः शुक्रशोचिषे

नूनम् अर्च विहायसे स्तोमेभिः स्थूरयूपवत् । ऋषे वैयश्व दम्यायाग्नये

अतिथिम् मानुषाणाꣳ सूनुꣳ वनस्पतीनाम् । विप्रा अग्निम् अवसे प्रत्नम् ईळते

महो विश्वाꣳ अभि षतो३ ऽभि हव्यानि मानुषा । अग्ने नि षत्सि नमसाधि बर्हिषि

वꣳस्वा नो वार्या पुरु वꣳस्व रायः पुरुस्पृहः । सुवीर्यस्य प्रजावतो यशस्वतः

त्वꣳ वरो सुषाम्णे ऽग्ने जनाय चोदय । सदा वसो रातिꣳ यविष्ठ शश्वते

त्वꣳ हि सुप्रतूर् असि त्वꣳ नो गोमतीर् इषः । महो रायः सातिम् अग्ने अपा वृधि

अग्ने त्वꣳ यशा अस्य् आ मित्रावरुणा वह । ऋतावाना सम्राजा पूतदक्षसा

सखाय आ शिषामहि ब्रह्मेन्द्राय वज्रिणे । स्तुष ऊ षु वो नृतमाय धृष्णवे

शवसा ह्य् असि श्रुतो वृत्रहत्येन वृत्रहा । मघैर् मघोनो अति शूर दाशसि

स नः स्तवान आ भर रयिꣳ चित्रश्रवस्तमम् । निरेके चिद् यो हरिवो वसुर् ददिः

आ निरेकम् उत प्रियम् इन्द्र दर्षि जनानाम् । धृषता धृष्णो स्तवमान आ भर

न ते सव्यꣳ न दक्षिणꣳ हस्तꣳ वरन्त आमुरः । न परिबाधो हरिवो गविष्टिषु

आ त्वा गोभिर् इव व्रजꣳ गीर्भिर् ऋणोम्य् अद्रिवः । आ स्मा कामꣳ जरितुर् आ मनः पृण

विश्वानि विश्वमनसो धिया नो वृत्रहन्तम । उग्र प्रणेतर् अधि षू वसो गहि

वयꣳ ते अस्य वृत्रहन् विद्याम शूर नव्यसः । वसोः स्पार्हस्य पुरुहूत राधसः

इन्द्र यथा ह्य् अस्ति ते ऽपरीतꣳ नृतो शवः । अमृक्ता रातिः पुरुहूत दाशुषे

आ वृषस्व महामह महे नृतम राधसे । दृळ्हश् चिद् दृह्य मघवन् मघत्तये

नू अन्यत्रा चिद् अद्रिवस् त्वन् नो जग्मुर् आशसः । मघवञ् छग्धि तव तन् न ऊतिभिः

नह्य् अ१ङ्ग नृतो त्वद् अन्यꣳ विन्दामि राधसे । राये द्युम्नाय शवसे च गिर्वणः

एन्दुम् इन्द्राय सिञ्चत पिबाति सोम्यम् मधु । प्र राधसा चोदयाते महित्वना

उपो हरीणाम् पतिꣳ दक्षम् पृञ्चन्तम् अब्रवम् । नूनꣳ श्रुधि स्तुवतो अश्व्यस्य

नह्य् अ१ङ्ग पुरा चन जज्ञे वीरतरस् त्वत् । नकी राया नैवथा न भन्दना

एद् उ मध्वो मदिन्तरꣳ सिञ्च वाध्वर्यो अन्धसः । एवा हि वीरः स्तवते सदावृधः

इन्द्र स्थातर् हरीणाꣳ नकिष् टे पूर्व्यस्तुतिम् । उद् आनꣳश शवसा न भन्दना

तꣳ वो वाजानाम् पतिम् अहूमहि श्रवस्यवः । अप्रायुभिर् यज्ञेभिर् वावृधेन्यम्

एतो न्व् इन्द्रꣳ स्तवाम सखायः स्तोम्यꣳ नरम् । कृष्टीर् यो विश्वा अभ्य् अस्त्य् एक इत्

अगोरुधाय गविषे द्युक्षाय दस्म्यꣳ वचः । घृतात् स्वादीयो मधुनश् च वोचत

यस्यामितानि वीर्या३ न राधः पर्येतवे । ज्योतिर् न विश्वम् अभ्य् अस्ति दक्षिणा

स्तुहीन्द्रꣳ व्यश्ववद् अनूर्मिꣳ वाजिनꣳ यमम् । अर्यो गयम् मꣳहमानꣳ वि दाशुषे

एवा नूनम् उप स्तुहि वैयश्व दशमꣳ नवम् । सुविद्वाꣳसꣳ चर्कृत्यꣳ चरणीनाम्

वेत्था हि निरृतीनाꣳ वज्रहस्त परिवृजम् । अहर्-अहः शुन्ध्युः परिपदाम् इव

तद् इन्द्राव आ भर येना दꣳसिष्ठ कृत्वने । द्विता कुत्साय शिश्नथो नि चोदय

तम् उ त्वा नूनम् ईमहे नव्यꣳ दꣳसिष्ठ सन्यसे । स त्वꣳ नो विश्वा अभिमातीः सक्षणिः

य ऋक्षाद् अꣳहसो मुचद् यो वार्यात् सप्त सिन्धुषु । वधर् दासस्य तुविनृम्ण नीनमः

यथा वरो सुषाम्णे सनिभ्य आवहो रयिम् । व्यश्वेभ्यः सुभगे वाजिनीवति

आ नार्यस्य दक्षिणा व्यश्वाꣳ एतु सोमिनः । स्थूरꣳ च राधः शतवत् सहस्रवत्

यत् त्वा पृच्छाद् ईजानः कुहया कुहयाकृते । एषो अपश्रितो वलो गोमतीम् अव तिष्ठति

ता वाꣳ विश्वस्य गोपा देवा देवेषु यज्ञिया । ऋतावाना यजसे पूतदक्षसा

मित्रा तना न रथ्या३ वरुणो यश् च सुक्रतुः । सनात् सुजाता तनया धृतव्रता

ता माता विश्ववेदसासुर्याय प्रमहसा । मही जजानादितिर् ऋतावरी

महान्ता मित्रावरुणा सम्राजा देवाव् असुरा । ऋतावानाव् ऋतम् आ घोषतो बृहत्

नपाता शवसो महः सूनू दक्षस्य सुक्रतू । सृप्रदानू इषो वास्त्व् अधि क्षितः

सꣳ या दानूनि येमथुर् दिव्याः पार्थिवीर् इषः । नभस्वतीर् आ वाꣳ चरन्तु वृष्टयः

अधि या बृहतो दिवो३ ऽभि यूथेव पश्यतः । ऋतावाना सम्राजा नमसे हिता

ऋतावाना नि षेदतुः साम्राज्याय सुक्रतू । धृतव्रता क्षत्रिया क्षत्रम् आशतुः

अक्ष्णश् चिद् गातुवित्तरानुल्बणेन चक्षसा । नि चिन् मिषन्ता निचिरा नि चिक्यतुः

उत नो देव्य् अदितिर् उरुष्यताꣳ नासत्या । उरुष्यन्तु मरुतो वृद्धशवसः

ते नो नावम् उरुष्यत दिवा नक्तꣳ सुदानवः । अरिष्यन्तो नि पायुभिः सचेमहि

अघ्नते विष्णवे वयम् अरिष्यन्तः सुदानवे । श्रुधि स्वयावन् सिन्धो पूर्वचित्तये

तद् वार्यꣳ वृणीमहे वरिष्ठꣳ गोपयत्यम् । मित्रो यत् पान्ति वरुणो यद् अर्यमा

उत नः सिन्धुर् अपाꣳ तन् मरुतस् तद् अश्विना । इन्द्रो विष्णुर् मीढ्वाꣳसः सजोषसः

ते हि ष्मा वनुषो नरो ऽभिमातिꣳ कयस्य चित् । तिग्मꣳ न क्षोदः प्रतिघ्नन्ति भूर्णयः

अयम् एक इत्था पुरूरु चष्टे वि विश्पतिः । तस्य व्रतान्य् अनु वश् चरामसि

अनु पूर्वाण्य् ओक्या साम्राज्यस्य सश्चिम । मित्रस्य व्रता वरुणस्य दीर्घश्रुत्

परि यो रश्मिना दिवो ऽन्तान् ममे पृथिव्याः । उभे आ पप्रौ रोदसी महित्वा

उद् उ ष्य शरणे दिवो ज्योतिर् अयꣳस्त सूर्यः । अग्निर् न शुक्रः समिधान आहुतः

वचो दीर्घप्रसद्मनीशे वाजस्य गोमतः । ईशे हि पित्वो ऽविषस्य दावने

तत् सूर्यꣳ रोदसी उभे दोषा वस्तोर् उप ब्रुवे । भोजेष्व् अस्माꣳ अभ्य् उच् चरा सदा

ऋज्रम् उक्षण्यायने रजतꣳ हरयाणे । रथꣳ युक्तम् असनाम सुषामणि

ता मे अश्व्यानाꣳ हरीणाꣳ नितोशना । उतो नु कृत्व्यानाꣳ नृवाहसा

स्मदभीशू कशावन्ता विप्रा नविष्ठया मती । महो वाजिनाव् अर्वन्ता सचासनम्

युवोर् उ षू रथꣳ हुवे सधस्तुत्याय सूरिषु । अतूर्तदक्षा वृषणा वृषण्वसू

युवꣳ वरो सुषाम्णे महे तने नासत्या । अवोभिर् याथो वृषणा वृषण्वसू

ता वाम् अद्य हवामहे हव्येभिर् वाजिनीवसू । पूर्वीर् इष इषयन्ताव् अति क्षपः

आ वाꣳ वाहिष्ठो अश्विना रथो यातु श्रुतो नरा । उप स्तोमान् तुरस्य दर्शथः श्रिये

जुहुराणा चिद् अश्विना मन्येथाꣳ वृषण्वसू । युवꣳ हि रुद्रा पर्षथो अति द्विषः

दस्रा हि विश्वम् आनुषङ् मक्षूभिः परिदीयथः । धियꣳजिन्वा मधुवर्णा शुभस् पती

उप नो यातम् अश्विना राया विश्वपुषा सह । मघवाना सुवीराव् अनपच्युता

आ मे अस्य प्रतीव्य१म् इन्द्रनासत्या गतम् । देवा देवेभिर् अद्य सचनस्तमा

वयꣳ हि वाꣳ हवामह उक्षण्यन्तो व्यश्ववत् । सुमतिभिर् उप विप्राव् इहा गतम्

अश्विना स्व् ऋषे स्तुहि कुवित् ते श्रवतो हवम् । नेदीयसः कूळयातः पणीꣳर् उत

वैयश्वस्य श्रुतꣳ नरोतो मे अस्य वेदथः । सजोषसा वरुणो मित्रो अर्यमा

युवादत्तस्य धिष्ण्या युवानीतस्य सूरिभिः । अहर्-अहर् वृषण मह्यꣳ शिक्षतम्

यो वाꣳ यज्ञेभिर् आवृतो ऽधिवस्त्रा वधूर् इव । सपर्यन्ता शुभे चक्राते अश्विना

यो वाम् उरुव्यचस्तमꣳ चिकेतति नृपाय्यम् । वर्तिर् अश्विना परि यातम् अस्मयू

अस्मभ्यꣳ सु वृषण्वसू यातꣳ वर्तिर् नृपाय्यम् । विषुद्रुहेव यज्ञम् ऊहथुर् गिरा

वाहिष्ठो वाꣳ हवानाꣳ स्तोमो दूतो हुवन् नरा । युवाभ्याम् भूत्व् अश्विना

यद् अदो दिवो अर्णव इषो वा मदथो गृहे । श्रुतम् इन् मे अमर्त्या

उत स्या श्वेतयावरी वाहिष्ठा वाꣳ नदीनाम् । सिन्धुर् हिरण्यवर्तनिः

स्मद् एतया सुकीर्त्याश्विना श्वेतया धिया । वहेथे शुभ्रयावाना

युक्ष्वा हि त्वꣳ रथासहा युवस्व पोष्या वसो । आन् नो वायो मधु पिबास्माकꣳ सवना गहि

तव वायव् ऋतस्पते त्वष्टुर् जामातर् अद्भुत । अवाꣳस्य् आ वृणीमहे

त्वष्टुर् जामातरꣳ वयम् ईशानꣳ राय ईमहे । सुतावन्तो वायुꣳ द्युम्ना जनासः

वायो याहि शिवा दिवो वहस्वा सु स्वश्व्यम् । वहस्व महः पृथुपक्षसा रथे

त्वाꣳ हि सुप्सरस्तमꣳ नृषदनेषु हूमहे । ग्रावाणꣳ नाश्वपृष्ठम् मꣳहना

स त्वꣳ नो देव मनसा वायो मन्दानो अग्रियः । कृधि वाजाꣳ अपो धियः

अग्निर् उक्थे पुरोहितो ग्रावाणो बर्हिर् अध्वरे । ऋचा यामि मरुतो ब्रह्मणस् पतिꣳ देवाꣳ अवो वरेण्यम्

आ पशुꣳ गासि पृथिवीꣳ वनस्पतीन् उषासा नक्तम् ओषधीः । विश्वे च नो वसवो विश्ववेदसो धीनाम् भूत प्रावितारः

प्र सू न एत्व् अध्वरो३ ऽग्ना देवेषु पूर्व्यः । आदित्येषु प्र वरुणे धृतव्रते मरुत्सु विश्वभानुषु

विश्वे हि ष्मा मनवे विश्ववेदसो भुवन् वृधे रिशादसः । अरिष्टेभिः पायुभिर् विश्ववेदसो यन्ता नो ऽवृकꣳ छर्दिः

आ नो अद्य समनसो गन्ता विश्वे सजोषसः । ऋचा गिरा मरुतो देव्य् अदिते सदने पस्त्ये महि

अभि प्रिया मरुतो या वो अश्व्या हव्या मित्र प्रयाथन । आ बर्हिर् इन्द्रो वरुणस् तुरा नर आदित्यासः सदन्तु नः

वयꣳ वो वृक्तबर्हिषो हितप्रयस आनुषक् । सुतसोमासो वरुण हवामहे मनुष्वद् इद्धाग्नयः

आ प्र यात मरुतो विष्णो अश्विना पूषन् माकीनया धिया । इन्द्र आ यातु प्रथमः सनिष्युभिर् वृषा यो वृत्रहा गृणे

वि नो देवासो अद्रुहो ऽच्छिद्रꣳ शर्म यच्छत । न यद् दूराद् वसवो नू चिद् अन्तितो वरूथम् आदधर्षति

अस्ति हि वः सजात्यꣳ रिशादसो देवासो अस्त्य् आप्यम् । प्र णः पूर्वस्मै सुविताय वोचत मक्षू सुम्नाय नव्यसे

इदा हि व उपस्तुतिम् इदा वामस्य भक्तये । उप वो विश्ववेदसो नमस्युर् आꣳ असृक्ष्य् अन्याम् इव

उद् उ ष्य वः सविता सुप्रणीतयो ऽस्थाद् ऊर्ध्वो वरेण्यः । नि द्विपादश् चतुष्पादो अर्थिनो ऽविश्रन् पतयिष्णवः

देवꣳ-देवꣳ वो ऽवसे देवꣳ-देवम् अभिष्टये । देवꣳ-देवꣳ हुवेम वाजसातये गृणन्तो देव्या धिया

देवासो हि ष्मा मनवे समन्यवो विश्वे साकꣳ सरातयः । ते नो अद्य ते अपरꣳ तुचे तु नो भवन्तु वरिवोविदः

प्र वः शꣳसाम्य् अद्रुहः सꣳस्थ उपस्तुतीनाम् । न तꣳ धूर्तिर् वरुण मित्र मर्त्यꣳ यो वो धामभ्यो ऽविधत्

प्र स क्षयꣳ तिरते वि महीर् इषो यो वो वराय दाशति । प्र प्रजाभिर् जायते धर्मणस् पर्य् अरिष्टः सर्व एधते

ऋते स विन्दते युधः सुगेभिर् यात्य् अध्वनः । अर्यमा मित्रो वरुणः सरातयो यꣳ त्रायन्ते सजोषसः

अज्रे चिद् अस्मै कृणुथा न्यञ्चनꣳ दुर्गे चिद् आ सुसरणम् । एषा चिद् अस्माद् अशनिः परो नु सास्रेधन्ती वि नश्यतु

यद् अद्य सूर्य उद्यति प्रियक्षत्रा ऋतꣳ दध । यन् निम्रुचि प्रबुधि विश्ववेदसो यद् वा मध्यꣳदिने दिवः

यद् वाभिपित्वे असुरा ऋतꣳ यते छर्दिर् येम वि दाशुषे । वयꣳ तद् वो वसवो विश्ववेदस उप स्थेयाम मध्य आ

यद् अद्य सूर उदिते यन् मध्यꣳदिन आतुचि । वामꣳ धत्थ मनवे विश्ववेदसो जुह्वानाय प्रचेतसे

वयꣳ तद् वः सम्राज आ वृणीमहे पुत्रो न बहुपाय्यम् । अश्याम तद् आदित्या जुह्वतो हविर् येन वस्यो ऽनशामहै

ये त्रिꣳशति त्रयस् परो देवासो बर्हिर् आसदन् । विदन्न् अह द्वितासनन्

वरुणो मित्रो अर्यमा स्मद्रातिषाचो अग्नयः । पत्नीवन्तो वषट्कृताः

ते नो गोपा अपाच्यास् त उदक् त इत्था न्यक् । पुरस्तात् सर्वया विशा

यथा वशन्ति देवास् तथेद् असत् तद् एषाꣳ नकिर् आ मिनत् । अरावा चन मर्त्यः

सप्तानाꣳ सप्त ऋष्टयः सप्त द्युम्नान्य् एषाम् । सप्तो अधि श्रियो धिरे

बभ्रुर् एको विषुणः सूनरो युवाञ्ज्य् अङ्क्ते हिरण्ययम्

योनिम् एक आ ससाद द्योतनो ऽन्तर् देवेषु मेधिरः

वाशीम् एको बिभर्ति हस्त आयसीम् अन्तर् देवेषु निध्रुविः

वज्रम् एको बिभर्ति हस्त आहितꣳ तेन वृत्राणि जिघ्नते

तिग्मम् एको बिभर्ति हस्त आयुधꣳ शुचिर् उग्रो जलाषभेषजः

पथ एकः पीपाय तस्करो यथाꣳ एष वेद निधीनाम्

त्रीण्य् एक उरुगायो वि चक्रमे यत्र देवासो मदन्ति

विभिर् द्वा चरत एकया सह प्र प्रवासेव वसतः

सदो द्वा चक्राते उपमा दिवि सम्राजा सर्पिरासुती

अर्चन्त एके महि साम मन्वत तेन सूर्यम् अरोचयन्

नहि वो अस्त्य् अर्भको देवासो न कुमारकः । विश्वे सतोमहान्त इत्

इति स्तुतासो असथा रिशादसो ये स्थ त्रयश् च त्रिꣳशच् च । मनोर् देवा यज्ञियासः

ते नस् त्राध्वꣳ ते ऽवत त उ नो अधि वोचत । मा नः पथः पित्र्यान् मानवाद् अधि दूरꣳ नैष्ट परावतः

ये देवास इह स्थन विश्वे वैश्वानरा उत । अस्मभ्यꣳ शर्म सप्रथो गवे ऽश्वाय यच्छत

यो यजाति यजात इत् सुनवच् च पचाति च । ब्रह्मेद् इन्द्रस्य चाकनत्

पुरोळाशꣳ यो अस्मै सोमꣳ ररत आशिरम् । पाद् इत् तꣳ शक्रो अꣳहसः

तस्य द्युमाꣳ असद् रथो देवजूतः स शूशुवत् । विश्वा वन्वन्न् अमित्रिया

अस्य प्रजावती गृहे ऽसश्चन्ती दिवे-दिवे । इळा धेनुमती दुहे

या दम्पती समनसा सुनुत आ च धावतः । देवासो नित्ययाशिरा

प्रति प्राशव्याꣳ इतः सम्यञ्चा बर्हिर् आशाते । न ता वाजेषु वायतः

न देवानाम् अपि ह्नुतः सुमतिꣳ न जुगुक्षतः । श्रवो बृहद् विवासतः

पुत्रिणा ता कुमारिणा विश्वम् आयुर् व्य् अश्नुतः । उभा हिरण्यपेशसा

वीतिहोत्रा कृतद्वसू दशस्यन्तामृताय कम् । सम् ऊधो रोमशꣳ हतो देवेषु कृणुतो दुवः

आ शर्म पर्वतानाꣳ वृणीमहे नदीनाम् । आ विष्णोः सचाभुवः

ऐतु पूषा रयिर् भगः स्वस्ति सर्वधातमः । उरुर् अध्वा स्वस्तये

अरमतिर् अनर्वणो विश्वो देवस्य मनसा । आदित्यानाम् अनेह इत्

यथा नो मित्रो अर्यमा वरुणः सन्ति गोपाः । सुगा ऋतस्य पन्थाः

अग्निꣳ वः पूर्व्यꣳ गिरा देवम् ईळे वसूनाम् । सपर्यन्तः पुरुप्रियम् मित्रꣳ न क्षेत्रसाधसम्

मक्षू देववतो रथः शूरो वा पृत्सु कासु चित् । देवानाꣳ य इन् मनो यजमान इयक्षत्य् अभीद् अयज्वनो भुवत्

न यजमान रिष्यसि न सुन्वान न देवयो । देवानाꣳ य इन् मनो यजमान इयक्षत्य् अभीद् अयज्वनो भुवत्

नकिष् टꣳ कर्मणा नशन् न प्र योषन् न योषति । देवानाꣳ य इन् मनो यजमान इयक्षत्य् अभीद् अयज्वनो भुवत्

असद् अत्र सुवीर्यम् उत त्यद् आश्वश्व्यम् । देवानाꣳ य इन् मनो यजमान इयक्षत्य् अभीद् अयज्वनो भुवत्

प्र कृतान्य् ऋजीषिणः कण्वा इन्द्रस्य गाथया । मदे सोमस्य वोचत

यः सृबिन्दम् अनर्शनिम् पिप्रुꣳ दासम् अहीशुवम् । वधीद् उग्रो रिणन्न् अपः

न्य् अर्बुदस्य विष्टपꣳ वर्ष्माणम् बृहतस् तिर । कृषे तद् इन्द्र पौꣳस्यम्

प्रति श्रुताय वो धृषत् तूर्णाशꣳ न गिरेर् अधि । हुवे सुशिप्रम् ऊतये

स गोर् अश्वस्य वि व्रजम् मन्दानः सोम्येभ्यः । पुरꣳ न शूर दर्षसि

यदि मे रारणः सुत उक्थे वा दधसे चनः । आराद् उप स्वधा गहि

वयꣳ घा ते अपि ष्मसि स्तोतार इन्द्र गिर्वणः । त्वꣳ नो जिन्व सोमपाः

उत नः पितुम् आ भर सꣳरराणो अविक्षितम् । मघवन् भूरि ते वसु

उत नो गोमतस् कृधि हिरण्यवतो अश्विनः । इळाभिः सꣳ रभेमहि

बृबदुक्थꣳ हवामहे सृप्रकरस्नम् ऊतये । साधु कृण्वन्तम् अवसे

यः सꣳस्थे चिच् छतक्रतुर् आद् ईꣳ कृणोति वृत्रहा । जरितृभ्यः पुरूवसुः

स नः शक्रश् चिद् आ शकद् दानवाꣳ अन्तराभरः । इन्द्रो विश्वाभिर् ऊतिभिः

यो रायो३ ऽवनिर् महान् सुपारः सुन्वतः सखा । तम् इन्द्रम् अभि गायत

आयन्तारम् महि स्थिरम् पृतनासु श्रवोजितम् । भूरेर् ईशानम् ओजसा

नकिर् अस्य शचीनाꣳ नियन्ता सूनृतानाम् । नकिर् वक्ता न दाद् इति

न नूनम् ब्रह्मणाम् ऋणम् प्राशूनाम् अस्ति सुन्वताम् । न सोमो अप्रता पपे

पन्य इद् उप गायत पन्य उक्थानि शꣳसत । ब्रह्मा कृणोत पन्य इत्

पन्य आ दर्दिरच् छता सहस्रा वाज्य् अवृतः । इन्द्रो यो यज्वनो वृधः

वि षू चर स्वधा अनु कृष्टीनाम् अन्व् आहुवः । इन्द्र पिब सुतानाम्

पिब स्वधैनवानाम् उत यस् तुग्र्ये सचा । उतायम् इन्द्र यस् तव

अतीहि मन्युषाविणꣳ सुषुवाꣳसम् उपारणे । इमꣳ रातꣳ सुतम् पिब

इहि तिस्रः परावत इहि पञ्च जनाꣳ अति । धेना इन्द्रावचाकशत्

सूर्यो रश्मिꣳ यथा सृजा त्वा यच्छन्तु मे गिरः । निम्नम् आपो न सध्र्यक्

अध्वर्यव् आ तु हि षिञ्च सोमꣳ वीराय शिप्रिणे । भरा सुतस्य पीतये

य उद्नः फलिगम् भिनन् न्य१क् सिन्धूꣳर् अवासृजत् । यो गोषु पक्वꣳ धारयत्

अहन् वृत्रम् ऋचीषम और्णवाभम् अहीशुवम् । हिमेनाविध्यद् अर्बुदम्

प्र व उग्राय निष्टुरे ऽषाळ्हाय प्रसक्षिणे । देवत्तम् ब्रह्म गायत

यो विश्वान्य् अभि व्रता सोमस्य मदे अन्धसः । इन्द्रो देवेषु चेतति

इह त्या सधमाद्या हरी हिरण्यकेश्या । वोळ्हाम् अभि प्रयो हितम्

अर्वाञ्चꣳ त्वा पुरुष्टुत प्रियमेधस्तुता हरी । सोमपेयाय वक्षतः

वयꣳ घ त्वा सुतावन्त आपो न वृक्तबर्हिषः । पवित्रस्य प्रस्रवणेषु वृत्रहन् परि स्तोतार आसते

स्वरन्ति त्वा सुते नरो वसो निरेक उक्थिनः । कदा सुतꣳ तृषाण ओक आ गम इन्द्र स्वब्दीव वꣳसगः

कण्वेभिर् धृष्णव् आ धृषद् वाजꣳ दर्षि सहस्रिणम् । पिशङ्गरूपम् मघवन् विचर्षणे मक्षू गोमन्तम् ईमहे

पाहि गायान्धसो मद इन्द्राय मेध्यातिथे । यः सम्मिश्लो हर्योर् यः सुते सचा वज्री रथो हिरण्ययः

यः सुषव्यः सुदक्षिण इनो यः सुक्रतुर् गृणे । य आकरः सहस्रा यः शतामघ इन्द्रो यः पूर्भिद् आरितः

यो धृषितो यो ऽवृतो यो अस्ति श्मश्रुषु श्रितः । विभूतद्युम्नश् च्यवनः पुरुष्टुतः क्रत्वा गौर् इव शाकिनः

क ईꣳ वेद सुते सचा पिबन्तꣳ कद् वयो दधे । अयꣳ यः पुरो विभिनत्त्य् ओजसा मन्दानः शिप्र्य् अन्धसः

दाना मृगो न वारणः पुरुत्रा चरथꣳ दधे । नकिष् ट्वा नि यमद् आ सुते गमो महाꣳश् चरस्य् ओजसा

य उग्रः सन्न् अनिष्टृतः स्थिरो रणाय सꣳस्कृतः । यदि स्तोतुर् मघवा शृणवद् धवꣳ नेन्द्रो योषत्य् आ गमत्

सत्यम् इत्था वृषेद् असि वृषजूतिर् नो ऽवृतः । वृषा ह्य् उग्र शृण्विषे परावति वृषो अर्वावति श्रुतः

वृषणस् ते अभीशवो वृषा कशा हिरण्ययी । वृषा रथो मघवन् वृषणा हरी वृषा त्वꣳ शतक्रतो

वृषा सोता सुनोतु ते वृषन्न् ऋजीपिन्न् आ भर । वृषा दधन्वे वृषणꣳ नदीष्व् आ तुभ्यꣳ स्थातर् हरीणाम्

एन्द्र याहि पीतये मधु शविष्ठ सोम्यम् । नायम् अच्छा मघवा शृणवद् गिरो ब्रह्मोक्था च सुक्रतुः

वहन्तु त्वा रथेष्ठाम् आ हरयो रथयुजः । तिरश् चिद् अर्यꣳ सवनानि वृत्रहन्न् अन्येषाꣳ या शतक्रतो

अस्माकम् अद्यान्तमꣳ स्तोमꣳ धिष्व महामह । अस्माकꣳ ते सवना सन्तु शꣳतमा मदाय द्युक्ष सोमपाः

नहि षस् तव नो मम शास्त्रे अन्यस्य रण्यति । यो अस्मान् वीर आनयत्

इन्द्रश् चिद् घा तद् अब्रवीत् स्त्रिया अशास्यम् मनः । उतो अह क्रतुꣳ रघुम्

सप्ती चिद् घा मदच्युता मिथुना वहतो रथम् । एवेद् धूर् वृष्ण उत्तरा

अधः पश्यस्व मोपरि सꣳतराम् पादकौ हर । मा ते कशप्लकौ दृशन् स्त्री हि ब्रह्मा बभूविथ

एन्द्र याहि हरिभिर् उप कण्वस्य सुष्टुतिम् । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

आ त्वा ग्रावा वदन्न् इह सोमी घोषेण यच्छतु । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

अत्रा वि नेमिर् एषाम् उराꣳ न धूनुते वृकः । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

आ त्वा कण्वा इहावसे हवन्ते वाजसातये । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

दधामि ते सुतानाꣳ वृष्णे न पूर्वपाय्यम् । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

स्मत्पुरꣳधिर् न आ गहि विश्वतोधीर् न ऊतये । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

आ नो याहि महेमते सहस्रोते शतामघ । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

आ त्वा होता मनुर्हितो देवत्रा वक्षद् ईड्यः । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

आ त्वा मदच्युता हरी श्येनम् पक्षेव वक्षतः । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

आ याह्य् अर्य आ परि स्वाहा सोमस्य पीतये । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

आ नो याह्य् उपश्रुत्य् उक्थेषु रणया इह । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

सरूपैर् आ सु नो गहि सम्भृतैः सम्भृताश्वः । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

आ याहि पर्वतेभ्यः समुद्रस्याधि विष्टपः । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

आ नो गव्यान्य् अश्व्या सहस्रा शूर दर्दृहि । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

आ नः सहस्रशो भरायुतानि शतानि च । दिवो अमुष्य शासतो दिवꣳ यय दिवावसो

आ यद् इन्द्रश् च दद्वहे सहस्रꣳ वसुरोचिषः । ओजिष्ठम् अश्व्यम् पशुम्

य ऋज्रा वातरꣳहसो ऽरुषासो रघुष्यदः । भ्राजन्ते सूर्या इव

पारावतस्य रातिषु द्रवच्चक्रेष्व् आशुषु । तिष्ठꣳ वनस्य मध्य आ

अग्निनेन्द्रेण वरुणेन विष्णुनादित्यै रुद्रैर् वसुभिः सचाभुवा । सजोषसा उषसा सूर्येण च सोमम् पिबतम् अश्विना

विश्वाभिर् धीभिर् भुवनेन वाजिना दिवा पृथिव्याद्रिभिः सचाभुवा । सजोषसा उषसा सूर्येण च सोमम् पिबतम् अश्विना

विश्वैर् देवैस् त्रिभिर् एकादशैर् इहाद्भिर् मरुद्भिर् भृगुभिः सचाभुवा । सजोषसा उषसा सूर्येण च सोमम् पिबतम् अश्विना

जुषेथाꣳ यज्ञम् बोधतꣳ हवस्य मे विश्वेह देवौ सवनाव गच्छतम् । सजोषसा उषसा सूर्येण चेषꣳ नो वोळ्हम् अश्विना

स्तोमꣳ जुषेथाꣳ युवशेव कन्यनाꣳ विश्वेह देवौ सवनाव गच्छतम् । सजोषसा उषसा सूर्येण चेषꣳ नो वोळ्हम् अश्विना

गिरो जुषेथाम् अध्वरꣳ जुषेथाꣳ विश्वेह देवौ सवनाव गच्छतम् । सजोषसा उषसा सूर्येण चेषꣳ नो वोळ्हम् अश्विना

हारिद्रवेव पतथो वनेद् उप सोमꣳ सुतम् महिषेवाव गच्छथः । सजोषसा उषसा सूर्येण च त्रिर् वर्तिर् यातम् अश्विना

हꣳसाव् इव पतथो अध्वगाव् इव सोमꣳ सुतम् महिषेवाव गच्छथः । सजोषसा उषसा सूर्येण च त्रिर् वर्तिर् यातम् अश्विना

श्येनाव् इव पतथो हव्यदातये सोमꣳ सुतम् महिषेवाव गच्छथः । सजोषसा उषसा सूर्येण च त्रिर् वर्तिर् यातम् अश्विना

पिबतꣳ च तृप्णुतꣳ चा च गच्छतम् प्रजाꣳ च धत्तꣳ द्रविणꣳ च धत्तम् । सजोषसा उषसा सूर्येण चोर्जꣳ नो धत्तम् अश्विना

जयतꣳ च प्र स्तुतꣳ च प्र चावतम् प्रजाꣳ च धत्तꣳ द्रविणꣳ च धत्तम् । सजोषसा उषसा सूर्येण चोर्जꣳ नो धत्तम् अश्विना

हतꣳ च शत्रून् यततꣳ च मित्रिणः प्रजाꣳ च धत्तꣳ द्रविणꣳ च धत्तम् । सजोषसा उषसा सूर्येण चोर्जꣳ नो धत्तम् अश्विना

मित्रावरुणवन्ता उत धर्मवन्ता मरुत्वन्ता जरितुर् गच्छथो हवम् । सजोषसा उषसा सूर्येण चादित्यैर् यातम् अश्विना

अङ्गिरस्वन्ता उत विष्णुवन्ता मरुत्वन्ता जरितुर् गच्छथो हवम् । सजोषसा उषसा सूर्येण चादित्यैर् यातम् अश्विना

ऋभुमन्ता वृषणा वाजवन्ता मरुत्वन्ता जरितुर् गच्छथो हवम् । सजोषसा उषसा सूर्येण चादित्यैर् यातम् अश्विना

ब्रह्म जिन्वतम् उत जिन्वतꣳ धियो हतꣳ रक्षाꣳसि सेधतम् अमीवाः । सजोषसा उषसा सूर्येण च सोमꣳ सुन्वतो अश्विना

क्षत्रꣳ जिन्वतम् उत जिन्वतꣳ नॄन् हतꣳ रक्षाꣳसि सेधतम् अमीवाः । सजोषसा उषसा सूर्येण च सोमꣳ सुन्वतो अश्विना

धेनूर् जिन्वतम् उत जिन्वतꣳ विशो हतꣳ रक्षाꣳसि सेधतम् अमीवाः । सजोषसा उषसा सूर्येण च सोमꣳ सुन्वतो अश्विना

अत्रेर् इव शृणुतम् पूर्व्यस्तुतिꣳ श्यावाश्वस्य सुन्वतो मदच्युता । सजोषसा उषसा सूर्येण चाश्विना तिरोअह्न्यम्

सर्गाꣳ इव सृजतꣳ सुष्टुतीर् उप श्यावाश्वस्य सुन्वतो मदच्युता । सजोषसा उषसा सूर्येण चाश्विना तिरोअह्न्यम्

रश्मीꣳर् इव यच्छतम् अध्वराꣳ उप श्यावाश्वस्य सुन्वतो मदच्युता । सजोषसा उषसा सूर्येण चाश्विना तिरोअह्न्यम्

अर्वाग् रथꣳ नि यच्छतम् पिबतꣳ सोम्यम् मधु । आ यातम् अश्विना गतम् अवस्युर् वाम् अहꣳ हुवे धत्तꣳ रत्नानि दाशुषे

नमोवाके प्रस्थिते अध्वरे नरा विवक्षणस्य पीतये । आ यातम् अश्विना गतम् अवस्युर् वाम् अहꣳ हुवे धत्तꣳ रत्नानि दाशुषे

स्वाहाकृतस्य तृम्पतꣳ सुतस्य देवाव् अन्धसः । आ यातम् अश्विना गतम् अवस्युर् वाम् अहꣳ हुवे धत्तꣳ रत्नानि दाशुषे

अवितासि सुन्वतो वृक्तबर्हिषः पिबा सोमम् मदाय कꣳ शतक्रतो । यꣳ ते भागम् अधारयन् विश्वाः सेहानः पृतना उरु ज्रयः सम् अप्सुजिन् मरुत्वाꣳ इन्द्र सत्पते

प्राव स्तोतारम् मघवन्न् अव त्वाम् पिबा सोमम् मदाय कꣳ शतक्रतो । यꣳ ते भागम् अधारयन् विश्वाः सेहानः पृतना उरु ज्रयः सम् अप्सुजिन् मरुत्वाꣳ इन्द्र सत्पते

ऊर्जा देवाꣳ अवस्य् ओजसा त्वाम् पिबा सोमम् मदाय कꣳ शतक्रतो । यꣳ ते भागम् अधारयन् विश्वाः सेहानः पृतना उरु ज्रयः सम् अप्सुजिन् मरुत्वाꣳ इन्द्र सत्पते

जनिता दिवो जनिता पृथिव्याः पिबा सोमम् मदाय कꣳ शतक्रतो । यꣳ ते भागम् अधारयन् विश्वाः सेहानः पृतना उरु ज्रयः सम् अप्सुजिन् मरुत्वाꣳ इन्द्र सत्पते

जनिताश्वानाꣳ जनिता गवाम् असि पिबा सोमम् मदाय कꣳ शतक्रतो । यꣳ ते भागम् अधारयन् विश्वाः सेहानः पृतना उरु ज्रयः सम् अप्सुजिन् मरुत्वाꣳ इन्द्र सत्पते

अत्रीणाꣳ स्तोमम् अद्रिवो महस् कृधि पिबा सोमम् मदाय कꣳ शतक्रतो । यꣳ ते भागम् अधारयन् विश्वाः सेहानः पृतना उरु ज्रयः सम् अप्सुजिन् मरुत्वाꣳ इन्द्र सत्पते

श्यावाश्वस्य सुन्वतस् तथा शृणु यथाशृणोर् अत्रेः कर्माणि कृण्वतः । प्र त्रसदस्युम् आविथ त्वम् एक इन् नृषाह्य इन्द्र ब्रह्माणि वर्धयन्

प्रेदम् ब्रह्म वृत्रतूर्येष्व् आविथ प्र सुन्वतः शचीपत इन्द्र विश्वाभिर् ऊतिभिः । माध्यꣳदिनस्य सवनस्य वृत्रहन्न् अनेद्य पिबा सोमस्य वज्रिवः

सेहान उग्र पृतना अभि द्रुहः शचीपत इन्द्र विश्वाभिर् ऊतिभिः । माध्यꣳदिनस्य सवनस्य वृत्रहन्न् अनेद्य पिबा सोमस्य वज्रिवः

एकराळ् अस्य भुवनस्य राजसि शचीपत इन्द्र विश्वाभिर् ऊतिभिः । माध्यꣳदिनस्य सवनस्य वृत्रहन्न् अनेद्य पिबा सोमस्य वज्रिवः

सस्थावाना यवयसि त्वम् एक इच् छचीपत इन्द्र विश्वाभिर् ऊतिभिः । माध्यꣳदिनस्य सवनस्य वृत्रहन्न् अनेद्य पिबा सोमस्य वज्रिवः

क्षेमस्य च प्रयुजश् च त्वम् ईशिषे शचीपत इन्द्र विश्वाभिर् ऊतिभिः । माध्यꣳदिनस्य सवनस्य वृत्रहन्न् अनेद्य पिबा सोमस्य वज्रिवः

क्षत्राय त्वम् अवसि न त्वम् आविथ शचीपत इन्द्र विश्वाभिर् ऊतिभिः । माध्यꣳदिनस्य सवनस्य वृत्रहन्न् अनेद्य पिबा सोमस्य वज्रिवः

श्यावाश्वस्य रेभतस् तथा शृणु यथाशृणोर् अत्रेः कर्माणि कृण्वतः । प्र त्रसदस्युम् आविथ त्वम् एक इन् नृषाह्य इन्द्र क्षत्राणि वर्धयन्

यज्ञस्य हि स्थ ऋत्विजा सस्नी वाजेषु कर्मसु । इन्द्राग्नी तस्य बोधतम्

तोशासा रथयावाना वृत्रहणापराजिता । इन्द्राग्नी तस्य बोधतम्

इदꣳ वाम् मदिरम् मध्व् अधुक्षन्न् अद्रिभिर् नरः । इन्द्राग्नी तस्य बोधतम्

जुषेथाꣳ यज्ञम् इष्टये सुतꣳ सोमꣳ सधस्तुती । इन्द्राग्नी आ गतꣳ नरा

इमा जुषेथाꣳ सवना येभिर् हव्यान्य् ऊहथुः । इन्द्राग्नी आ गतꣳ नरा

इमाꣳ गायत्रवर्तनिꣳ जुषेथाꣳ सुष्टुतिम् मम । इन्द्राग्नी आ गतꣳ नरा

प्रातर्यावभिर् आ गतꣳ देवेभिर् जेन्यावसू । इन्द्राग्नी सोमपीतये

श्यावाश्वस्य सुन्वतो ऽत्रीणाꣳ शृणुतꣳ हवम् । इन्द्राग्नी सोमपीतये

एवा वाम् अह्व ऊतये यथाहुवन्त मेधिराः । इन्द्राग्नी सोमपीतये

आहꣳ सरस्वतीवतोर् इन्द्राग्न्योर् अवो वृणे । याभ्याꣳ गायत्रम् ऋच्यते

अग्निम् अस्तोष्य् ऋग्मियम् अग्निम् ईळा यजध्यै । अग्निर् देवाꣳ अनक्तु न उभे हि विदथे कविर् अन्तश् चरति दूत्य१ꣳ नभन्ताम् अन्यके समे

न्य् अग्ने नव्यसा वचस् तनूषु शꣳसम् एषाम् । न्य् अराती रराव्णाꣳ विश्वा अर्यो अरातीर् इतो युच्छन्त्व् आमुरो नभन्ताम् अन्यके समे

अग्ने मन्मानि तुभ्यꣳ कꣳ घृतꣳ न जुह्व आसनि । स देवेषु प्र चिकिद्धि त्वꣳ ह्य् असि पूर्व्यः शिवो दूतो विवस्वतो नभन्ताम् अन्यके समे

तत्-तद् अग्निर् वयो दधे यथा-यथा कृपण्यति । ऊर्जाहुतिर् वसूनाꣳ शꣳ च योश् च मयो दधे विश्वस्यै देवहूत्यै नभन्ताम् अन्यके समे

स चिकेत सहीयसाग्निश् चित्रेण कर्मणा । स होता शश्वतीनाꣳ दक्षिणाभिर् अभीवृत इनोति च प्रतीव्य१ꣳ नभन्ताम् अन्यके समे

अग्निर् जाता देवानाम् अग्निर् वेद मर्तानाम् अपीच्यम् । अग्निः स द्रविणोदा अग्निर् द्वारा व्य् ऊर्णुते स्वाहुतो नवीयसा नभन्ताम् अन्यके समे

अग्निर् देवेषु सꣳवसुः स विक्षु यज्ञियास्व् आ । स मुदा काव्या पुरु विश्वम् भूमेव पुष्यति देवो देवेषु यज्ञियो नभन्ताम् अन्यके समे

यो अग्निः सप्तमानुषः श्रितो विश्वेषु सिन्धुषु । तम् आगन्म त्रिपस्त्यम् मन्धातुर् दस्युहन्तमम् अग्निꣳ यज्ञेषु पूर्व्यꣳ नभन्ताम् अन्यके समे

अग्निस् त्रीणि त्रिधातून्य् आ क्षेति विदथा कविः । स त्रीꣳर् एकादशाꣳ इह यक्षच् च पिप्रयच् च नो विप्रो दूतः परिष्कृतो नभन्ताम् अन्यके समे

त्वꣳ नो अग्न आयुषु त्वꣳ देवेषु पूर्व्य वस्व एक इरज्यसि । त्वाम् आपः परिस्रुतः परि यन्ति स्वसेतवो नभन्ताम् अन्यके समे

इन्द्राग्नी युवꣳ सु नः सहन्ता दासथो रयिम् । येन दृळ्हा समत्स्व् आ वीळु चित् साहिषीमह्य् अग्निर् वनेव वात इन् नभन्ताम् अन्यके समे

नहि वाꣳ वव्रयामहे ऽथेन्द्रम् इद् यजामहे शविष्ठꣳ नृणाꣳ नरम् । स नः कदा चिद् अर्वता गमद् आ वाजसातये गमद् आ मेधसातये नभन्ताम् अन्यके समे

ता हि मध्यम् भराणाम् इन्द्राग्नी अधिक्षितः । ता उ कवित्वना कवी पृच्छ्यमाना सखीयते सꣳ धीतम् अश्नुतꣳ नरा नभन्ताम् अन्यके समे

अभ्य् अर्च नभाकवद् इन्द्राग्नी यजसा गिरा । ययोर् विश्वम् इदꣳ जगद् इयꣳ द्यौः पृथिवी मह्य् उ१पस्थे बिभृतो वसु नभन्ताम् अन्यके समे

प्र ब्रह्माणि नभाकवद् इन्द्राग्निभ्याम् इरज्यत । या सप्तबुध्नम् अर्णवꣳ जिह्मबारम् अपोर्णुत इन्द्र ईशान ओजसा नभन्ताम् अन्यके समे

अपि वृश्च पुराणवद् व्रततेर् इव गुष्पितम् ओजो दासस्य दम्भय । वयꣳ तद् अस्य सम्भृतꣳ वस्व् इन्द्रेण वि भजेमहि नभन्ताम् अन्यके समे

यद् इन्द्राग्नी जना इमे विह्वयन्ते तना गिरा । अस्माकेभिर् नृभिर् वयꣳ सासह्याम पृतन्यतो वनुयाम वनुष्यतो नभन्ताम् अन्यके समे

या नु श्वेताव् अवो दिव उच्चरात उप द्युभिः । इन्द्राग्न्योर् अनु व्रतम् उहाना यन्ति सिन्धवो यान् सीम् बन्धाद् अमुञ्चताꣳ नभन्ताम् अन्यके समे

पूर्वीष् ट इन्द्रोपमातयः पूर्वीर् उत प्रशस्तयः सूनो हिन्वस्य हरिवः । वस्वो वीरस्यापृचो या नु साधन्त नो धियो नभन्ताम् अन्यके समे

तꣳ शिशीता सुवृक्तिभिस् त्वेषꣳ सत्वानम् ऋग्मियम् । उतो नु चिद् य ओजसा शुष्णस्याण्डानि भेदति जेषत् स्वर्वतीर् अपो नभन्ताम् अन्यके समे

तꣳ शिशीता स्वध्वरꣳ सत्यꣳ सत्वानम् ऋत्वियम् । उतो नु चिद् य ओहत आण्डा शुष्णस्य भेदत्य् अजैः स्वर्वतीर् अपो नभन्ताम् अन्यके समे

एवेन्द्राग्निभ्याम् पितृवन् नवीयो मन्धातृवद् अङ्गिरस्वद् अवाचि । त्रिधातुना शर्मणा पातम् अस्मान् वयꣳ स्याम पतयो रयीणाम्

अस्मा ऊ षु प्रभूतये वरुणाय मरुद्भ्यो ऽर्चा विदुष्टरेभ्यः । यो धीता मानुषाणाम् पश्वो गा इव रक्षति नभन्ताम् अन्यके समे

तम् ऊ षु समना गिरा पितॄणाꣳ च मन्मभिः । नाभाकस्य प्रशस्तिभिर् यः सिन्धूनाम् उपोदये सप्तस्वसा स मध्यमो नभन्ताम् अन्यके समे

स क्षपः परि षस्वजे न्य् उ१स्रो मायया दधे स विश्वम् परि दर्शतः । तस्य वेनीर् अनु व्रतम् उषस् तिस्रो अवर्धयन् नभन्ताम् अन्यके समे

यः ककुभो निधारयः पृथिव्याम् अधि दर्शतः । स माता पूर्व्यम् पदꣳ तद् वरुणस्य सप्त्यꣳ स हि गोपा इवेर्यो नभन्ताम् अन्यके समे

यो धर्ता भुवनानाꣳ य उस्राणाम् अपीच्या३ वेद नामानि गुह्या । स कविः काव्या पुरु रूपꣳ द्यौर् इव पुष्यति नभन्ताम् अन्यके समे

यस्मिन् विश्वानि काव्या चक्रे नाभिर् इव श्रिता । त्रितꣳ जूती सपर्यत व्रजे गावो न सꣳयुजे युजे अश्वाꣳ अयुक्षत नभन्ताम् अन्यके समे

य आस्व् अत्क आशये विश्वा जातान्य् एषाम् । परि धामानि मर्मृशद् वरुणस्य पुरो गये विश्वे देवा अनु व्रतꣳ नभन्ताम् अन्यके समे

स समुद्रो अपीच्यस् तुरो द्याम् इव रोहति नि यद् आसु यजुर् दधे । स माया अर्चिना पदास्तृणान् नाकम् आरुहन् नभन्ताम् अन्यके समे

यस्य श्वेता विचक्षणा तिस्रो भूमीर् अधिक्षितः । त्रिर् उत्तराणि पप्रतुर् वरुणस्य ध्रुवꣳ सदः स सप्तानाम् इरज्यति नभन्ताम् अन्यके समे

यः श्वेताꣳ अधिनिर्णिजश् चक्रे कृष्णाꣳ अनु व्रता । स धाम पूर्व्यम् ममे यः स्कम्भेन वि रोदसी अजो न द्याम् अधारयन् नभन्ताम् अन्यके समे

अस्तभ्नाद् द्याम् असुरो विश्ववेदा अमिमीत वरिमाणम् पृथिव्याः । आसीदद् विश्वा भुवनानि सम्राड् विश्वेत् तानि वरुणस्य व्रतानि

एवा वन्दस्व वरुणम् बृहन्तꣳ नमस्या धीरम् अमृतस्य गोपाम् । स नः शर्म त्रिवरूथꣳ वि यꣳसत् पातꣳ नो द्यावापृथिवी उपस्थे

इमाꣳ धियꣳ शिक्षमाणस्य देव क्रतुꣳ दक्षꣳ वरुण सꣳ शिशाधि । ययाति विश्वा दुरिता तरेम सुतर्माणम् अधि नावꣳ रुहेम

आ वाꣳ ग्रावाणो अश्विना धीभिर् विप्रा अचुच्यवुः । नासत्या सोमपीतये नभन्ताम् अन्यके समे

यथा वाम् अत्रिर् अश्विना गीर्भिर् विप्रो अजोहवीत् । नासत्या सोमपीतये नभन्ताम् अन्यके समे

एवा वाम् अह्व ऊतये यथाहुवन्त मेधिराः । नासत्या सोमपीतये नभन्ताम् अन्यके समे

इमे विप्रस्य वेधसो ऽग्नेर् अस्तृतयज्वनः । गिरः स्तोमास ईरते

अस्मै ते प्रतिहर्यते जातवेदो विचर्षणे । अग्ने जनामि सुष्टुतिम्

आरोका इव घेद् अह तिग्मा अग्ने तव त्विषः । दद्भिर् वनानि बप्सति

हरयो धूमकेतवो वातजूता उप द्यवि । यतन्ते वृथग् अग्नयः

एते त्ये वृथग् अग्नय इद्धासः सम् अदृक्षत । उषसाम् इव केतवः

कृष्णा रजाꣳसि पत्सुतः प्रयाणे जातवेदसः । अग्निर् यद् रोधति क्षमि

धासिꣳ कृण्वान ओषधीर् बप्सद् अग्निर् न वायति । पुनर् यन् तरुणीर् अपि

जिह्वाभिर् अह नन्नमद् अर्चिषा जञ्जणाभवन् । अग्निर् वनेषु रोचते

अप्स्व् अग्ने सधिष् टव सौषधीर् अनु रुध्यसे । गर्भे सञ् जायसे पुनः

उद् अग्ने तव तद् घृताद् अर्ची रोचत आहुतम् । निꣳसानꣳ जुह्वो३ मुखे

उक्षान्नाय वशान्नाय सोमपृष्ठाय वेधसे । स्तोमैर् विधेमाग्नये

उत त्वा नमसा वयꣳ होतर् वरेण्यक्रतो । अग्ने समिद्भिर् ईमहे

उत त्वा भृगुवच् छुचे मनुष्वद् अग्न आहुत । अङ्गिरस्वद् धवामहे

त्वꣳ ह्य् अग्ने अग्निना विप्रो विप्रेण सन् सता । सखा सख्या समिध्यसे

स त्वꣳ विप्राय दाशुषे रयिꣳ देहि सहस्रिणम् । अग्ने वीरवतीम् इषम्

अग्ने भ्रातः सहस्कृत रोहिदश्व शुचिव्रत । इमꣳ स्तोमꣳ जुषस्व मे

उत त्वाग्ने मम स्तुतो वाश्राय प्रतिहर्यते । गोष्ठꣳ गाव इवाशत

तुभ्यꣳ ता अङ्गिरस्तम विश्वाः सुक्षितयः पृथक् । अग्ने कामाय येमिरे